ਹਤਾਨਾਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਮृषਿਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਨ ਬਭੂਵਾਨ੍ਤਰਂ ਦਿਵਿ ।। ੭.੧੪.
ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੜ ਰਹੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇਖ ਰਹੇ, ਉਨਾਂ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭਗ੍ਨਾਂਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਯਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ ।। ੭.੧੪.
ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖੇ, ਉਹਨੇ ਹੋਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਬਲਵਾਹਨਃ । ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਂਯੋਧਕਣ੍ਟਕਃ ।। ੭.੧੪.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮਾ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਵਾਲਾ ਯਕਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੰਯੋਧਕੰਟਕ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਮਾਰੀਚੋ ਵਿष੍ਣੁਨੇਵ ਰਣੇ ਹਤਃ । ਪਤਿਤੋ ਭੂਤਲੇ ਸ਼ੈਲਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯ ਇਵ ਗ੍ਰਹਃ ।। ੭.੧੪.
ਉਸਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀਚਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਗਿਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਸਸਞ੍ਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸ ਚ ਭਗ੍ਨਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੇ ।। ੭.੧੪.
ਇਕ ਪਲ ਚੇਤ ਆ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਨੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਯਕਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਯਕਸ਼ ਟੁੱਟ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਵੈਡੂਰ੍ਯਰਜਸੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਾਣਾਂ ਤੋਰਣਾਨ੍ਤਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬੈਡੂਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੱਦ ਵਾਲੀ ਤੋਰਨੀ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਭਾਨੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੋ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ ।। ੭.੧੪.
ਜਦ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਅੰਦਰ ਵੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੂਰਿਆਭਾਨੁ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਯਦਾ ਤੁ ਵਾਰਿਤੋ ਰਾਮ ਨ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੧੪.
ਯਕਸ਼ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਰਾਮਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤੋਰਣਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤੇਨ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤਾਡਿਤਃ । ਰੁਧਿਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਨ੍ਭਾਤਿ ਸ਼ੈਲੋ ਧਾਤੁਸ੍ਰਵੈਰਿਵ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ, ਤੋਰਨੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਯਕਸ਼ ਨੇ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੂਨ ਵਗਾ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਧਾਤ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਾਭੇਣ ਤੋਰਣੇਨ ਸਮਾਹਤਃ । ਜਗਾਮ ਨ ਕ੍ਸ਼ਤਿਂ ਵੀਰੋ ਵਰਦਾਨਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਃ ।। ੭.੧੪.
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਤੋਰਨੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਸਵੰਭੂ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਤੇਨੈਵ ਤੋਰਣੇਨਾਥ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇਨਾਭਿਤਾਡਿਤਃ । ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਤਨੁਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੧੪.
ਉਸੇ ਤੋਰਨੀ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਕਸ਼ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਤਤੋ ਨਦੀਰ੍ਗੁਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੧੪.
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਡਰੇ ਹੋਏ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੀਲੇ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਣਿਚਾਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਯਕਸ਼ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼ ਮਾਣੀਚਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਵਣਂ ਜਹਿ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਪਾਪਚੇਤਸਮ੍ । ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਵੀਰਾਣਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੰਗੀ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਣਿਭਦ੍ਰਃ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਵृਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਮਯੋਧਯਤ੍ ।। ੭.੧੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮਾਣੀਭਦਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇ ਗਦਾਮੁਸਲਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਅਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍ ।। ੭.੧੫.
ਉਹ ਯਕਸ਼ ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਭਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੋਮਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੰਡੇ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਰਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨਵਲ੍ਲਘੁ । ਬਾਢਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ ਭਾषਿਣਃ ।। ੭.੧੫.
ਉਹ ਲੋਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੰਗਾਮਾ ਮਚਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਜੋਰ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕਦੇ, 'ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਣਾ—ਜੇ ਦੇਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਦੇਵੋ!'
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਮਨ੍ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਸਹਸ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਰਣੇ । ਮਹੋਦਰੇਣ ਚਾਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮਪਰਂ ਹਤਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਮਾਰੀਚੇਨ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਨਾ । ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ।। ੭.੧੫.
ਮਹਾਰਾਜ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਵ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਜਵਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕ੍ਵ ਚ ਮਾਯਾਬਲਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤੇਨ ਤੇ ऽਭ੍ਯਧਿਕਾ ਯੁਧਿ ।। ੭.੧੫.
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲੜਾਈ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ! ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸੀ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਾਣਿਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਰਣੇ । ਮੁਸਲੇਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਡਿਤੋ ਨ ਚ ਕਮ੍ਪਿਤਃ ।। ੭.੧੫.
ਮਹਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਣੀਭਦਰ ਆਇਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਗਦਾਂ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਮਾਣਿਭਦ੍ਰੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ ਪਪਾਤ ਹ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ, ਜਦ ਮਾਣੀਭਦਰ ਨੇ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਈ, ਰਾਖਸ਼ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜੀ, ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਾਡਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਮਾਣਿਭਦ੍ਰਂ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੫.
ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਮਾਣੀਭਦਰ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ।
ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤਂ ਮਾਣਿਭਦ੍ਰੋ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਿਸृਭਿਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਪੁਙ੍ਗਵਃ ।। ੭.੧੫.
ਜਦ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਮਾਣੀਭਦਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਡਿਤੋ ਮਾਣਿਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁਕੁਟੇ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਰਣੇ । ਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਮ ਮੁਕੁਟਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਗਤਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਣੀਭਦਰ ਦੇ ਮਕੁਟ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਮਾਰ ਨਾਲ ਮਕੁਟ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਯੁਧ੍ਯਮਾਨੇਨ ਵਿष੍ਟਬ੍ਧੋ ਨ ਵ੍ਯਕਮ੍ਪਤ । ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ऽਸੌ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੌਲਿਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ । ਸਨ੍ਨਾਦਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ੈਲੇ ऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ।। ੭.੧੫.
ਜਦ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਵੱਜਿਆ, ਉਹ ਢਿੱਠਾ ਰਿਹਾ, ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਉਹ ਯਕਸ਼ 'ਪਾਸੇ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ' ਕਹਾਇਆ। ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ।
ਤਤੋ ਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਦਦृਸ਼ੇ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਗਦਾਧਰਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਪ੍ਰੌष੍ਠਪਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਦ੍ਮਸ਼ਙ੍ਖਸਮਾਵृਤਃ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ ਦੂਰੋਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਦਮ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਤੇ ਪ੍ਰੌਸ਼ਠਪਦ ਨਾਲ ਸੀ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਗੌਰਵਮ੍ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਧੀਮਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪੈਤਾਮਹੇ ਕੁਲੇ ।। ੭.੧੫.
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਯੋਗ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਯਨ੍ਮਯਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਵਗਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਪਸ਼੍ਚਾਦਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ਨਿਰਯਂ ਗਤਃ ।। ੭.੧੫.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੂਰਖ; ਪਿੱਛੋਂ, ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਜਾਣੇਗਾ।