ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਹਰ੍षਨਾਦਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਕ੍ਰੋਧਾਦਭ੍ਯਧਾਵਤ ।। ੭.੧੪.
ਜਦੋਂ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਨੇ ਐਸਾ ਫੌਜ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਯੇ ਤੁ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਚਿਵਾ ਘੋਰਵਿਕ੍ਰਮਾਃ । ਤੇषਾਂ ਸਹਸ੍ਰਮੇਕੈਕਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਮਯੋਧਯਨ੍ ।। ੭.੧੪.
ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੌਰ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਰਸਿਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ । ਹਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਗਾਹਤ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਰਿਵ ਜੀਮੂਤੈਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਵਰੁਧ੍ਯਤ ।। ੭.੧੪.
ਉਥੇ ਦਸਾਨਨ ਵੱਜ ਕੇ ਸਾਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚਕਾਰ ਵ੍ਯਥਾਂ ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਮਾਹਤਃ । ਮਹੀਧਰ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦੈਰ੍ਧਾਰਾਸ਼ਤਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੭.੧੪.
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਧਾਰਾਂ ਪੈਣ ਤੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਗਦਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਯਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕਾਲ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਕਕ੍ਸ਼ਮਿਵ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਮਿਵਾਕੁਲਮ੍ । ਵਾਤੇਨਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਯਤ੍ਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਦਾਹ ਤਤ੍ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਝਾੜ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੈਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਮਹੋਦਰਸ਼ੁਕਾਦਿਭਿਃ । ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੇ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕृਤਾ ਵਾਤੈਰਿਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਮਹੋਦਰ, ਸ਼ੁਕ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਥੋੜੇ ਹੀ ਬਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਚਿਤ੍ਸਮਾਹਤਾ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਸਮਰਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਓष੍ਠਾਂਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਨੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਦਸ਼ਨ੍ਕੁਪਿਤਾ ਰਣੇ ।। ੭.੧੪.
ਕਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਚਬਾ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਚ ਤਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੂਲਾ ਇਵ ਜਲੇਨ ਹ ।। ੭.੧੪.
ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਯਕਸ਼ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਿਨਾਰੇ ਢਹਿ ਜਾਣ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਹਤਾਨਾਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਮृषਿਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਨ ਬਭੂਵਾਨ੍ਤਰਂ ਦਿਵਿ ।। ੭.੧੪.
ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੜ ਰਹੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇਖ ਰਹੇ, ਉਨਾਂ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭਗ੍ਨਾਂਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਯਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ ।। ੭.੧੪.
ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖੇ, ਉਹਨੇ ਹੋਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਬਲਵਾਹਨਃ । ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਂਯੋਧਕਣ੍ਟਕਃ ।। ੭.੧੪.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮਾ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਵਾਲਾ ਯਕਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੰਯੋਧਕੰਟਕ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਮਾਰੀਚੋ ਵਿष੍ਣੁਨੇਵ ਰਣੇ ਹਤਃ । ਪਤਿਤੋ ਭੂਤਲੇ ਸ਼ੈਲਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯ ਇਵ ਗ੍ਰਹਃ ।। ੭.੧੪.
ਉਸਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀਚਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਗਿਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਸਸਞ੍ਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸ ਚ ਭਗ੍ਨਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੇ ।। ੭.੧੪.
ਇਕ ਪਲ ਚੇਤ ਆ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਨੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਯਕਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਯਕਸ਼ ਟੁੱਟ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਵੈਡੂਰ੍ਯਰਜਸੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਾਣਾਂ ਤੋਰਣਾਨ੍ਤਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬੈਡੂਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੱਦ ਵਾਲੀ ਤੋਰਨੀ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਭਾਨੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੋ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ ।। ੭.੧੪.
ਜਦ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਅੰਦਰ ਵੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੂਰਿਆਭਾਨੁ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਯਦਾ ਤੁ ਵਾਰਿਤੋ ਰਾਮ ਨ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੧੪.
ਯਕਸ਼ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਰਾਮਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤੋਰਣਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤੇਨ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤਾਡਿਤਃ । ਰੁਧਿਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਨ੍ਭਾਤਿ ਸ਼ੈਲੋ ਧਾਤੁਸ੍ਰਵੈਰਿਵ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ, ਤੋਰਨੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਯਕਸ਼ ਨੇ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੂਨ ਵਗਾ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਧਾਤ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਾਭੇਣ ਤੋਰਣੇਨ ਸਮਾਹਤਃ । ਜਗਾਮ ਨ ਕ੍ਸ਼ਤਿਂ ਵੀਰੋ ਵਰਦਾਨਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਃ ।। ੭.੧੪.
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਤੋਰਨੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਸਵੰਭੂ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਤੇਨੈਵ ਤੋਰਣੇਨਾਥ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇਨਾਭਿਤਾਡਿਤਃ । ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਤਨੁਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੧੪.
ਉਸੇ ਤੋਰਨੀ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਕਸ਼ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਤਤੋ ਨਦੀਰ੍ਗੁਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੧੪.
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਡਰੇ ਹੋਏ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੀਲੇ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਣਿਚਾਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਯਕਸ਼ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼ ਮਾਣੀਚਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਵਣਂ ਜਹਿ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਪਾਪਚੇਤਸਮ੍ । ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਵੀਰਾਣਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੰਗੀ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਣਿਭਦ੍ਰਃ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਵृਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਮਯੋਧਯਤ੍ ।। ੭.੧੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮਾਣੀਭਦਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇ ਗਦਾਮੁਸਲਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਅਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍ ।। ੭.੧੫.
ਉਹ ਯਕਸ਼ ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਭਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੋਮਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੰਡੇ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਰਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨਵਲ੍ਲਘੁ । ਬਾਢਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ ਭਾषਿਣਃ ।। ੭.੧੫.
ਉਹ ਲੋਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੰਗਾਮਾ ਮਚਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਜੋਰ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕਦੇ, 'ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਣਾ—ਜੇ ਦੇਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਦੇਵੋ!'
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਮਨ੍ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਸਹਸ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਰਣੇ । ਮਹੋਦਰੇਣ ਚਾਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮਪਰਂ ਹਤਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਮਾਰੀਚੇਨ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਨਾ । ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ।। ੭.੧੫.
ਮਹਾਰਾਜ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।