ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਙ੍ਕੇਸ਼ੋ ਦੂਤਂ ਖਡ੍ਗੇਨ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ । ਦਦੌ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਾਵਣਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭.੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ षਡ੍ਭਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਲੋਦ੍ਧਤੈਃ । ਮਹੋਦਰਪ੍ਰਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾਰੀਚਸ਼ੁਕਸਾਰਣੈਃ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਛੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਤਰੀਆਂ—ਮਹੋਦਰ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਮਾਰੀਚ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ—
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚ ਵੀਰੇਣ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਰਗृਧ੍ਨੁਨਾ । ਵृਤਃ ਸਂਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੧੪.
ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਧੂਮਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਪੁਰਾਣਿ ਸ ਨਦੀਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ । ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਕੈਲਾਸਂ ਗਿਰਿਮਾਗਮਤ੍ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਗਿਰੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤੁ । ਯੁਦ੍ਧੇ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਮ੍ ।। ੭.੧੪.
ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ—
ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਂਸ੍ਥਾਤੁਂ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਰਾਜ੍ਞੋ ਭ੍ਰਾਤੇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਗਤਾ ਯਤ੍ਰ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭.੧੪.
ਯਕਸ਼ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ; ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਯਯੁਰ੍ਹष੍ਟਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਧਨਦੇਨ ਤੇ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਾਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਧਨਦੇਵ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਬਲਾਨਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਹੋਦਧੇਃ । ਤਸ੍ਯ ਨੈਰ੍ऋਤਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਂ ਸਞ੍ਚਾਲਯਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਗੜਬੜ ਵੱਡੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨੈਰਿਤ ਰਾਜਾ ਲਈ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਵ੍ਯਥਿਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਚਿਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਤੇ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਹਰ੍षਨਾਦਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਕ੍ਰੋਧਾਦਭ੍ਯਧਾਵਤ ।। ੭.੧੪.
ਜਦੋਂ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਨੇ ਐਸਾ ਫੌਜ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਯੇ ਤੁ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਚਿਵਾ ਘੋਰਵਿਕ੍ਰਮਾਃ । ਤੇषਾਂ ਸਹਸ੍ਰਮੇਕੈਕਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਮਯੋਧਯਨ੍ ।। ੭.੧੪.
ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੌਰ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਰਸਿਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ । ਹਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਗਾਹਤ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਰਿਵ ਜੀਮੂਤੈਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਵਰੁਧ੍ਯਤ ।। ੭.੧੪.
ਉਥੇ ਦਸਾਨਨ ਵੱਜ ਕੇ ਸਾਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚਕਾਰ ਵ੍ਯਥਾਂ ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਮਾਹਤਃ । ਮਹੀਧਰ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦੈਰ੍ਧਾਰਾਸ਼ਤਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੭.੧੪.
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਧਾਰਾਂ ਪੈਣ ਤੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਗਦਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਯਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕਾਲ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਕਕ੍ਸ਼ਮਿਵ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਮਿਵਾਕੁਲਮ੍ । ਵਾਤੇਨਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਯਤ੍ਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਦਾਹ ਤਤ੍ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਝਾੜ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੈਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਮਹੋਦਰਸ਼ੁਕਾਦਿਭਿਃ । ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੇ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕृਤਾ ਵਾਤੈਰਿਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਮਹੋਦਰ, ਸ਼ੁਕ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਥੋੜੇ ਹੀ ਬਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਚਿਤ੍ਸਮਾਹਤਾ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਸਮਰਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਓष੍ਠਾਂਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਨੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਦਸ਼ਨ੍ਕੁਪਿਤਾ ਰਣੇ ।। ੭.੧੪.
ਕਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਚਬਾ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਚ ਤਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੂਲਾ ਇਵ ਜਲੇਨ ਹ ।। ੭.੧੪.
ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਯਕਸ਼ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਿਨਾਰੇ ਢਹਿ ਜਾਣ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਹਤਾਨਾਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਮृषਿਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਨ ਬਭੂਵਾਨ੍ਤਰਂ ਦਿਵਿ ।। ੭.੧੪.
ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੜ ਰਹੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇਖ ਰਹੇ, ਉਨਾਂ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭਗ੍ਨਾਂਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਯਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ ।। ੭.੧੪.
ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖੇ, ਉਹਨੇ ਹੋਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਬਲਵਾਹਨਃ । ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਂਯੋਧਕਣ੍ਟਕਃ ।। ੭.੧੪.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮਾ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਵਾਲਾ ਯਕਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੰਯੋਧਕੰਟਕ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਮਾਰੀਚੋ ਵਿष੍ਣੁਨੇਵ ਰਣੇ ਹਤਃ । ਪਤਿਤੋ ਭੂਤਲੇ ਸ਼ੈਲਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯ ਇਵ ਗ੍ਰਹਃ ।। ੭.੧੪.
ਉਸਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀਚਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਗਿਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਸਸਞ੍ਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸ ਚ ਭਗ੍ਨਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੇ ।। ੭.੧੪.
ਇਕ ਪਲ ਚੇਤ ਆ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਨੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਯਕਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਯਕਸ਼ ਟੁੱਟ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਵੈਡੂਰ੍ਯਰਜਸੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਾਣਾਂ ਤੋਰਣਾਨ੍ਤਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬੈਡੂਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੱਦ ਵਾਲੀ ਤੋਰਨੀ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਭਾਨੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੋ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ ।। ੭.੧੪.
ਜਦ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਅੰਦਰ ਵੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੂਰਿਆਭਾਨੁ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਯਦਾ ਤੁ ਵਾਰਿਤੋ ਰਾਮ ਨ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੧੪.
ਯਕਸ਼ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਰਾਮਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤੋਰਣਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤੇਨ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤਾਡਿਤਃ । ਰੁਧਿਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਨ੍ਭਾਤਿ ਸ਼ੈਲੋ ਧਾਤੁਸ੍ਰਵੈਰਿਵ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ, ਤੋਰਨੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਯਕਸ਼ ਨੇ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੂਨ ਵਗਾ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਧਾਤ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਾਭੇਣ ਤੋਰਣੇਨ ਸਮਾਹਤਃ । ਜਗਾਮ ਨ ਕ੍ਸ਼ਤਿਂ ਵੀਰੋ ਵਰਦਾਨਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਃ ।। ੭.੧੪.
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਤੋਰਨੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਸਵੰਭੂ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਆਈ।