ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਿਪਿਙ੍ਗਲੇਤ੍ਯੇਵ ਨਾਮ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਏਵਂ ਤੇਨ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ ।। ੭.੧੩.
'ਇਕ ਅੱਖ ਪੀਲੀ' ਇਹ ਨਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ—
ਆਗਤ੍ਯ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ऽਯਂ ਮੇ ਤਵ ਪਾਪਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ।। ੭.੧੩.
ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪਾਪੀ ਇਰਾਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ।
ਤਦਧਰ੍ਮਿष੍ਠਸਂਯੋਗਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤ ਕੁਲਦੂषਣਾਤ੍ । ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤੇ ਹਿ ਵਧੋਪਾਯਃ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘੈਃ ਸੁਰੈਸ੍ਤਵ ।। ੭.੧੩.
ਇਸ ਲਈ, ਅਧਰਮ ਵਾਲੀ ਸੰਗਤ ਤੇ ਕੁਲ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਦਾ ਢੰਗ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਹਸ੍ਤੌ ਦਨ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪੀਡ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਮੋਢੇ ਤੇ ਦੰਦ ਕੱਸ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤੇ ਮਯਾ ਦੂਤ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ । ਨੈਤਤ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਨੈਵਾਸੌ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਯੇਨਾਸਿ ਚੋਦਿਤਃ ।। ੭.੧੩.
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੀ, ਦੂਤ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਭੇਜਿਆ।
ਹਿਤਂ ਨੈष ਮਮੈਤਦ੍ਧਿ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਧਨਰਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਖਿਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮੂਢ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤੇ ਕਿਲ ।। ੭.੧੩.
ਇਹ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚੇਦਂ ਕ੍ਸ਼ਮਣੀਯਂ ਮੇ ਯਦੇਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਯਦੇਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਕਾਲਂ ਦੂਤ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਮਰ੍षਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਦੂਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਹਿ ਲਈ।
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਗੁਰੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਯਾ ऽਯਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਮੇषਾ ਕृਤਾ ਮਤਿਃ ।। ੭.੧੩.
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ'; ਪਰ ਹੁਣ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰੀਁਲ੍ਲੋਕਾਨਪਿ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। ੭.੧੩.
ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਤਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੇਵਾਹਂ ਤਸ੍ਯੈਕਸ੍ਯ ਤੁ ਵੈ ਕृਤੇ । ਚਤੁਰੋ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਇਸੇ ਪਲ, ਉਸ ਇਕ ਲਈ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਙ੍ਕੇਸ਼ੋ ਦੂਤਂ ਖਡ੍ਗੇਨ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ । ਦਦੌ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਾਵਣਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭.੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ षਡ੍ਭਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਲੋਦ੍ਧਤੈਃ । ਮਹੋਦਰਪ੍ਰਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾਰੀਚਸ਼ੁਕਸਾਰਣੈਃ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਛੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਤਰੀਆਂ—ਮਹੋਦਰ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਮਾਰੀਚ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ—
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚ ਵੀਰੇਣ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਰਗृਧ੍ਨੁਨਾ । ਵृਤਃ ਸਂਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੧੪.
ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਧੂਮਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਪੁਰਾਣਿ ਸ ਨਦੀਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ । ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਕੈਲਾਸਂ ਗਿਰਿਮਾਗਮਤ੍ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਗਿਰੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤੁ । ਯੁਦ੍ਧੇ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਮ੍ ।। ੭.੧੪.
ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ—
ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਂਸ੍ਥਾਤੁਂ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਰਾਜ੍ਞੋ ਭ੍ਰਾਤੇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਗਤਾ ਯਤ੍ਰ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭.੧੪.
ਯਕਸ਼ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ; ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਯਯੁਰ੍ਹष੍ਟਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਧਨਦੇਨ ਤੇ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਾਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਧਨਦੇਵ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਬਲਾਨਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਹੋਦਧੇਃ । ਤਸ੍ਯ ਨੈਰ੍ऋਤਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਂ ਸਞ੍ਚਾਲਯਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਗੜਬੜ ਵੱਡੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨੈਰਿਤ ਰਾਜਾ ਲਈ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਵ੍ਯਥਿਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਚਿਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਤੇ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਹਰ੍षਨਾਦਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਕ੍ਰੋਧਾਦਭ੍ਯਧਾਵਤ ।। ੭.੧੪.
ਜਦੋਂ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਨੇ ਐਸਾ ਫੌਜ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਯੇ ਤੁ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਚਿਵਾ ਘੋਰਵਿਕ੍ਰਮਾਃ । ਤੇषਾਂ ਸਹਸ੍ਰਮੇਕੈਕਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਮਯੋਧਯਨ੍ ।। ੭.੧੪.
ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੌਰ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਰਸਿਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ । ਹਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਗਾਹਤ ।। ੭.੧੪.
ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਰਿਵ ਜੀਮੂਤੈਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਵਰੁਧ੍ਯਤ ।। ੭.੧੪.
ਉਥੇ ਦਸਾਨਨ ਵੱਜ ਕੇ ਸਾਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚਕਾਰ ਵ੍ਯਥਾਂ ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਮਾਹਤਃ । ਮਹੀਧਰ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦੈਰ੍ਧਾਰਾਸ਼ਤਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੭.੧੪.
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਧਾਰਾਂ ਪੈਣ ਤੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਗਦਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਯਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕਾਲ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਕਕ੍ਸ਼ਮਿਵ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਮਿਵਾਕੁਲਮ੍ । ਵਾਤੇਨਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਯਤ੍ਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਦਾਹ ਤਤ੍ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਝਾੜ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੈਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਮਹੋਦਰਸ਼ੁਕਾਦਿਭਿਃ । ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੇ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕृਤਾ ਵਾਤੈਰਿਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ ।। ੭.੧੪.
ਉਹ ਮਹੋਦਰ, ਸ਼ੁਕ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਥੋੜੇ ਹੀ ਬਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਚਿਤ੍ਸਮਾਹਤਾ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਸਮਰਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਓष੍ਠਾਂਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਨੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਦਸ਼ਨ੍ਕੁਪਿਤਾ ਰਣੇ ।। ੭.੧੪.
ਕਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਚਬਾ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਚ ਤਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੂਲਾ ਇਵ ਜਲੇਨ ਹ ।। ੭.੧੪.
ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਯਕਸ਼ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਿਨਾਰੇ ਢਹਿ ਜਾਣ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।