ਤਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕੁਲਾਨੁਰੂਪਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੭.੧੩.
ਇਹ ਸਭ ਹਾਲਾਤ ਜਾਣ ਕੇ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਦੂਤਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤਦਾ । ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਵੈ ਹਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਭਰਾਤਰੀ ਪਿਆਰ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮਾਸਸਾਦ ਵਿਭੀषਣਮ੍ । ਮਾਨਿਤਸ੍ਤੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੧੩.
ਉਹ ਦੂਤ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਚ ਬਿਭੀषਣਃ । ਸਭਾਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਮਾਸੀਨਂ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਦਸਾਨਨ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਜਯੇਤਿ ਵਾਚਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਤ ।। ੭.੧੩.
ਉਹ ਦੂਤ ਨੇ ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, 'ਜੈ ਹੋ!' ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਮਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਵਰਾਸ੍ਤਰਣਸ਼ੋਭਿਤੇ । ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਦੂਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੩.
ਉਸ ਵਧੀਆ ਸੋਫੇ ਤੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਦੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਰਾਜਨ੍ਵਦਾਮਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਵ ਯਦਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਉਭਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਵੀਰ ਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੧੩.
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਸਾਧੁ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤਾਵਤ੍ਕृਤਸ਼੍ਚਾਰਿਤ੍ਰਸਙ੍ਗ੍ਰਹਃ । ਸਾਧੁ ਧਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ।। ੭.੧੩.
ਚੰਗਾ, ਇਨੀ ਕੁ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੋ ਚੁੱਕੀ। ਚੰਗਾ, ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।
ਦृष੍ਟਂ ਮੇ ਨਨ੍ਦਨਂ ਭਗ੍ਨਮृषਯੋ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ।। ੭.੧੩.
ਮੈਂ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣੀ; ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਸੁਣੀਆਂ।
ਨਿਰਾਕृਤਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ऽਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪ । ਅਪਰਾਦ੍ਧਾ ਹਿ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ਚ ਰਮਣੀਯਾਃ ਸ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ।। ੭.੧੩.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਠੁਕਰਾਇਆ; ਤੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਲਟ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ।
ਅਹਂ ਤੁ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠਂ ਗਤੋ ਧਰ੍ਮਮੁਪਾਸਿਤੁਮ੍ । ਰੌਦ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤ੍ਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ।। ੭.੧੩.
ਪਰ ਮੈਂ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਕਠੋਰ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਸਯੰਮ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਯਾ ਦੈਵਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਉਥੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ; ਦੈਵੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਉਸ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਪਈ।
ਕਾ ਨ੍ਵਿਯਂ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਸ਼ੁਭਾ ਨ ਖਲ੍ਵਨ੍ਯੇਨ ਹੇਤੁਨਾ । ਰੂਪਂ ਹ੍ਯਨੁਪਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ।। ੭.੧੩.
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?' — ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਇੱਥੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦਗ੍ਧਂ ਸਵ੍ਯਂ ਮਮੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਰੇਣੁਧ੍ਵਸ੍ਤਮਿਵ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਿਙ੍ਗੁਲਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਦੇਵੀ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਸੜ ਗਈ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਪੀਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ऽਹਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਸ੍ਤਟਮ੍ । ਤੂष੍ਣੀਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਸਮਾਧਾਰਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਢਲਾਣ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਅਠ ਸੌ ਸਾਲ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਨਿਯਮੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੭.੧੩.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪੈਙ੍ਗਲ੍ਯਂ ਯਦਵਾਪ੍ਤਂ ਹਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਰੂਪਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤਪਸਾ ਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭.੧੩.
ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਪੀਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਚੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਚੈਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚੈਵ ਧਨਾਧਿਪ । ਤृਤੀਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਸ਼੍ਚਰੇਵ੍ਰਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਇਹ ਵਰਤ ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਰਤਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਹ੍ਯੇਤਨ੍ਮਯਾ ਹ੍ਯੁਤ੍ਪਾਦਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਤ੍ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸੌਮ੍ਯ ਰੋਚਯਸ੍ਵ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੭.੧੩.
ਇਹ ਪੱਕਾ ਵਰਤ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਤਪਸਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਖਾ ਭਵ ਮਮਾਨਘ । ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਗ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯਚ੍ਚ ਸਵ੍ਯਂ ਤਵੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਬਣ, ਨਿਰਮਲ ਜੀ; ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਦੇਵੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈ—
ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਿਪਿਙ੍ਗਲੇਤ੍ਯੇਵ ਨਾਮ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਏਵਂ ਤੇਨ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ ।। ੭.੧੩.
'ਇਕ ਅੱਖ ਪੀਲੀ' ਇਹ ਨਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ—
ਆਗਤ੍ਯ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ऽਯਂ ਮੇ ਤਵ ਪਾਪਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ।। ੭.੧੩.
ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪਾਪੀ ਇਰਾਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ।
ਤਦਧਰ੍ਮਿष੍ਠਸਂਯੋਗਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤ ਕੁਲਦੂषਣਾਤ੍ । ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤੇ ਹਿ ਵਧੋਪਾਯਃ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘੈਃ ਸੁਰੈਸ੍ਤਵ ।। ੭.੧੩.
ਇਸ ਲਈ, ਅਧਰਮ ਵਾਲੀ ਸੰਗਤ ਤੇ ਕੁਲ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਦਾ ਢੰਗ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਹਸ੍ਤੌ ਦਨ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪੀਡ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਮੋਢੇ ਤੇ ਦੰਦ ਕੱਸ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤੇ ਮਯਾ ਦੂਤ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ । ਨੈਤਤ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਨੈਵਾਸੌ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਯੇਨਾਸਿ ਚੋਦਿਤਃ ।। ੭.੧੩.
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੀ, ਦੂਤ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਭੇਜਿਆ।
ਹਿਤਂ ਨੈष ਮਮੈਤਦ੍ਧਿ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਧਨਰਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਖਿਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮੂਢ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤੇ ਕਿਲ ।। ੭.੧੩.
ਇਹ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚੇਦਂ ਕ੍ਸ਼ਮਣੀਯਂ ਮੇ ਯਦੇਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਯਦੇਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਕਾਲਂ ਦੂਤ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਮਰ੍षਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਦੂਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਹਿ ਲਈ।
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਗੁਰੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਯਾ ऽਯਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਮੇषਾ ਕृਤਾ ਮਤਿਃ ।। ੭.੧੩.
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ'; ਪਰ ਹੁਣ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰੀਁਲ੍ਲੋਕਾਨਪਿ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। ੭.੧੩.
ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਤਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੇਵਾਹਂ ਤਸ੍ਯੈਕਸ੍ਯ ਤੁ ਵੈ ਕृਤੇ । ਚਤੁਰੋ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਇਸੇ ਪਲ, ਉਸ ਇਕ ਲਈ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।