ਅਥ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਰ ਕਾਲੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਨਿਦ੍ਰਾ ਸਮਭਵਤ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰੂਪਿਣੀ ।। ੭.੧੩.
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਇੱਕ ਤੀਬਰ ਨੀਂਦ ਕੁੰਭਕਰਨ ਉੱਤੇ ਆਈ।
ਤਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਸੀਨਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਨਿਦ੍ਰਾ ਮਾਂ ਬਾਧਤੇ ਰਾਜਨ੍ਕਾਰਯਸ੍ਵ ਮਮਾਲਯਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਓ।'
ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਵਤ੍ । ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਯੋਜਨਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਮਾਯਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਾਂਗ ਕਲਾਕਾਰ ਲਾਏ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਨਿਰਾਬਾਧਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸੁਚੱਜਾ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਕृਤਸੋਪਾਨਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਕਂ ਤਥਾ । ਦਾਨ੍ਤਤੋਰਣਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਸ੍ਫਟਿਕਵੇਦਿਕਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਉਥੇ ਬੈਰਲ ਦੇ ਬਣੇ ਸੜ੍ਹੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ, ਹਾਥੀਦੰਦ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਹੀਰੇ-ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਸਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਮਨੋਹਰਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੇਰੋਃ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗੁਹਾਮਿਵ ।। ੭.੧੩.
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਹ ਮਹਿਲ ਐਸਾ ਬਣਵਾਇਆ ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ।
ਤਤ੍ਰ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਬਹੂਨ੍ਯਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਯਾਨੋ ਨ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇ ।। ੭.੧੩.
ਉਸ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਿਦ੍ਰਾਭਿਭੂਤੇ ਤੁ ਤਦਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਦੇਵਰ੍षਿਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਸਞ੍ਜਘ੍ਨੇ ਹਿ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ ।। ੭.੧੩.
ਜਦੋਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦਸਾਨਨ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਤਾਨਿ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਸਙਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੩.
ਉਹ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਸਾਨਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਦੀਂ ਗਜ ਇਵ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਾਯੁਰਿਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ । ਨਗਾਨ੍ਵ੍ਰਜ੍ਰ ਇਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੧੩.
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ, ਹਵਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਵਜਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕੁਲਾਨੁਰੂਪਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੭.੧੩.
ਇਹ ਸਭ ਹਾਲਾਤ ਜਾਣ ਕੇ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਦੂਤਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤਦਾ । ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਵੈ ਹਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਭਰਾਤਰੀ ਪਿਆਰ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮਾਸਸਾਦ ਵਿਭੀषਣਮ੍ । ਮਾਨਿਤਸ੍ਤੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੧੩.
ਉਹ ਦੂਤ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਚ ਬਿਭੀषਣਃ । ਸਭਾਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਮਾਸੀਨਂ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਦਸਾਨਨ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਜਯੇਤਿ ਵਾਚਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਤ ।। ੭.੧੩.
ਉਹ ਦੂਤ ਨੇ ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, 'ਜੈ ਹੋ!' ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਮਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਵਰਾਸ੍ਤਰਣਸ਼ੋਭਿਤੇ । ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਦੂਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੩.
ਉਸ ਵਧੀਆ ਸੋਫੇ ਤੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਦੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਰਾਜਨ੍ਵਦਾਮਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਵ ਯਦਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਉਭਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਵੀਰ ਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੧੩.
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਸਾਧੁ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤਾਵਤ੍ਕृਤਸ਼੍ਚਾਰਿਤ੍ਰਸਙ੍ਗ੍ਰਹਃ । ਸਾਧੁ ਧਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ।। ੭.੧੩.
ਚੰਗਾ, ਇਨੀ ਕੁ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੋ ਚੁੱਕੀ। ਚੰਗਾ, ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।
ਦृष੍ਟਂ ਮੇ ਨਨ੍ਦਨਂ ਭਗ੍ਨਮृषਯੋ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ।। ੭.੧੩.
ਮੈਂ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣੀ; ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਸੁਣੀਆਂ।
ਨਿਰਾਕृਤਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ऽਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪ । ਅਪਰਾਦ੍ਧਾ ਹਿ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ਚ ਰਮਣੀਯਾਃ ਸ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ।। ੭.੧੩.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਠੁਕਰਾਇਆ; ਤੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਲਟ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ।
ਅਹਂ ਤੁ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠਂ ਗਤੋ ਧਰ੍ਮਮੁਪਾਸਿਤੁਮ੍ । ਰੌਦ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤ੍ਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ।। ੭.੧੩.
ਪਰ ਮੈਂ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਕਠੋਰ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਸਯੰਮ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਯਾ ਦੈਵਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਉਥੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ; ਦੈਵੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਉਸ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਪਈ।
ਕਾ ਨ੍ਵਿਯਂ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਸ਼ੁਭਾ ਨ ਖਲ੍ਵਨ੍ਯੇਨ ਹੇਤੁਨਾ । ਰੂਪਂ ਹ੍ਯਨੁਪਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ।। ੭.੧੩.
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?' — ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਇੱਥੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦਗ੍ਧਂ ਸਵ੍ਯਂ ਮਮੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਰੇਣੁਧ੍ਵਸ੍ਤਮਿਵ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਿਙ੍ਗੁਲਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਦੇਵੀ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਸੜ ਗਈ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਪੀਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ऽਹਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਸ੍ਤਟਮ੍ । ਤੂष੍ਣੀਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਸਮਾਧਾਰਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਢਲਾਣ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਅਠ ਸੌ ਸਾਲ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਨਿਯਮੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੭.੧੩.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪੈਙ੍ਗਲ੍ਯਂ ਯਦਵਾਪ੍ਤਂ ਹਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਰੂਪਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤਪਸਾ ਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭.੧੩.
ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਪੀਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਚੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਚੈਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚੈਵ ਧਨਾਧਿਪ । ਤृਤੀਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਸ਼੍ਚਰੇਵ੍ਰਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਇਹ ਵਰਤ ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਰਤਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਹ੍ਯੇਤਨ੍ਮਯਾ ਹ੍ਯੁਤ੍ਪਾਦਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਤ੍ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸੌਮ੍ਯ ਰੋਚਯਸ੍ਵ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੭.੧੩.
ਇਹ ਪੱਕਾ ਵਰਤ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਤਪਸਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਖਾ ਭਵ ਮਮਾਨਘ । ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਗ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯਚ੍ਚ ਸਵ੍ਯਂ ਤਵੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਬਣ, ਨਿਰਮਲ ਜੀ; ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਦੇਵੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈ—