ਮਾਯਾਵੀ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤਾਤ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਃ । ਏਵਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਪृਚ੍ਛਤਃ ।। ੭.੧੨.
ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਯਾਵੀ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁੰਦੁਭੀ ਹੋਇਆ; ਤੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦਾਨੀਂ ਕਥਂ ਤਾਤ ਜਾਨੀਯਾਂ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਨੀਤਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੨.
ਹੁਣ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਨਮਰ ਰਾਖਸਾ ਨੇ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਤਨਯੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਨਾਮਤਃ । ਮੁਨੇਰ੍ਵਿਸ਼੍ਰਵਸੋ ਯਸ੍ਤੁ ਤृਤੀਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੧੨.
ਮੈਂ ਪੌਲਸਤਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਿਸ਼ਰਵਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵਃ । ਮਹਰ੍षੇਸ੍ਤਨਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਯੋ ਹਰ੍षਮੁਪਾਗਤਃ । ਦਾਤੁਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ।। ੭.੧੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਕਰੇਣ ਤੁ ਕਰਂ ਤਸ੍ਯਾ ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਮਯਸ੍ਤਦਾ । ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦਂ ਵਚਃ ।। ੭.੧੨.
ਫਿਰ ਮਯਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਇਯਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾ ਰਾਜਨ੍ਹੇਮਯਾ ऽਪ੍ਸਰਸਾ ਧृਤਾ । ਕਨ੍ਯਾ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀ ਨਾਮ ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੧੨.
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਹੈ, ਮੰਦੋਦਰੀ ਨਾਮ, ਹੇਮਾ ਅਪਸਰਾ ਦੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਰਾਮ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ऽਭ੍ਯਭਾषਤ । ਪ੍ਰਜ੍ਚਾਲ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਚੈਵਾਗ੍ਨਿਮਕਰੋਤ੍ਪਾਣਿਸਙ੍ਗ੍ਰਹਮ੍ ।। ੭.੧੨.
ਦਸਮੁਖ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਉਥੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਮਿਲਾਏ।
ਸ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਮਯੋ ਰਾਮ ਸ਼ਾਪਾਭਿਜ੍ਞਸ੍ਤਪੋਧਨਾਤ੍ । ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਸਾ ਦਤ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯ ਪੈਤਾਮਹਂ ਕੁਲਮ੍ ।। ੭.੧੨.
ਰਾਮਾ, ਮਯਾ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਖਾਂ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਅਮੋਘਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਮ੍ । ਪਰੇਣ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਾਂ ਜਘ੍ਨਿਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਯਯਾ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸੀਕृਤਦਾਰੋ ਵੈ ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਗਰੀਂ ਭਾਰ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪਾਹਰਤ੍ ।। ੭.੧੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਨਗਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆਇਆ।
ਵੈਰੋਚਨਸ੍ਯ ਦੌਹਿਤ੍ਰੀਂ ਵਜ੍ਰਜ੍ਵਾਲੇਤਿ ਨਾਮਤਃ । ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਾਵਣਃ ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍ ।। ੭.੧੨.
ਰਾਵਣ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਲਈ ਵੈਰੋਚਨ ਦੀ ਪੋਤੀ, ਵਜਰਜਵਾਲੀ ਨਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੁਣੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ੈਲੂषਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਰਮਾਂ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਂ ਲੇਭੇ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਿਭੀषਣਃ ।। ੭.੧੨.
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ੈਲੂਸ਼ ਦੀ ਧਰਮਵਾਨ ਧੀ, ਸਰਮਾ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤੀਰੇ ਤੁ ਸਰਸੋ ਵੈ ਤੁ ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਾਨਸਸ੍ਯ ਹਿ । ਸਰਸ੍ਤਦਾ ਮਾਨਸਂ ਤੁ ਵਵृਧੇ ਜਲਦਾਗਮੇ ।। ੭.੧੨.
ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨਾਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤਂ ਵਚਃ । ਸਰੋ ਮਾ ਵਰ੍ਧਯਸ੍ਵੇਤਿ ਤਤਃ ਸਾ ਸਰਮਾ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, 'ਸਰੋਵਰ, ਹੋਰ ਨਾ ਵਧ,' ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਰਮਾ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਤੇ ਕृਤਦਾਰਾ ਵੈ ਰੇਮਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਇਵ ਨਨ੍ਦਨੇ ।। ੭.੧੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਧਰਵ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿਚ।
ਤਤੋ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇਘਨਾਦਮਜੀਜਨਤ੍ । ਸ ਏष ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਨ੍ਨਾਮ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰਭਿਧੀਯਤੇ ।। ੭.੧੨.
ਫਿਰ ਮੰਦੋਦਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਘਨਾਦ ਸੀ; ਉਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਹਿ ਪੁਰਾ ਤੇਨ ਰਾਵਣਸੂਨੁਨਾ । ਰੁਦਤਾ ਸੁਮਹਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਦੋ ਜਲਧਰੋਪਮਃ ।। ੭.੧੨.
ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪਾਇਆ।
ਜਡੀਕृਤਾ ਚ ਸਾ ਲਙ੍ਕਾ ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਰਾਘਵ । ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਕਰੋਨ੍ਨਾਮ ਮੇਘਨਾਦ ਇਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੭.੧੨.
ਰਾਘਵ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਘਨਾਦ ਰੱਖਿਆ।
ਸੋ ऽਵਰ੍ਧਤ ਤਦਾ ਰਾਮ ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਛਨ੍ਨਃ ਕਾष੍ਠੈਰਿਵਾਨਲਃ ।। ੭.੧੨.
ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਮਹਾਹਰ੍षਂ ਜਨਯਨ੍ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ ।। ੭.੧੨.
ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਰ ਕਾਲੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਨਿਦ੍ਰਾ ਸਮਭਵਤ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰੂਪਿਣੀ ।। ੭.੧੩.
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਇੱਕ ਤੀਬਰ ਨੀਂਦ ਕੁੰਭਕਰਨ ਉੱਤੇ ਆਈ।
ਤਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਸੀਨਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਨਿਦ੍ਰਾ ਮਾਂ ਬਾਧਤੇ ਰਾਜਨ੍ਕਾਰਯਸ੍ਵ ਮਮਾਲਯਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਓ।'
ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਵਤ੍ । ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਯੋਜਨਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਮਾਯਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਾਂਗ ਕਲਾਕਾਰ ਲਾਏ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਨਿਰਾਬਾਧਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸੁਚੱਜਾ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਕृਤਸੋਪਾਨਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਕਂ ਤਥਾ । ਦਾਨ੍ਤਤੋਰਣਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਸ੍ਫਟਿਕਵੇਦਿਕਮ੍ ।। ੭.੧੩.
ਉਥੇ ਬੈਰਲ ਦੇ ਬਣੇ ਸੜ੍ਹੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ, ਹਾਥੀਦੰਦ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਹੀਰੇ-ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਸਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਮਨੋਹਰਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੇਰੋਃ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗੁਹਾਮਿਵ ।। ੭.੧੩.
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਹ ਮਹਿਲ ਐਸਾ ਬਣਵਾਇਆ ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ।
ਤਤ੍ਰ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਬਹੂਨ੍ਯਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਯਾਨੋ ਨ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇ ।। ੭.੧੩.
ਉਸ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਿਦ੍ਰਾਭਿਭੂਤੇ ਤੁ ਤਦਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਦੇਵਰ੍षਿਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਸਞ੍ਜਘ੍ਨੇ ਹਿ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ ।। ੭.੧੩.
ਜਦੋਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦਸਾਨਨ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਤਾਨਿ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਸਙਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੩.
ਉਹ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਸਾਨਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਦੀਂ ਗਜ ਇਵ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਾਯੁਰਿਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ । ਨਗਾਨ੍ਵ੍ਰਜ੍ਰ ਇਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੧੩.
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ, ਹਵਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਵਜਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।