ਨ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਵਾਨੇਨ ਵੈਰਂ ਧਨਦ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਜਾਨੀषੇ ਹਿ ਯਥਾ ऽਨੇਨ ਲਬ੍ਧਃ ਪਰਮਕੋ ਵਰਃ ।। ੭.੧੧.
ਧਨਾਦਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ऽ ऽਸ਼ੁ ਤਦ੍ਵਚਃ ਪਿਤृਗੌਰਵਾਤ੍ । ਸਦਾਰਪੁਤ੍ਰਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਸਵਾਹਨਧਨੋ ਗਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਸਾਥੀਆਂ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ऽਥ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਸਾ ਨਗਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਤ੍ਵੈਨਾਂ ਧਨਦੋ ਗਤਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ ।। ੭.੧੧.
ਉਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੁਣ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨਾਦਾ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਬਲਃ । ਵਿਵੇਸ਼ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਬਲਾਨੁਗੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾ ਬਲਵਾਨ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਨਦੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥਾਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਸ ਦੇਵਾਰਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦੇਵਾਧਿਪੋ ਯਥਾ ।। ੭.੧੧.
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਧਨਾਦਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਵਧੀਆ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰੈਸ੍ਤਦਾ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪੁਰੀਂ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਨਿਕਾਮਪੂਰ੍ਣਾ ਚ ਬਭੂਵ ਸਾ ਪੁਰੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਰ੍ਨੀਲਬਲਾਹਕੋਪਮੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਫਿਰ ਦਸ਼ਾਨਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵਸ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਸਨ।
ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਥ ਪਿਤृਵਾਕ੍ਯਗੌਰਵਾਨ੍ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਚ੍ਛਸ਼ਿਵਿਮਲੇ ਗਿਰੌ ਪੁਰੀਮ੍ । ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤੈਰ੍ਭਵਨਵਰੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਸ੍ਵੇਵ ਤਦਾ ऽਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਮਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਭਗਿਨ੍ਯਾਃ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਰਾਖਸੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਕਾਲਕੇਯਾਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍ । ਦਦੌ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾਂ ਨਾਮ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਯ ਨਾਮਤਃ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਸੀ, ਕਾਲਕੇਯਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵਿਦ੍ਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮृਗਯਾਮਟਤੇ ਸ੍ਮ ਤਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਤੋ ਰਾਮ ਮਯਂ ਨਾਮ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਮ੍ ।। ੭.੧੨.
ਭੈਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਖਸਾ ਆਪ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਯਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਨ੍ਯਾਸਹਾਯਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੋ ਭਵਾਨੇਕੋ ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਮृਗੇ ਵਨੇ । ਅਨਯਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਹ ਤਿष੍ਠਸਿ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ? ਇਸ ਮ੍ਰਿਗ-ਆੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ?"
ਮਯਸ੍ਤਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਿਦਂ ਮਮ ।। ੭.੧੨.
ਮਯਾ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ: "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਸਾਰੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"
ਹੇਮਾ ਨਾਮਾਪ੍ਸਰਾਸ੍ਤਾਤ ਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਾ ਯਦਿ ਤ੍ਵਯਾ । ਦੈਵਤੈਰ੍ਮਮ ਸਾ ਦਤ੍ਤਾ ਪੌਲੋਮੀਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ ।। ੭.੧੨.
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੇਮਾ ਨਾਮ ਦੀ ਅਪਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੌਲੋਮੀ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਕ੍ਤਮਨਾਸ੍ਤਾਤ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯਹਮ੍ । ਸਾ ਚ ਦੈਵਤਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸਮਾ ਗਤਾਃ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਤੈਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਵਰ੍षਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਂ ਚੈਵ ਤਤੋ ਹੇਮਮਯਂ ਪੁਰਮ੍ । ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਮਾਯਯਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਮਯਾ ।। ੭.੧੨.
ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਵਜਰ ਤੇ ਵਿਡੂਰੀਆਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰਾਹਮਵਸਂ ਦੀਨਸ੍ਤਯਾ ਹੀਨਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ ।। ੭.੧੨.
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਰਾਦ੍ਦੁਹਿਤਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਨਮਾਗਤਃ । ਇਯਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਾ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਲੀ।
ਭਰ੍ਤਾਰਮਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਾਰ੍ਗਿਤੁਮ੍ । ਕਨ੍ਯਾਪਿਤृਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਾਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ।। ੭.੧੨.
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵਰ ਖੋਜਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋਣਾ ਹਰ ਇੱਜ਼ਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾ ਹਿ ਦ੍ਵੇ ਕੁਲੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਸ਼ਯੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਮਮਾਪ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ ।। ੭.੧੨.
ਕੁੜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਇਸ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਾਯਾਵੀ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤਾਤ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਃ । ਏਵਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਪृਚ੍ਛਤਃ ।। ੭.੧੨.
ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਯਾਵੀ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁੰਦੁਭੀ ਹੋਇਆ; ਤੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦਾਨੀਂ ਕਥਂ ਤਾਤ ਜਾਨੀਯਾਂ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਨੀਤਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੨.
ਹੁਣ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਨਮਰ ਰਾਖਸਾ ਨੇ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਤਨਯੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਨਾਮਤਃ । ਮੁਨੇਰ੍ਵਿਸ਼੍ਰਵਸੋ ਯਸ੍ਤੁ ਤृਤੀਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੧੨.
ਮੈਂ ਪੌਲਸਤਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਿਸ਼ਰਵਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵਃ । ਮਹਰ੍षੇਸ੍ਤਨਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਯੋ ਹਰ੍षਮੁਪਾਗਤਃ । ਦਾਤੁਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ।। ੭.੧੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਕਰੇਣ ਤੁ ਕਰਂ ਤਸ੍ਯਾ ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਮਯਸ੍ਤਦਾ । ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦਂ ਵਚਃ ।। ੭.੧੨.
ਫਿਰ ਮਯਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਇਯਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾ ਰਾਜਨ੍ਹੇਮਯਾ ऽਪ੍ਸਰਸਾ ਧृਤਾ । ਕਨ੍ਯਾ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀ ਨਾਮ ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੧੨.
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਹੈ, ਮੰਦੋਦਰੀ ਨਾਮ, ਹੇਮਾ ਅਪਸਰਾ ਦੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਰਾਮ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ऽਭ੍ਯਭਾषਤ । ਪ੍ਰਜ੍ਚਾਲ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਚੈਵਾਗ੍ਨਿਮਕਰੋਤ੍ਪਾਣਿਸਙ੍ਗ੍ਰਹਮ੍ ।। ੭.੧੨.
ਦਸਮੁਖ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਉਥੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਮਿਲਾਏ।
ਸ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਮਯੋ ਰਾਮ ਸ਼ਾਪਾਭਿਜ੍ਞਸ੍ਤਪੋਧਨਾਤ੍ । ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਸਾ ਦਤ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯ ਪੈਤਾਮਹਂ ਕੁਲਮ੍ ।। ੭.੧੨.
ਰਾਮਾ, ਮਯਾ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਖਾਂ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਅਮੋਘਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਮ੍ । ਪਰੇਣ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਾਂ ਜਘ੍ਨਿਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਯਯਾ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸੀਕृਤਦਾਰੋ ਵੈ ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਗਰੀਂ ਭਾਰ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪਾਹਰਤ੍ ।। ੭.੧੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਨਗਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆਇਆ।