ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਯਦੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਏष ਤਾਤ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਵਾਨ੍ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ.'
ਦੀਯਤਾਂ ਨਗਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੋषਿਤਾ । ਮਯਾਤ੍ਰ ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭.੧੧.
'ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਿਆ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਸਤਕਰਮੀ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੋ.'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਧਨਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਕਾਰਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਰਵਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ.'
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਮਯਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਬਹੁਸ਼ੋਕ੍ਤਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। ੭.੧੧.
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਮੈਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਤੇ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਸ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤੋ ਧ੍ਵਂਸਤੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਭਿਯੁਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ; ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਸਮ੍ਮੂਢੋ ਮਾਨ੍ਯਾ ऽਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਮ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਦਾਰੁਣਾਂ ਗਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਭਟਕਿਆ, ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਅਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਅਣਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁੜਕੜੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੈਲਾਸਂ ਧਰਣੀਧਰਮ੍ । ਨਿਵੇਸ਼ਯ ਨਿਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਹਾਨੁਗਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਜਾ; ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਵਸ ਜਾ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਨਦੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਨਦੀ । ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਃ ਪਙ੍ਕਜੈਃ ਸਂਵृਤੋਦਕਾ ।। ੭.੧੧.
ਉੱਥੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕੁਮੁਦੈਰੁਤ੍ਪਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ऽਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ ।। ੭.੧੧.
ਉਸ ਨਦੀ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਉਤਪਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਵੀ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਾਪ੍ਸਰੋਰਗਕਿਂਨਰਾਃ । ਵਿਹਾਰਸ਼ੀਲਾਃ ਸਤਤਂ ਰਮਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ऽ ऽਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ।। ੭.੧੧.
ਉੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ ਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਵਾਨੇਨ ਵੈਰਂ ਧਨਦ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਜਾਨੀषੇ ਹਿ ਯਥਾ ऽਨੇਨ ਲਬ੍ਧਃ ਪਰਮਕੋ ਵਰਃ ।। ੭.੧੧.
ਧਨਾਦਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ऽ ऽਸ਼ੁ ਤਦ੍ਵਚਃ ਪਿਤृਗੌਰਵਾਤ੍ । ਸਦਾਰਪੁਤ੍ਰਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਸਵਾਹਨਧਨੋ ਗਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਸਾਥੀਆਂ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ऽਥ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਸਾ ਨਗਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਤ੍ਵੈਨਾਂ ਧਨਦੋ ਗਤਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ ।। ੭.੧੧.
ਉਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੁਣ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨਾਦਾ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਬਲਃ । ਵਿਵੇਸ਼ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਬਲਾਨੁਗੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾ ਬਲਵਾਨ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਨਦੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥਾਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਸ ਦੇਵਾਰਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦੇਵਾਧਿਪੋ ਯਥਾ ।। ੭.੧੧.
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਧਨਾਦਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਵਧੀਆ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰੈਸ੍ਤਦਾ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪੁਰੀਂ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਨਿਕਾਮਪੂਰ੍ਣਾ ਚ ਬਭੂਵ ਸਾ ਪੁਰੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਰ੍ਨੀਲਬਲਾਹਕੋਪਮੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਫਿਰ ਦਸ਼ਾਨਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵਸ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਸਨ।
ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਥ ਪਿਤृਵਾਕ੍ਯਗੌਰਵਾਨ੍ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਚ੍ਛਸ਼ਿਵਿਮਲੇ ਗਿਰੌ ਪੁਰੀਮ੍ । ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤੈਰ੍ਭਵਨਵਰੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਸ੍ਵੇਵ ਤਦਾ ऽਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਮਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਭਗਿਨ੍ਯਾਃ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਰਾਖਸੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਕਾਲਕੇਯਾਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍ । ਦਦੌ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾਂ ਨਾਮ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਯ ਨਾਮਤਃ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਸੀ, ਕਾਲਕੇਯਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵਿਦ੍ਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮृਗਯਾਮਟਤੇ ਸ੍ਮ ਤਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਤੋ ਰਾਮ ਮਯਂ ਨਾਮ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਮ੍ ।। ੭.੧੨.
ਭੈਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਖਸਾ ਆਪ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਯਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਨ੍ਯਾਸਹਾਯਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੋ ਭਵਾਨੇਕੋ ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਮृਗੇ ਵਨੇ । ਅਨਯਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਹ ਤਿष੍ਠਸਿ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ? ਇਸ ਮ੍ਰਿਗ-ਆੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ?"
ਮਯਸ੍ਤਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਿਦਂ ਮਮ ।। ੭.੧੨.
ਮਯਾ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ: "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਸਾਰੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"
ਹੇਮਾ ਨਾਮਾਪ੍ਸਰਾਸ੍ਤਾਤ ਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਾ ਯਦਿ ਤ੍ਵਯਾ । ਦੈਵਤੈਰ੍ਮਮ ਸਾ ਦਤ੍ਤਾ ਪੌਲੋਮੀਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ ।। ੭.੧੨.
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੇਮਾ ਨਾਮ ਦੀ ਅਪਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੌਲੋਮੀ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਕ੍ਤਮਨਾਸ੍ਤਾਤ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯਹਮ੍ । ਸਾ ਚ ਦੈਵਤਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸਮਾ ਗਤਾਃ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਤੈਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਵਰ੍षਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਂ ਚੈਵ ਤਤੋ ਹੇਮਮਯਂ ਪੁਰਮ੍ । ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਮਾਯਯਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਮਯਾ ।। ੭.੧੨.
ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਵਜਰ ਤੇ ਵਿਡੂਰੀਆਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰਾਹਮਵਸਂ ਦੀਨਸ੍ਤਯਾ ਹੀਨਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ ।। ੭.੧੨.
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਰਾਦ੍ਦੁਹਿਤਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਨਮਾਗਤਃ । ਇਯਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਾ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਲੀ।
ਭਰ੍ਤਾਰਮਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਾਰ੍ਗਿਤੁਮ੍ । ਕਨ੍ਯਾਪਿਤृਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਾਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ।। ੭.੧੨.
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵਰ ਖੋਜਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋਣਾ ਹਰ ਇੱਜ਼ਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾ ਹਿ ਦ੍ਵੇ ਕੁਲੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਸ਼ਯੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਮਮਾਪ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ ।। ੭.੧੨.
ਕੁੜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਇਸ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ।