ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯਦਿ ਨੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਦਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮ । ਕृਤਾ ਭਵੇਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਧੁਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਪਾਲਿਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ, ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਨਿਭ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਧਨਦੇਨ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਮੋਦਾਰਂ ਵਿਤ੍ਤਪਾਲਮਿਦਂ ਵਚਃ ।। ੭.੧੧.
ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਆਖੇ।
ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ऽਹਂ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰ ।। ੭.੧੧.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਵਚਨਂ ਮਮ ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੧.
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਜੋ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣ।
ਇਯਂ ਕਿਲ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸੁਮਾਲਿਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਪੁਰਾ । ਭੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਮਾਲੀ ਆਦਿ ਰਾਖਸਾਂ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨੇ ਭੋਗੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਤੇ ਸੋ ऽਯਂ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਤ੍ਮਜ । ਤਦੇषਾ ਦੀਯਤਾਂ ਤਾਤ ਯਾਚਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਮਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਦੇ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦਭਿਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੇਵੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਵਚਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਕ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਆਖੇ।
ਦਤ੍ਤਾ ਮਮੇਯਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਲਙ੍ਕਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ । ਨਿਵਾਸਿਤੇ ਚ ਮੇ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦਾਨਮਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਗੁਣੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਲੰਕਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨ, ਆਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਚ੍ਛ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪੁਰਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਯਨ੍ਮਮ । ਤਵਾਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਮਕਣ੍ਟਕਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਜਾ ਕੇ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖੀ: ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰਾਜ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਭੋਗ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਜਗਾਮ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਯਦੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਏष ਤਾਤ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਵਾਨ੍ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ.'
ਦੀਯਤਾਂ ਨਗਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੋषਿਤਾ । ਮਯਾਤ੍ਰ ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭.੧੧.
'ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਿਆ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਸਤਕਰਮੀ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੋ.'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਧਨਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਕਾਰਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਰਵਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ.'
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਮਯਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਬਹੁਸ਼ੋਕ੍ਤਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। ੭.੧੧.
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਮੈਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਤੇ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਸ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤੋ ਧ੍ਵਂਸਤੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਭਿਯੁਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ; ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਸਮ੍ਮੂਢੋ ਮਾਨ੍ਯਾ ऽਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਮ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਦਾਰੁਣਾਂ ਗਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਭਟਕਿਆ, ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਅਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਅਣਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁੜਕੜੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੈਲਾਸਂ ਧਰਣੀਧਰਮ੍ । ਨਿਵੇਸ਼ਯ ਨਿਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਹਾਨੁਗਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਜਾ; ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਵਸ ਜਾ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਨਦੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਨਦੀ । ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਃ ਪਙ੍ਕਜੈਃ ਸਂਵृਤੋਦਕਾ ।। ੭.੧੧.
ਉੱਥੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕੁਮੁਦੈਰੁਤ੍ਪਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ऽਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ ।। ੭.੧੧.
ਉਸ ਨਦੀ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਉਤਪਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਵੀ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਾਪ੍ਸਰੋਰਗਕਿਂਨਰਾਃ । ਵਿਹਾਰਸ਼ੀਲਾਃ ਸਤਤਂ ਰਮਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ऽ ऽਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ।। ੭.੧੧.
ਉੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ ਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਵਾਨੇਨ ਵੈਰਂ ਧਨਦ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਜਾਨੀषੇ ਹਿ ਯਥਾ ऽਨੇਨ ਲਬ੍ਧਃ ਪਰਮਕੋ ਵਰਃ ।। ੭.੧੧.
ਧਨਾਦਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ऽ ऽਸ਼ੁ ਤਦ੍ਵਚਃ ਪਿਤृਗੌਰਵਾਤ੍ । ਸਦਾਰਪੁਤ੍ਰਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਸਵਾਹਨਧਨੋ ਗਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਸਾਥੀਆਂ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ऽਥ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਸਾ ਨਗਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਤ੍ਵੈਨਾਂ ਧਨਦੋ ਗਤਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ ।। ੭.੧੧.
ਉਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੁਣ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨਾਦਾ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਬਲਃ । ਵਿਵੇਸ਼ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਬਲਾਨੁਗੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾ ਬਲਵਾਨ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਨਦੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥਾਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਸ ਦੇਵਾਰਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦੇਵਾਧਿਪੋ ਯਥਾ ।। ੭.੧੧.
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਧਨਾਦਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਵਧੀਆ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰੈਸ੍ਤਦਾ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪੁਰੀਂ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਨਿਕਾਮਪੂਰ੍ਣਾ ਚ ਬਭੂਵ ਸਾ ਪੁਰੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਰ੍ਨੀਲਬਲਾਹਕੋਪਮੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਫਿਰ ਦਸ਼ਾਨਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵਸ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਸਨ।
ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਥ ਪਿਤृਵਾਕ੍ਯਗੌਰਵਾਨ੍ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਚ੍ਛਸ਼ਿਵਿਮਲੇ ਗਿਰੌ ਪੁਰੀਮ੍ । ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤੈਰ੍ਭਵਨਵਰੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਸ੍ਵੇਵ ਤਦਾ ऽਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਮਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਭਗਿਨ੍ਯਾਃ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਰਾਖਸੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਕਾਲਕੇਯਾਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍ । ਦਦੌ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾਂ ਨਾਮ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਯ ਨਾਮਤਃ ।। ੭.੧੨.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਸੀ, ਕਾਲਕੇਯਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵਿਦ੍ਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।