ਅਦਿਤਿਸ਼੍ਚ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਸਹਿਤੇ ਹਿ ਤੇ । ਭਾਰ੍ਯੇ ਪਰਮਰੂਪਿਣ੍ਯੌ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ।। ੭.੧੧.
'ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਦਿਤੀ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਦਿਤਿਰ੍ਜਨਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਦਿਤਿਸ੍ਤ੍ਵਜਨਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਮ੍ਭਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਹਨ, ਜਣੇ; ਪਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੂਤ ਜਣੇ।'
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਿਲ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪੁਰੀਯਂ ਸਵਨਾਰ੍ਣਵਾ । ਸਪਰ੍ਵਤਾ ਮਹੀ ਵੀਰ ਤੇ ऽਭਵਨ੍ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ ।। ੭.੧੧.
ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਥੀਂ ਸੀ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਅਟੱਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥੀਂ ਆ ਗਈ।
ਨੈਤਦੇਕੋ ਭਵਾਨੇਵ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ । ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਾਚਰਿਤਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਉਹੀ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵੈ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਸ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਹਰ੍षੇਣ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਵਨਂ ਗਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹ ਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਉਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਸੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ੍ਥਃ ਸ ਤੁ ਤਦਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੌਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਯਾਤਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੈਰ੍ऋਤਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ । ਵਚਸਾ ਮਮ ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਨੈਰਿਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਇਯਂ ਲਙ੍ਕਾ ਪੁਰੀ ਰਾਜਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ ਸੌਮ੍ਯ ਨੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਵਾਨਘ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ, ਤੂੰ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯਦਿ ਨੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਦਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮ । ਕृਤਾ ਭਵੇਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਧੁਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਪਾਲਿਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ, ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਨਿਭ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਧਨਦੇਨ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਮੋਦਾਰਂ ਵਿਤ੍ਤਪਾਲਮਿਦਂ ਵਚਃ ।। ੭.੧੧.
ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਆਖੇ।
ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ऽਹਂ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰ ।। ੭.੧੧.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਵਚਨਂ ਮਮ ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੧.
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਜੋ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣ।
ਇਯਂ ਕਿਲ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸੁਮਾਲਿਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਪੁਰਾ । ਭੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਮਾਲੀ ਆਦਿ ਰਾਖਸਾਂ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨੇ ਭੋਗੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਤੇ ਸੋ ऽਯਂ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਤ੍ਮਜ । ਤਦੇषਾ ਦੀਯਤਾਂ ਤਾਤ ਯਾਚਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਮਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਦੇ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦਭਿਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੇਵੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਵਚਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਕ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਆਖੇ।
ਦਤ੍ਤਾ ਮਮੇਯਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਲਙ੍ਕਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ । ਨਿਵਾਸਿਤੇ ਚ ਮੇ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦਾਨਮਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਗੁਣੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਲੰਕਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨ, ਆਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਚ੍ਛ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪੁਰਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਯਨ੍ਮਮ । ਤਵਾਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਮਕਣ੍ਟਕਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਜਾ ਕੇ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖੀ: ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰਾਜ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਭੋਗ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਜਗਾਮ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਯਦੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਏष ਤਾਤ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਵਾਨ੍ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ.'
ਦੀਯਤਾਂ ਨਗਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੋषਿਤਾ । ਮਯਾਤ੍ਰ ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭.੧੧.
'ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਿਆ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਸਤਕਰਮੀ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੋ.'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਧਨਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਕਾਰਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਰਵਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ.'
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਮਯਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਬਹੁਸ਼ੋਕ੍ਤਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। ੭.੧੧.
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਮੈਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਤੇ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਸ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤੋ ਧ੍ਵਂਸਤੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਭਿਯੁਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ; ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਸਮ੍ਮੂਢੋ ਮਾਨ੍ਯਾ ऽਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਮ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਦਾਰੁਣਾਂ ਗਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਭਟਕਿਆ, ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਅਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਅਣਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁੜਕੜੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੈਲਾਸਂ ਧਰਣੀਧਰਮ੍ । ਨਿਵੇਸ਼ਯ ਨਿਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਹਾਨੁਗਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਜਾ; ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਵਸ ਜਾ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਨਦੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਨਦੀ । ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਃ ਪਙ੍ਕਜੈਃ ਸਂਵृਤੋਦਕਾ ।। ੭.੧੧.
ਉੱਥੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕੁਮੁਦੈਰੁਤ੍ਪਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ऽਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ ।। ੭.੧੧.
ਉਸ ਨਦੀ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਉਤਪਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਵੀ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਾਪ੍ਸਰੋਰਗਕਿਂਨਰਾਃ । ਵਿਹਾਰਸ਼ੀਲਾਃ ਸਤਤਂ ਰਮਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ऽ ऽਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ।। ੭.੧੧.
ਉੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ ਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।