ਯਤ੍ਕृਤੇ ਚ ਵਯਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਤ੍ਯਕਤ੍ਵਾ ਯਾਤਾ ਰਸਾਤਲਮ੍ । ਤਦ੍ਗਤਂ ਨੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਹਦ੍ਵਿष੍ਣੁਕृਤਂ ਭਯਮ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਸੀ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਡਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਸਕृਤ੍ਤਦ੍ਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍ । ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਰਸਾਤਲਮ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਉਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸੇ।'
ਅਸ੍ਮਦੀਯਾ ਚ ਲਙ੍ਕੇਯਂ ਨਗਰੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਚਿਤਾ । ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ ।। ੭.੧੧.
'ਇਹ ਲੰਕਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਧਨ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।'
ਯਦਿ ਨਾਮਾਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਾਮ੍ਨਾ ਦਾਨੇਨ ਵਾਨਘ । ਤਰਸਾ ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨੇਤੁਂ ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਜੇ ਇਥੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਂਝ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰ ਲੈ।'
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਲਙ੍ਕੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਾਤ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਂਸ਼ੋ ऽਯਂ ਨਿਮਗ੍ਨੋ ऽਪਿ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪ੍ਰਭੁਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਬਲ ।। ੭.੧੧.
'ਪੁੱਤਰਾ, ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਦਾ ਸਰਵਣੇ ਜਰੂਰ ਬਣੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਠ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਸਰਵਣੇ ਬਣੇਗਾ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ।'
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਾਤਾਮਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ੋ ਗੁਰੁਰਸ੍ਮਾਕਂ ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਵਕ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਫਿਰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕੁਬੇਰ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਸਾਮ੍ਨਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਗਰੀਯਸਾ । ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨਾਹ ਤਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸਨ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਤਤਃ । ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਤਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ।। ੭.੧੧.
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਮਾਹ ਸ ਕਾਰਣਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਤੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
'ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿਚ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ — ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'
ਅਦਿਤਿਸ਼੍ਚ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਸਹਿਤੇ ਹਿ ਤੇ । ਭਾਰ੍ਯੇ ਪਰਮਰੂਪਿਣ੍ਯੌ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ।। ੭.੧੧.
'ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਦਿਤੀ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਦਿਤਿਰ੍ਜਨਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਦਿਤਿਸ੍ਤ੍ਵਜਨਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਮ੍ਭਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਹਨ, ਜਣੇ; ਪਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੂਤ ਜਣੇ।'
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਿਲ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪੁਰੀਯਂ ਸਵਨਾਰ੍ਣਵਾ । ਸਪਰ੍ਵਤਾ ਮਹੀ ਵੀਰ ਤੇ ऽਭਵਨ੍ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ ।। ੭.੧੧.
ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਥੀਂ ਸੀ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਅਟੱਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥੀਂ ਆ ਗਈ।
ਨੈਤਦੇਕੋ ਭਵਾਨੇਵ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ । ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਾਚਰਿਤਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਉਹੀ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵੈ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਸ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਹਰ੍षੇਣ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਵਨਂ ਗਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹ ਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਉਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਸੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ੍ਥਃ ਸ ਤੁ ਤਦਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੌਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਯਾਤਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੈਰ੍ऋਤਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ । ਵਚਸਾ ਮਮ ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਨੈਰਿਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਇਯਂ ਲਙ੍ਕਾ ਪੁਰੀ ਰਾਜਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ ਸੌਮ੍ਯ ਨੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਵਾਨਘ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ, ਤੂੰ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯਦਿ ਨੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਦਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮ । ਕृਤਾ ਭਵੇਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਧੁਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਪਾਲਿਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ, ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਨਿਭ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਧਨਦੇਨ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਮੋਦਾਰਂ ਵਿਤ੍ਤਪਾਲਮਿਦਂ ਵਚਃ ।। ੭.੧੧.
ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਆਖੇ।
ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ऽਹਂ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰ ।। ੭.੧੧.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਵਚਨਂ ਮਮ ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੧.
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਜੋ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣ।
ਇਯਂ ਕਿਲ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸੁਮਾਲਿਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਪੁਰਾ । ਭੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਮਾਲੀ ਆਦਿ ਰਾਖਸਾਂ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨੇ ਭੋਗੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਤੇ ਸੋ ऽਯਂ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਤ੍ਮਜ । ਤਦੇषਾ ਦੀਯਤਾਂ ਤਾਤ ਯਾਚਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਮਤਃ ।। ੭.੧੧.
ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਦੇ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦਭਿਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੇਵੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਵਚਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਕ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਆਖੇ।
ਦਤ੍ਤਾ ਮਮੇਯਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਲਙ੍ਕਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ । ਨਿਵਾਸਿਤੇ ਚ ਮੇ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦਾਨਮਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਗੁਣੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਲੰਕਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨ, ਆਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਚ੍ਛ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪੁਰਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਯਨ੍ਮਮ । ਤਵਾਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਮਕਣ੍ਟਕਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਜਾ ਕੇ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖੀ: ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰਾਜ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਭੋਗ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਜਗਾਮ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।