ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਸਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਰਂ ਵਰਯ ਯੋ ਮਤਃ ।। ੭.੧੦.
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੁੰਭਕਰਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ।'
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ੍ਵਪ੍ਤੁਂ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਦੇਵਦੇਵ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਕੁੰਭਕਰਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੋਇਆ ਰਹਾਂ।'
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਰੈਃ ਸਮਮ੍ । ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਂ ਜਹੌ ਪੁਨਃ ।। ੭.੧੦.
'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਰਾਖਸਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਦੇਵੇषੁ ਗਤੇषੁ ਚ ਨਭਃਸ੍ਥਲਮ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਂ ਸਞ੍ਜ੍ਞਾਂ ਚ ਤਤੋ ਗਤਃ ।। ੭.੧੦.
ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਕਿਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮਾਦ੍ਯ ਵਦਨਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਅਜੀਬ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਿਵੇਂ ਨਿਕਲਿਆ?'
ਅਹਂ ਵ੍ਯਾਮੋਹਿਤੋ ਦੇਵੈਰਿਤਿ ਮਨ੍ਯੇ ਤਦਾ ऽ ऽਗਤੈਃ । ਏਵਂ ਲਬ੍ਧਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ । ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਤਕਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਸੁਖਮ੍ ।। ੭.੧੦.
'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਸੁਮਾਲੀ ਵਰਲਬ੍ਧਾਂਸ੍ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚੈਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍ । ਉਦਤਿष੍ਠਦ੍ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਨੁਗਃ ਸ ਰਸਾਤਲਾਤ੍ ।। ੭.੧੧.
ਸੁਮਾਲੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਮਾਰੀਚਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹੋਦਰਃ । ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੧੧.
ਮਾਰੀਚ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਵਿਰੂਪਾਖ, ਮਹੋਦਰ — ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਆਏ।
ਸੁਮਾਲੀ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵृਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵੈਃ । ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੧.
ਸੁਮਾਲੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ऽਯਂ ਮਨੋਰਥਃ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਲ੍ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਪੁੱਤਰਾ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਚਾਹੀ ਗਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ: ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਕृਤੇ ਚ ਵਯਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਤ੍ਯਕਤ੍ਵਾ ਯਾਤਾ ਰਸਾਤਲਮ੍ । ਤਦ੍ਗਤਂ ਨੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਹਦ੍ਵਿष੍ਣੁਕृਤਂ ਭਯਮ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਸੀ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਡਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਸਕृਤ੍ਤਦ੍ਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍ । ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਰਸਾਤਲਮ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਉਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸੇ।'
ਅਸ੍ਮਦੀਯਾ ਚ ਲਙ੍ਕੇਯਂ ਨਗਰੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਚਿਤਾ । ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ ।। ੭.੧੧.
'ਇਹ ਲੰਕਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਧਨ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।'
ਯਦਿ ਨਾਮਾਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਾਮ੍ਨਾ ਦਾਨੇਨ ਵਾਨਘ । ਤਰਸਾ ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨੇਤੁਂ ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਜੇ ਇਥੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਂਝ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰ ਲੈ।'
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਲਙ੍ਕੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਾਤ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਂਸ਼ੋ ऽਯਂ ਨਿਮਗ੍ਨੋ ऽਪਿ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪ੍ਰਭੁਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਬਲ ।। ੭.੧੧.
'ਪੁੱਤਰਾ, ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਦਾ ਸਰਵਣੇ ਜਰੂਰ ਬਣੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਠ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਸਰਵਣੇ ਬਣੇਗਾ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ।'
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਾਤਾਮਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ੋ ਗੁਰੁਰਸ੍ਮਾਕਂ ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਵਕ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਫਿਰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕੁਬੇਰ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਸਾਮ੍ਨਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਗਰੀਯਸਾ । ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨਾਹ ਤਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸਨ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਤਤਃ । ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਤਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ।। ੭.੧੧.
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਮਾਹ ਸ ਕਾਰਣਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਤੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
'ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿਚ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ — ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'
ਅਦਿਤਿਸ਼੍ਚ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਸਹਿਤੇ ਹਿ ਤੇ । ਭਾਰ੍ਯੇ ਪਰਮਰੂਪਿਣ੍ਯੌ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ।। ੭.੧੧.
'ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਦਿਤੀ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਦਿਤਿਰ੍ਜਨਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਦਿਤਿਸ੍ਤ੍ਵਜਨਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਮ੍ਭਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਹਨ, ਜਣੇ; ਪਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੂਤ ਜਣੇ।'
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਿਲ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪੁਰੀਯਂ ਸਵਨਾਰ੍ਣਵਾ । ਸਪਰ੍ਵਤਾ ਮਹੀ ਵੀਰ ਤੇ ऽਭਵਨ੍ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ ।। ੭.੧੧.
ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਥੀਂ ਸੀ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਅਟੱਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥੀਂ ਆ ਗਈ।
ਨੈਤਦੇਕੋ ਭਵਾਨੇਵ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ । ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਾਚਰਿਤਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਉਹੀ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵੈ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਸ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਹਰ੍षੇਣ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਵਨਂ ਗਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹ ਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰੈਃ ।। ੭.੧੧.
ਉਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਸੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ੍ਥਃ ਸ ਤੁ ਤਦਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੌਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਯਾਤਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੈਰ੍ऋਤਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ । ਵਚਸਾ ਮਮ ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਨੈਰਿਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਇਯਂ ਲਙ੍ਕਾ ਪੁਰੀ ਰਾਜਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ ਸੌਮ੍ਯ ਨੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਵਾਨਘ ।। ੭.੧੧.
ਇਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ, ਤੂੰ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।