ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਭੀषਣਮੁਵਾਚ ਹ । ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਵਤ੍ਸ ਤਥਾ ਚੈਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੧੦.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਨੌ ਤੇ ਜਾਤਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਨਾਸ਼ਨ । ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਮਰਤ੍ਵਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ।। ੭.੧੦.
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਖਸਸ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇਰਾ ਮਨ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਯ ਵਰਂ ਦਾਤੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੧੦.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੰਭਕਰਣ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਨ ਤਾਵਤ੍ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਯ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯੋ ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਜਾਨੀषੇ ਹਿ ਯਥਾ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਤ੍ਯੇष ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। ੭.੧੦.
ਤੁਸੀਂ ਕੁੰਭਕਰਣ ਨੂੰ ਵਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਨੇ ऽਪ੍ਸਰਸਃ ਸਪ੍ਤ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਚਰਾ ਦਸ਼ । ਅਨੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨृषਯੋ ਮਾਨੁषਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੭.੧੦.
ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਦਸ ਸਾਥੀਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ।
ਅਲਬ੍ਧਵਰਪੂਰ੍ਵੇਣ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਤੁ । ਤਦੇष ਵਰਲਬ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਜੋ ਕੁੰਭਕਰਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵਰਵ੍ਯਾਜੇਨ ਮੋਹੋ ऽਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤਾਮਮਿਤਪ੍ਰਭ । ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚੈਵਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਵੇਦਸ੍ਯ ਚ ਸਨ੍ਨਤਿਃ ।। ੭.੧੦.
ਵਰ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਅਣਗਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾਵਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਖਸਸ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਭਵਃ । ਚਿਨ੍ਤਿਤਾ ਚੋਪਤਸ੍ਥੇ ऽਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ।। ੭.੧੦.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਇਯਮਸ੍ਮ੍ਯਾਗਤਾ ਦੇਵ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ ਹਾਂ — ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?'
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ਤੁਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਵਾਣਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵ ਯਾ ਦੇਵਤੇਪ੍ਸਿਤਾ ।। ੭.੧੦.
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਈ ਹੋਈ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਵਾਣੀ, ਤੂੰ ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਹ ਬੋਲੀ ਬਣ ਜਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਸਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਰਂ ਵਰਯ ਯੋ ਮਤਃ ।। ੭.੧੦.
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੁੰਭਕਰਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ।'
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ੍ਵਪ੍ਤੁਂ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਦੇਵਦੇਵ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਕੁੰਭਕਰਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੋਇਆ ਰਹਾਂ।'
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਰੈਃ ਸਮਮ੍ । ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਂ ਜਹੌ ਪੁਨਃ ।। ੭.੧੦.
'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਰਾਖਸਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਦੇਵੇषੁ ਗਤੇषੁ ਚ ਨਭਃਸ੍ਥਲਮ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਂ ਸਞ੍ਜ੍ਞਾਂ ਚ ਤਤੋ ਗਤਃ ।। ੭.੧੦.
ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਕਿਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮਾਦ੍ਯ ਵਦਨਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਅਜੀਬ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਿਵੇਂ ਨਿਕਲਿਆ?'
ਅਹਂ ਵ੍ਯਾਮੋਹਿਤੋ ਦੇਵੈਰਿਤਿ ਮਨ੍ਯੇ ਤਦਾ ऽ ऽਗਤੈਃ । ਏਵਂ ਲਬ੍ਧਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ । ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਤਕਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਸੁਖਮ੍ ।। ੭.੧੦.
'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਸੁਮਾਲੀ ਵਰਲਬ੍ਧਾਂਸ੍ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚੈਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍ । ਉਦਤਿष੍ਠਦ੍ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਨੁਗਃ ਸ ਰਸਾਤਲਾਤ੍ ।। ੭.੧੧.
ਸੁਮਾਲੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਮਾਰੀਚਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹੋਦਰਃ । ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੧੧.
ਮਾਰੀਚ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਵਿਰੂਪਾਖ, ਮਹੋਦਰ — ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਆਏ।
ਸੁਮਾਲੀ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵृਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵੈਃ । ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੧.
ਸੁਮਾਲੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ऽਯਂ ਮਨੋਰਥਃ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਲ੍ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਪੁੱਤਰਾ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਚਾਹੀ ਗਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ: ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਕृਤੇ ਚ ਵਯਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਤ੍ਯਕਤ੍ਵਾ ਯਾਤਾ ਰਸਾਤਲਮ੍ । ਤਦ੍ਗਤਂ ਨੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਹਦ੍ਵਿष੍ਣੁਕृਤਂ ਭਯਮ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਸੀ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਡਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਸਕृਤ੍ਤਦ੍ਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍ । ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਰਸਾਤਲਮ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਉਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸੇ।'
ਅਸ੍ਮਦੀਯਾ ਚ ਲਙ੍ਕੇਯਂ ਨਗਰੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਚਿਤਾ । ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ ।। ੭.੧੧.
'ਇਹ ਲੰਕਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਧਨ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।'
ਯਦਿ ਨਾਮਾਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਾਮ੍ਨਾ ਦਾਨੇਨ ਵਾਨਘ । ਤਰਸਾ ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨੇਤੁਂ ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੭.੧੧.
'ਜੇ ਇਥੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਂਝ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰ ਲੈ।'
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਲਙ੍ਕੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਾਤ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਂਸ਼ੋ ऽਯਂ ਨਿਮਗ੍ਨੋ ऽਪਿ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪ੍ਰਭੁਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਬਲ ।। ੭.੧੧.
'ਪੁੱਤਰਾ, ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਦਾ ਸਰਵਣੇ ਜਰੂਰ ਬਣੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਠ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਸਰਵਣੇ ਬਣੇਗਾ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ।'
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਾਤਾਮਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ੋ ਗੁਰੁਰਸ੍ਮਾਕਂ ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਵਕ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਫਿਰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕੁਬੇਰ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਸਾਮ੍ਨਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਗਰੀਯਸਾ । ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨਾਹ ਤਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸਨ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਤਤਃ । ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਤਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ।। ੭.੧੧.
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਮਾਹ ਸ ਕਾਰਣਮ੍ ।। ੭.੧੧.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਤੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੧੧.
'ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿਚ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ — ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'