ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਰਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਵਰੋ ਯਸ੍ਤੇ ऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਕਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨ ਵृਥਾ ਤੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ ।। ੭.੧੦.
ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦृਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ।। ੭.੧੦.
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹर्ष ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਰਣਾਦ੍ਭਯਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਮਰਤ੍ਵਮਹਂ ਵृਣੇ ।। ੭.੧੦.
ਭਗਵਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਹੀ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਵੈਰੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਮੁਵਾਚ ਹ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਮਰਤ੍ਵਂ ਤੇ ਵਰਮਨ੍ਯਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਮੇ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦਾ ਰਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਰ੍ਤृਣਾ । ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਉਵਾਚੇਦਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਥਾਗ੍ਰਤਃ ।। ੭.੧੦.
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਰਾਮਾ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸੁਪਰ੍ਣਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਅਵਧ੍ਯੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਜਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ ।। ੭.੧੦.
'ਮੈਨੂੰ ਗਰੁੜ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਅਵਧ ਬਣਾਦੋ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।'
ਨਹਿ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਮਾਨ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਾਣਿष੍ਵਮਰਪੂਜਿਤ । ਤृਣਭੂਤਾ ਹਿ ਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਮਾਨੁषਾਦਯਃ ।। ੭.੧੦.
'ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਆਦਿ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਰਗਾ ਅਣਮਤਲਬੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਦੇਵਃ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਤੇ ਵਚੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਰਾਮ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦.
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਚਾਪਿ ਵਰੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਯੇਹ ਸ਼ੁਭੋ ਮਮ । ਹੁਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਪੂਰ੍ਵਮਗ੍ਨੌ ਤ੍ਵਯਾਨਘ ।। ੭.੧੦.
'ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਸੁਣ: ਜੋ ਸਿਰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤੇ, ਰਾਖਸ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।'
ਪੁਨਸ੍ਤਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਤਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ । ਵਿਤਰਾਮੀਹ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਵਰਂ ਚਾਨ੍ਯਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ ।। ੭.੧੦.
'ਉਹੀ ਸਿਰ ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਰਾਖਸ; ਤੇ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੁਲਭ ਵਰ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਵਕ।'
ਛਨ੍ਦਤਸ੍ਤਵ ਰੂਪਂ ਚ ਮਨਸਾ ਯਦ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਮਦ੍ਵਰਾਤ੍ਤਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ।। ੭.੧੦.
'ਮੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਚਾਹਾ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਏਵਂ ਪਿਤਾਮਹੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤਾਨਿ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾਨਿ ਵੈ ।। ੭.੧੦.
ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਜੋ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠ ਆਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਰਾਮ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਵਿਭੀषਣਮਥੋਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਭੀषਣ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭.੧੦.
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ-ਭਰੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਸੁਵ੍ਰਤ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਯਥਾ ।। ੭.੧੦.
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਧਰਮਵਾਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ।
ਭਗਵਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ऽਹਂ ਯਨ੍ਮੇ ਲੋਕਗੁਰੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਯਦਿ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਵਰੋ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭.੧੦.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਨੇਕਵਰਤੀ।
ਪਰਮਾਪਦ੍ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਧਰ੍ਮੇ ਮਮ ਮਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਤੁ ਮੇ ।। ੭.੧੦.
ਚਾਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ। ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ-ਅਸਤਰ ਦੀ ਗਿਆਨ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਯਾ ਯਾ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੇषੁ ਯੇष੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ । ਸਾ ਸਾ ਭਵਤੁ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਤਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪਾਲਯੇ ।। ੭.੧੦.
ਜਿਸ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਸੋਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਸੋਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਵਾਂ।
ਏष ਮੇ ਪਰਮੋਦਾਰ ਵਰਃ ਪਰਮਕੋ ਮਤਃ । ਨਹਿ ਧਰ੍ਮਾਭਿਰਕ੍ਤਾਨਾਂ ਲੋਕੇ ਕਿਞ੍ਚਨ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਵਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਭੀषਣਮੁਵਾਚ ਹ । ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਵਤ੍ਸ ਤਥਾ ਚੈਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੧੦.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਨੌ ਤੇ ਜਾਤਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਨਾਸ਼ਨ । ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਮਰਤ੍ਵਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ।। ੭.੧੦.
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਖਸਸ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇਰਾ ਮਨ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਯ ਵਰਂ ਦਾਤੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੧੦.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੰਭਕਰਣ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਨ ਤਾਵਤ੍ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਯ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯੋ ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਜਾਨੀषੇ ਹਿ ਯਥਾ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਤ੍ਯੇष ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। ੭.੧੦.
ਤੁਸੀਂ ਕੁੰਭਕਰਣ ਨੂੰ ਵਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਨੇ ऽਪ੍ਸਰਸਃ ਸਪ੍ਤ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਚਰਾ ਦਸ਼ । ਅਨੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨृषਯੋ ਮਾਨੁषਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੭.੧੦.
ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਦਸ ਸਾਥੀਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ।
ਅਲਬ੍ਧਵਰਪੂਰ੍ਵੇਣ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਤੁ । ਤਦੇष ਵਰਲਬ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਜੋ ਕੁੰਭਕਰਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵਰਵ੍ਯਾਜੇਨ ਮੋਹੋ ऽਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤਾਮਮਿਤਪ੍ਰਭ । ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚੈਵਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਵੇਦਸ੍ਯ ਚ ਸਨ੍ਨਤਿਃ ।। ੭.੧੦.
ਵਰ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਅਣਗਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾਵਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਖਸਸ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਭਵਃ । ਚਿਨ੍ਤਿਤਾ ਚੋਪਤਸ੍ਥੇ ऽਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ।। ੭.੧੦.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਇਯਮਸ੍ਮ੍ਯਾਗਤਾ ਦੇਵ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ ਹਾਂ — ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?'
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ਤੁਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਵਾਣਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵ ਯਾ ਦੇਵਤੇਪ੍ਸਿਤਾ ।। ੭.੧੦.
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਈ ਹੋਈ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਵਾਣੀ, ਤੂੰ ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਹ ਬੋਲੀ ਬਣ ਜਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ।'