ਮੇਘਾਮ੍ਬੁਸਿਕ੍ਤੋ ਵਰ੍षਾਸੁ ਵੀਰਾਸਨਮਸੇਵਤ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਕਾਲੇ ਜਲਮਧ੍ਯਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ ।। ੭.੧੦.
ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਵੀਰ ਅਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਠੰਡੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਦਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਤਸ੍ਯਾਤਿਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਥੇ ਨਿष੍ਠਿਤਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਸ ਲਈ ਲੰਘ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੦.
ਪਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਧਰਮਕ ਸੀ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਨਿਯਮੇ ਤਸ੍ਯ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਪਪਾਤ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਤਾਃ ।। ੭.੧੦.
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚੈਵਾਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ । ਤਸ੍ਥੌ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਸ਼ਿਰੋਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਧृਤਮਾਨਸਃ ।। ੭.੧੦.
ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ ਖੜਾ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਸ੍ਯੇਵ ਨਨ੍ਦਨੇ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਤਾਨਿ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਲਈ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਏ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨੌ ਜੁਹਾਵ ਸਃ ।। ੭.੧੦.
ਪਰ ਦਸਾਨਨ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਹਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਵ ਤਸ੍ਯਾਤਿਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਨਵ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਸ ਲਈ ਲੰਘ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੌ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਚੁਕੇ ਸਨ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਦਸ਼ਮੇ ਦਸ਼ਮਂ ਸ਼ਿਰਃ । ਛੇਤ੍ਤੁਕਾਮੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦.
ਜਦੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਦਸਵੇਂ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤੁ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੈਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਵ ਤਾਵਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੭.੧੦.
ਪਿਤਾਮਹਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।'
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਰਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਵਰੋ ਯਸ੍ਤੇ ऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਕਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨ ਵृਥਾ ਤੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ ।। ੭.੧੦.
ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦृਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ।। ੭.੧੦.
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹर्ष ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਰਣਾਦ੍ਭਯਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਮਰਤ੍ਵਮਹਂ ਵृਣੇ ।। ੭.੧੦.
ਭਗਵਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਹੀ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਵੈਰੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਮੁਵਾਚ ਹ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਮਰਤ੍ਵਂ ਤੇ ਵਰਮਨ੍ਯਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਮੇ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦਾ ਰਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਰ੍ਤृਣਾ । ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਉਵਾਚੇਦਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਥਾਗ੍ਰਤਃ ।। ੭.੧੦.
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਰਾਮਾ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸੁਪਰ੍ਣਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਅਵਧ੍ਯੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਜਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ ।। ੭.੧੦.
'ਮੈਨੂੰ ਗਰੁੜ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਅਵਧ ਬਣਾਦੋ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।'
ਨਹਿ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਮਾਨ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਾਣਿष੍ਵਮਰਪੂਜਿਤ । ਤृਣਭੂਤਾ ਹਿ ਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਮਾਨੁषਾਦਯਃ ।। ੭.੧੦.
'ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਆਦਿ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਰਗਾ ਅਣਮਤਲਬੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਦੇਵਃ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਤੇ ਵਚੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਰਾਮ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦.
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਚਾਪਿ ਵਰੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਯੇਹ ਸ਼ੁਭੋ ਮਮ । ਹੁਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਪੂਰ੍ਵਮਗ੍ਨੌ ਤ੍ਵਯਾਨਘ ।। ੭.੧੦.
'ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਸੁਣ: ਜੋ ਸਿਰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤੇ, ਰਾਖਸ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।'
ਪੁਨਸ੍ਤਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਤਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ । ਵਿਤਰਾਮੀਹ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਵਰਂ ਚਾਨ੍ਯਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ ।। ੭.੧੦.
'ਉਹੀ ਸਿਰ ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਰਾਖਸ; ਤੇ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੁਲਭ ਵਰ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਵਕ।'
ਛਨ੍ਦਤਸ੍ਤਵ ਰੂਪਂ ਚ ਮਨਸਾ ਯਦ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਮਦ੍ਵਰਾਤ੍ਤਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ।। ੭.੧੦.
'ਮੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਚਾਹਾ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਏਵਂ ਪਿਤਾਮਹੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤਾਨਿ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾਨਿ ਵੈ ।। ੭.੧੦.
ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਜੋ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠ ਆਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਰਾਮ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਵਿਭੀषਣਮਥੋਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਭੀषਣ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭.੧੦.
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ-ਭਰੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਸੁਵ੍ਰਤ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਯਥਾ ।। ੭.੧੦.
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਧਰਮਵਾਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ।
ਭਗਵਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ऽਹਂ ਯਨ੍ਮੇ ਲੋਕਗੁਰੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਯਦਿ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਵਰੋ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭.੧੦.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਨੇਕਵਰਤੀ।
ਪਰਮਾਪਦ੍ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਧਰ੍ਮੇ ਮਮ ਮਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਤੁ ਮੇ ।। ੭.੧੦.
ਚਾਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ। ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ-ਅਸਤਰ ਦੀ ਗਿਆਨ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਯਾ ਯਾ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੇषੁ ਯੇष੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ । ਸਾ ਸਾ ਭਵਤੁ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਤਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪਾਲਯੇ ।। ੭.੧੦.
ਜਿਸ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਸੋਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਸੋਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਵਾਂ।
ਏष ਮੇ ਪਰਮੋਦਾਰ ਵਰਃ ਪਰਮਕੋ ਮਤਃ । ਨਹਿ ਧਰ੍ਮਾਭਿਰਕ੍ਤਾਨਾਂ ਲੋਕੇ ਕਿਞ੍ਚਨ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਵਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।