ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਤਥਾ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਭਵ ਰ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋਪਮਃ ।। ੭.੯.
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਮਾਤੁਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਅਮਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚਾਕਰੋਤ੍ਤਦਾ ।। ੭.੯.
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਚਨ ਲਿਆ।
ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤृਤੁਲ੍ਯੋ ऽਧਿਕੋ ऽਪਿ ਵਾ । ਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯੋਜਸਾ ਚੈਵ ਸਨ੍ਤਾਪਂ ਤ੍ਯਜ ਹृਦ੍ਗਤਮ੍ ।। ੭.੯.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਕੋਪੇਨ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹਾਨੁਜਃ । ਚਿਕੀਰ੍षੁਰ੍ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤਪਸੇ ਧृਤਮਾਨਸਃ ।। ੭.੯.
ਫਿਰ, ਉਸੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਠਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤਪਸਾ ਕਾਮਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ऽਧ੍ਯਵਸ੍ਯ ਚ । ਆਗਚ੍ਛਦਾਤ੍ਮਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗੋਕਰ੍ਣਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ੭.੯.
ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ', ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਾਨੁਜਸ੍ਤਦਾ ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰਾਤੁਲਮੁਗ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਅਤੋषਯਚ੍ਚਾਪਿ ਪਿਤਾਮਹਂ ਵਿਭੁਂ ਦਦੌ ਸ ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵਰਾਞ੍ਜਯਾਵਹਾਨ੍ ।। ੭.੯.
ਉਥੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦਿੰਦੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੁਨਿਂ ਰਾਮਃ ਕਥਂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਨੇ । ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਮਹਾਬਲਾਃ ।। ੭.੧੦.
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇ? ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ?'
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਮ੍ । ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਵਿਧੀਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇ ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ ।। ੭.੧੦.
ਅਗਸਤ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਪਣਾਏ।'
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤਤੋ ਯਤ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਤਾਪ ਗ੍ਰੀष੍ਮਕਾਲੇ ਤੁ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨੀਨ੍ਪਰਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੧੦.
ਫਿਰ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮੇਘਾਮ੍ਬੁਸਿਕ੍ਤੋ ਵਰ੍षਾਸੁ ਵੀਰਾਸਨਮਸੇਵਤ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਕਾਲੇ ਜਲਮਧ੍ਯਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ ।। ੭.੧੦.
ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਵੀਰ ਅਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਠੰਡੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਦਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਤਸ੍ਯਾਤਿਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਥੇ ਨਿष੍ਠਿਤਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਸ ਲਈ ਲੰਘ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੦.
ਪਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਧਰਮਕ ਸੀ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਨਿਯਮੇ ਤਸ੍ਯ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਪਪਾਤ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਤਾਃ ।। ੭.੧੦.
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚੈਵਾਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ । ਤਸ੍ਥੌ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਸ਼ਿਰੋਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਧृਤਮਾਨਸਃ ।। ੭.੧੦.
ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ ਖੜਾ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਸ੍ਯੇਵ ਨਨ੍ਦਨੇ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਤਾਨਿ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਲਈ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਏ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨੌ ਜੁਹਾਵ ਸਃ ।। ੭.੧੦.
ਪਰ ਦਸਾਨਨ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਹਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਵ ਤਸ੍ਯਾਤਿਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਨਵ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਸ ਲਈ ਲੰਘ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੌ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਚੁਕੇ ਸਨ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਦਸ਼ਮੇ ਦਸ਼ਮਂ ਸ਼ਿਰਃ । ਛੇਤ੍ਤੁਕਾਮੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦.
ਜਦੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਦਸਵੇਂ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤੁ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੈਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਵ ਤਾਵਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੭.੧੦.
ਪਿਤਾਮਹਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।'
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਰਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਵਰੋ ਯਸ੍ਤੇ ऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਕਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨ ਵृਥਾ ਤੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ ।। ੭.੧੦.
ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦृਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ।। ੭.੧੦.
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹर्ष ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਰਣਾਦ੍ਭਯਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਮਰਤ੍ਵਮਹਂ ਵृਣੇ ।। ੭.੧੦.
ਭਗਵਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਹੀ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਵੈਰੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਮੁਵਾਚ ਹ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਮਰਤ੍ਵਂ ਤੇ ਵਰਮਨ੍ਯਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਮੇ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦਾ ਰਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਰ੍ਤृਣਾ । ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਉਵਾਚੇਦਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਥਾਗ੍ਰਤਃ ।। ੭.੧੦.
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਰਾਮਾ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸੁਪਰ੍ਣਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਅਵਧ੍ਯੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਜਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ ।। ੭.੧੦.
'ਮੈਨੂੰ ਗਰੁੜ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਅਵਧ ਬਣਾਦੋ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।'
ਨਹਿ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਮਾਨ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਾਣਿष੍ਵਮਰਪੂਜਿਤ । ਤृਣਭੂਤਾ ਹਿ ਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਮਾਨੁषਾਦਯਃ ।। ੭.੧੦.
'ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਆਦਿ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਰਗਾ ਅਣਮਤਲਬੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਦੇਵਃ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਤੇ ਵਚੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਰਾਮ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦.
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਚਾਪਿ ਵਰੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਯੇਹ ਸ਼ੁਭੋ ਮਮ । ਹੁਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਪੂਰ੍ਵਮਗ੍ਨੌ ਤ੍ਵਯਾਨਘ ।। ੭.੧੦.
'ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਸੁਣ: ਜੋ ਸਿਰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤੇ, ਰਾਖਸ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।'
ਪੁਨਸ੍ਤਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਤਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ । ਵਿਤਰਾਮੀਹ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਵਰਂ ਚਾਨ੍ਯਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ ।। ੭.੧੦.
'ਉਹੀ ਸਿਰ ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਰਾਖਸ; ਤੇ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੁਲਭ ਵਰ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਵਕ।'