ਅਥ ਨਾਮਾਕਰੋਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਸਮਃ ਪਿਤਾ । ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਸੂਤੋ ऽਯਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੯.
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ: 'ਇਹ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਦਸਗ੍ਰੀਵਾ ਕਹਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਨਨ੍ਤਰਂ ਜਾਤਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਪ੍ਰਮਾਣਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ।। ੭.੯.
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰੰਤ ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਇਥੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਪਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਨਾਮ ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਵਿਕृਤਾਨਨਾ । ਵਿਭੀषਣਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕੈਕਸ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਃ ਸੁਤਃ ।। ੭.੯.
ਫਿਰ ਝੁਕੜੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਜਨਮਿਆ; ਅਤੇ ਕੈਕਸੀ ਦਾ ਆਖਰੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਪਪਾਤ ਹ ।। ੭.੯.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਨਭਃਸ੍ਥਾਨੇ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਦਂਸ੍ਤਦਾ । ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੈਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤਤ੍ਤਦਾ ।। ੭.੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਬੂ ਵੱਜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!'
ਤੌ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਵਵृਧਾਤੇ ਮਹੌਜਸੌ । ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੌ ਲੋਕੋਦ੍ਵੇਗਕਰੌ ਤਦਾ ।। ੭.੯.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਦਸਗ੍ਰੀਵਾ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਧੇ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾਨ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਿਤ੍ਯਾਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਵਿਚਚਾਰ ਹ ।। ੭.੯.
ਕੁੰਭਕਰਨ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਨਿਯਤਾਹਾਰ ਉਵਾਸ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ।। ੭.੯.
ਪਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਸਧਾਰਨ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਲੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਆਗਤਃ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭.੯.
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੈਕਸੀ ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ । ਆਗਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਤਤ੍ਰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੯.
ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੈਕਸੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਸਗ੍ਰੀਵਾ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪੁਤ੍ਰ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤੇਜਸਾ ਵृਤਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤृਭਾਵੇ ਸਮੇ ਚਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੯.
ਪੁੱਤਰ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਦੇਖ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਜੋ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਰਾਤਾ-ਸਮਾਨ ਸਮਝ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਤਥਾ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਭਵ ਰ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋਪਮਃ ।। ੭.੯.
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਮਾਤੁਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਅਮਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚਾਕਰੋਤ੍ਤਦਾ ।। ੭.੯.
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਚਨ ਲਿਆ।
ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤृਤੁਲ੍ਯੋ ऽਧਿਕੋ ऽਪਿ ਵਾ । ਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯੋਜਸਾ ਚੈਵ ਸਨ੍ਤਾਪਂ ਤ੍ਯਜ ਹृਦ੍ਗਤਮ੍ ।। ੭.੯.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਕੋਪੇਨ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹਾਨੁਜਃ । ਚਿਕੀਰ੍षੁਰ੍ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤਪਸੇ ਧृਤਮਾਨਸਃ ।। ੭.੯.
ਫਿਰ, ਉਸੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਠਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤਪਸਾ ਕਾਮਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ऽਧ੍ਯਵਸ੍ਯ ਚ । ਆਗਚ੍ਛਦਾਤ੍ਮਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗੋਕਰ੍ਣਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ੭.੯.
ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ', ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਾਨੁਜਸ੍ਤਦਾ ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰਾਤੁਲਮੁਗ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਅਤੋषਯਚ੍ਚਾਪਿ ਪਿਤਾਮਹਂ ਵਿਭੁਂ ਦਦੌ ਸ ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵਰਾਞ੍ਜਯਾਵਹਾਨ੍ ।। ੭.੯.
ਉਥੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦਿੰਦੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੁਨਿਂ ਰਾਮਃ ਕਥਂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਨੇ । ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਮਹਾਬਲਾਃ ।। ੭.੧੦.
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇ? ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ?'
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਮ੍ । ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਵਿਧੀਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇ ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ ।। ੭.੧੦.
ਅਗਸਤ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਪਣਾਏ।'
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤਤੋ ਯਤ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਤਾਪ ਗ੍ਰੀष੍ਮਕਾਲੇ ਤੁ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨੀਨ੍ਪਰਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੧੦.
ਫਿਰ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮੇਘਾਮ੍ਬੁਸਿਕ੍ਤੋ ਵਰ੍षਾਸੁ ਵੀਰਾਸਨਮਸੇਵਤ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਕਾਲੇ ਜਲਮਧ੍ਯਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ ।। ੭.੧੦.
ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਵੀਰ ਅਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਠੰਡੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਦਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਤਸ੍ਯਾਤਿਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਥੇ ਨਿष੍ਠਿਤਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਸ ਲਈ ਲੰਘ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੦.
ਪਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਧਰਮਕ ਸੀ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਨਿਯਮੇ ਤਸ੍ਯ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਪਪਾਤ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਤਾਃ ।। ੭.੧੦.
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚੈਵਾਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ । ਤਸ੍ਥੌ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਸ਼ਿਰੋਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਧृਤਮਾਨਸਃ ।। ੭.੧੦.
ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ ਖੜਾ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਸ੍ਯੇਵ ਨਨ੍ਦਨੇ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਤਾਨਿ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਲਈ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਏ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨੌ ਜੁਹਾਵ ਸਃ ।। ੭.੧੦.
ਪਰ ਦਸਾਨਨ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਹਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਵ ਤਸ੍ਯਾਤਿਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਨਵ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੭.੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਸ ਲਈ ਲੰਘ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੌ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਚੁਕੇ ਸਨ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਦਸ਼ਮੇ ਦਸ਼ਮਂ ਸ਼ਿਰਃ । ਛੇਤ੍ਤੁਕਾਮੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦.
ਜਦੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਦਸਵੇਂ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤੁ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੈਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਵ ਤਾਵਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੭.੧੦.
ਪਿਤਾਮਹਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।'