ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਬਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਦ੍ਮਨਾਭੇਨ ਪृष੍ਠਤਃ । ਮਾਲ੍ਵਾਨ੍ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ऽਥ ਵੇਲਾਮੇਤ੍ਯ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ ।। ੭.੮.
ਜਦ ਪਦਮਨਾਭ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਕੋਪਾਚ੍ਚਲਨ੍ਮੌਲਿਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਪਦ੍ਮਨਾਭਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚਨਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੮.
ਨਿਸ਼ਾਚਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਵਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਪਦਮਨਾਭ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਾਰਾਯਣ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਅਯੁਦ੍ਧਮਨਸੋ ਭੀਤਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਹਂਸਿ ਯਥੇਤਰਃ ।। ੭.੮.
ਨਾਰਾਇਣ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਵਧਂ ਪਾਪਂ ਯਃ ਕਰੋਤ੍ਯਸੁਰੇਤਰਃ । ਸ ਹਨ੍ਤਾ ਨ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ।। ੭.੮.
ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਯੁਦ੍ਧਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ऽਥਵਾ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ । ੪ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਲਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਯਤ੍ਤਵ ।। ੭.੮.
ਜੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਲੜਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਥਾਲ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਆਪਣਾ ਜੋਰ ਦਿਖਾ।
ਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਮਿਵਾਚਲਮ੍ । ਉਵਾਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਦੇਵਰਾਜਾਨੁਜੋ ਬਲੀ ।। ੭.੮.
ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਠਾ, ਤਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯੁष੍ਮਤ੍ਤੋ ਭਯਭੀਤਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵੈ ਮਯਾ ऽਭਯਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਸਾਦਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦੇਤਦਨੁਪਾਲ੍ਯਤੇ ।। ੭.੮.
ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਉਹ ਵਚਨ ਮੈਂ ਹੁਣ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਣੈਰਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿ ਸਦਾ ਮਯਾ । ਸੋ ऽਹਂ ਵੋ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਸਾਤਲਗਤਾਨਪਿ ।। ੭.੮.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦੇਵਦੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬੁਰੁਹਲੋਚਨਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਿਭੇਦ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ ।। ੭.੮.
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਜਿਆ।
ਮਾਲ੍ਯਵਦ੍ਭੁਜਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਘਣ੍ਟਾਕृਤਸ੍ਵਨਾ । ਹਰੇਰੁਰਸਿ ਬਭ੍ਰਾਜ ਮੇਘਸ੍ਥੇਵ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ ।। ੭.੮.
ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ, ਘੰਟੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਉੱਤੇ ਸੌ ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮੇਵ ਚੋਤ੍ਕृष੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧਰਪ੍ਰਿਯਃ । ਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਮ੍ਬੁਰੁਹੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੭.੮.
ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦੋਤ੍ਸृष੍ਟੇਵ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਕਰਨਿਸ੍ਸृਤਾ । ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੀਵਾਞ੍ਜਨਾਚਲਮ੍ ।। ੭.੮.
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਕੰਦ ਜਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਦੌੜੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਹਾਰਭਾਰਾ ऽਵਭਾਸਿਤੇ । ਅਪਤਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰਿਕੂਟ ਇਵਾਸ਼ਨਿਃ ।। ੭.੮.
ਉਹ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਹਾਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੀ।
ਤਯਾ ਭਿਨ੍ਨਤਨੁਤ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਵਿਪੁਲਂ ਤਮਃ । ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ ।। ੭.੮.
ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਕਵਚ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਗहरे ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਮੁੜ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਂ ਸ਼ੂਲਂ ਕਣ੍ਟਕੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਤਮ੍ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਦੇਵਂ ਸ੍ਤਨਯੋਰਨ੍ਤਰੇ ਦृਢਮ੍ ।। ੭.੮.
ਫਿਰ, ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਥੈਵ ਰਣਰਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍ । ਤਾਡਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਮਾਤ੍ਰਮਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ।। ੭.੮.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਨੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਮ੍ਬਰੇ ਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੋਦਿਤਃ । ਆਹਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਰੁਡਂ ਚਾਪ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ ।। ੭.੮.
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਵ੍ਯਪੋਹਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ਵਾਯੁਃ ਸ਼ੁष੍ਕਪਰ੍ਣਚਯਂ ਯਥਾ ।। ੭.੮.
ਫਿਰ ਵੈਨਤੇਯਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਗੜੀ ਹਵਾ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਦ੍ਰਾਵਿਤਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਮ੍ । ਸੁਮਾਲੀ ਸ੍ਵਬਲੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖੋ ਯਯੌ ।। ੭.੮.
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਉਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਮਾਲੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਬਲੋਦ੍ਧੂਤੋ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸ੍ਵਬਲੇਨ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਯੌ ਲਙ੍ਕਾਂ ਹ੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ ।। ੭.੮.
ਮਾਲਯਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਲੱਜਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਤੇਨ ਹਰਿਣਾ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਂਯੁਗੇ ਭਗ੍ਨਾ ਹਤਪ੍ਰਵਰਨਾਯਕਾਃ ।। ੭.੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਹਰੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਹਰਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨੇਤਾ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧੁਂ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਗਤਾ ਵਸ੍ਤੁਂ ਪਾਤਾਲਂ ਸਹਪਤ੍ਨਯਃ ।। ੭.੮.
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੁਮਾਲਿਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰਘੁਸਤ੍ਤਮ । ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਵੀਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਂਸ਼ੇ ਸਾਲਕਟਙ੍ਕਟੇ ।। ੭.੮.
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਮਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਾਲਕਟੰਕਟਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਏ।
ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਸੁਮਾਲੀ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ਮਾਲੀ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਃਸਰਾਃ ੭.੮.
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਪੌਲਸਤਿਆ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ—ਸੁਮਾਲੀ, ਮਾਲਯਵਾਨ, ਮਾਲੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ।
ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਹਨ੍ਤਾ ਸੁਰਾਰੀਨ੍ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਾਨ੍ । ऋਤੇ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ ।। ੭.੮.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਕਾਂਟੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਵਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯਜੇਯਃ ਪ੍ਰਭੁਰਵ੍ਯਯਃ ।। ੭.੮.
ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਹੋ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਇਆ ਹੈ—ਅਜੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਅਟੱਲ।
ਨष੍ਟਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਤਾ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਜਾਕਰਃ । ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਦਸ੍ਯੁਵਧੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲਃ ।। ੭.੮.
ਜੋ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਦੁਰਜਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਮਯਾ ਤਵ ਨਰਾਧਿਪ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰਦ੍ਯ ਕਥਿਤਾ ਸਕਲਾ ਯਥਾਵਤ੍ । ਭੂਯੋ ਨਿਬੋਧ ਰਘੁਸਤ੍ਤਮ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਸਸੁਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ।। ੭.੮.
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਜਨਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਚਿਰਾਤ੍ਸੁਮਾਲੀ ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਰਸਾਤਲਂ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਿष੍ਣੁਭਯਾਰ੍ਦਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤੋ ਬਲੀ ਤਤਸ੍ਤੁ ਲਙ੍ਕਾਮਵਸਦ੍ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭.੮.
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਸੁਮਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸੁਮਾਲੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਰਸਾਤਲਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵੈ ਵਿਚਚਾਰ ਹ ।। ੭.੯.
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੁਮਾਲੀ ਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।