ਮਾਲਿਨਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਾਲੀ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨਪਿ । ਸਬਲੌ ਸ਼ੋਕਸਨ੍ਤਪ੍ਤੌ ਲਙ੍ਕਾਮੇਵ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤੌ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਲਯਵਾਨ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਗਰੁਡਸ੍ਤੁ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਃ ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਯ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਕੋਪਿਤਃ ।। ੭.੭.
ਗਰੁੜ, ਹੋਸਲੇ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਆਇਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰਕृਤ੍ਤਾਸ੍ਯਕਮਲਾ ਗਦਾਸਞ੍ਚੂਰ੍ਣਿਤੋਰਸਃ । ਲਾਙ੍ਗਲਗ੍ਲਪਿਤਗ੍ਰੀਵਾ ਮੁਸਲੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ ।। ੭.੭.
ਕਈਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮੁਹ ਵੱਢੇ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਕੁੱਟੀ, ਕਈਆਂ ਦੀ ਗਲ ਲਾਂਗਲ ਨਾਲ ਥੱਕੀ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਮਸਲੇ ਨਾਲ ਵੱਢੇ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚੈਵਾਸਿਨਾ ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਨਿਪੇਤੁਰਮ੍ਬਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਾਗਰਾਮ੍ਭਸਿ ।। ੭.੭.
ਕਈ ਰਾਖਸਾਂ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢੇ, ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਾਰਾਯਣੋ ਬਾਣਵਰਾਸ਼ਨੀਭਿਰ੍ਵਿਦਾਰਯਾਮਾਸ ਧਨੁਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੈਃ । ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਵਿਧੂਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਯਥਾ ऽਸ਼ਨੀਭਿਃ ਸਤਡਿਨ੍ਮਹਾਭ੍ਰਾਃ ।। ੭.੭.
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਡਕਾ ਵਾਲੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਭਿਨ੍ਨਾਤਪਤ੍ਰਂ ਪਤਮਾਨਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰੈਰਪਧ੍ਵਸ੍ਤਵਿਨੀਤਵੇषਮ੍ । ਵਿਨਿਸ੍ਸृਤਾਨ੍ਤ੍ਰਂ ਭਯਲੋਲਨੇਤ੍ਰਂ ਬਲਂ ਤਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤਤਰਂ ਬਭੂਵ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਤਰੀ ਟੁੱਟੇ, ਹਥਿਆਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਪੜੇ ਉਲਝੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਨਿਕਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਿਂਹਾਰ੍ਦਿਤਾਨਾਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਣਾਂ ਸਹ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਮ੍ । ਰਵਾਸ਼੍ਚ ਵੇਗਾਸ਼੍ਚ ਸਮਂ ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਰਾਣਸਿਂਹੇਨ ਵਿਮਰ੍ਦਿਤਾਨਾਮ੍ ।। ੭.੭.
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਕੁੰਜਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਐਸੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜ ਤੇ ਦੌੜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤੇ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਹਰਿਬਾਣਜਾਲੈਃ ਸਬਾਣਜਾਲਾਨਿ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ਤਃ । ਧਾਵਨ੍ਤਿ ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰਕਾਲਮੇਘਾ ਵਾਯੁਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾ ਇਵ ਕਾਲਮੇਘਾਃ ।। ੭.੭.
ਹਰੀ ਦੇ ਬਾਂਦਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦੇ ਬੱਦਲ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਕਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਏ।
ਚਕ੍ਰਪਹਾਰੈਰ੍ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਃ ਸਞ੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰੈਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਦ੍ਵਿਵਿਧਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਸ਼ੈਲਾ ਇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ।। ੭.੭.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੁਚਲ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਲਮ੍ਬਮਾਨੈਰ੍ਮਣਿਹਾਰਕੁਣ੍ਡਲੈਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਰ੍ਨੀਲਬਲਾਹਕੋਪਮੈਃ । ਨਿਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਨਿਰਨ੍ਤਰਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਰਿਵ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤੈਃ ।। ੭.੭.
ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਬਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਦ੍ਮਨਾਭੇਨ ਪृष੍ਠਤਃ । ਮਾਲ੍ਵਾਨ੍ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ऽਥ ਵੇਲਾਮੇਤ੍ਯ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ ।। ੭.੮.
ਜਦ ਪਦਮਨਾਭ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਕੋਪਾਚ੍ਚਲਨ੍ਮੌਲਿਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਪਦ੍ਮਨਾਭਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚਨਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੮.
ਨਿਸ਼ਾਚਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਵਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਪਦਮਨਾਭ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਾਰਾਯਣ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਅਯੁਦ੍ਧਮਨਸੋ ਭੀਤਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਹਂਸਿ ਯਥੇਤਰਃ ।। ੭.੮.
ਨਾਰਾਇਣ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਵਧਂ ਪਾਪਂ ਯਃ ਕਰੋਤ੍ਯਸੁਰੇਤਰਃ । ਸ ਹਨ੍ਤਾ ਨ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ।। ੭.੮.
ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਯੁਦ੍ਧਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ऽਥਵਾ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ । ੪ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਲਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਯਤ੍ਤਵ ।। ੭.੮.
ਜੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਲੜਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਥਾਲ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਆਪਣਾ ਜੋਰ ਦਿਖਾ।
ਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਮਿਵਾਚਲਮ੍ । ਉਵਾਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਦੇਵਰਾਜਾਨੁਜੋ ਬਲੀ ।। ੭.੮.
ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਠਾ, ਤਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯੁष੍ਮਤ੍ਤੋ ਭਯਭੀਤਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵੈ ਮਯਾ ऽਭਯਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਸਾਦਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦੇਤਦਨੁਪਾਲ੍ਯਤੇ ।। ੭.੮.
ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਉਹ ਵਚਨ ਮੈਂ ਹੁਣ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਣੈਰਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿ ਸਦਾ ਮਯਾ । ਸੋ ऽਹਂ ਵੋ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਸਾਤਲਗਤਾਨਪਿ ।। ੭.੮.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦੇਵਦੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬੁਰੁਹਲੋਚਨਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਿਭੇਦ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ ।। ੭.੮.
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਜਿਆ।
ਮਾਲ੍ਯਵਦ੍ਭੁਜਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਘਣ੍ਟਾਕृਤਸ੍ਵਨਾ । ਹਰੇਰੁਰਸਿ ਬਭ੍ਰਾਜ ਮੇਘਸ੍ਥੇਵ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ ।। ੭.੮.
ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ, ਘੰਟੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਉੱਤੇ ਸੌ ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮੇਵ ਚੋਤ੍ਕृष੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧਰਪ੍ਰਿਯਃ । ਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਮ੍ਬੁਰੁਹੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੭.੮.
ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦੋਤ੍ਸृष੍ਟੇਵ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਕਰਨਿਸ੍ਸृਤਾ । ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੀਵਾਞ੍ਜਨਾਚਲਮ੍ ।। ੭.੮.
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਕੰਦ ਜਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਦੌੜੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਹਾਰਭਾਰਾ ऽਵਭਾਸਿਤੇ । ਅਪਤਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰਿਕੂਟ ਇਵਾਸ਼ਨਿਃ ।। ੭.੮.
ਉਹ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਹਾਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੀ।
ਤਯਾ ਭਿਨ੍ਨਤਨੁਤ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਵਿਪੁਲਂ ਤਮਃ । ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ ।। ੭.੮.
ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਕਵਚ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਗहरे ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਮੁੜ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਂ ਸ਼ੂਲਂ ਕਣ੍ਟਕੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਤਮ੍ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਦੇਵਂ ਸ੍ਤਨਯੋਰਨ੍ਤਰੇ ਦृਢਮ੍ ।। ੭.੮.
ਫਿਰ, ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਥੈਵ ਰਣਰਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍ । ਤਾਡਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਮਾਤ੍ਰਮਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ।। ੭.੮.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਨੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਮ੍ਬਰੇ ਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੋਦਿਤਃ । ਆਹਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਰੁਡਂ ਚਾਪ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ ।। ੭.੮.
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਵ੍ਯਪੋਹਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ਵਾਯੁਃ ਸ਼ੁष੍ਕਪਰ੍ਣਚਯਂ ਯਥਾ ।। ੭.੮.
ਫਿਰ ਵੈਨਤੇਯਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਗੜੀ ਹਵਾ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਦ੍ਰਾਵਿਤਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਮ੍ । ਸੁਮਾਲੀ ਸ੍ਵਬਲੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖੋ ਯਯੌ ।। ੭.੮.
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਉਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਮਾਲੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਬਲੋਦ੍ਧੂਤੋ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸ੍ਵਬਲੇਨ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਯੌ ਲਙ੍ਕਾਂ ਹ੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ ।। ੭.੮.
ਮਾਲਯਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਲੱਜਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ।