ਸ ਤੁ ਤਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਨੀਹਾਰ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪੁਨਰ੍ਧੈਰ੍ਯਂ ਸਮਾਦਧੁਃ ।। ੭.੭.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਢੱਕ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਗਏ।
ਅਥ ਸੋ ऽਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰੋषਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਮਹਾਨਾਦਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਞ੍ਜੀਵਯਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਲਮ੍ਬਾਭਰਣਂ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਕਰਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਃ । ਰਰਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਹਰ੍षਾਤ੍ਸਤਡਿਤ੍ਤੋਯਦੋ ਯਥਾ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਾਂਹ ਉਠਾ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸੁਮਾਲੇਰ੍ਨਰ੍ਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਯਨ੍ਤੁਰਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੭.
ਜਦ ਸੁਮਾਲੀ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾਰੇ ਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਭਟਕ ਗਏ।
ਤੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੈਃ ਸੁਮਾਲੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਵੈਃ ਪਰਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ਧृਤਿਹੀਨੋ ਯਥਾ ਨਰਃ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੁਮਾਲੀ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਬੇਕਾਬੂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਂ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਹृਤੇ ਸੁਮਾਲੇਰਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਰਥੇ ਵਿष੍ਣੁਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਉਤਰੇ, ਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦਾ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਮਾਲੀ ਚਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ । ਮਾਲੇਰ੍ਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ ਬਾਣਾਃ ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ । ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹਰਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਂ ਪਤ੍ਰਰਥਾ ਇਵ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਮਾਲੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਪੰਖੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜੇ।
ਅਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸੋ ऽਥ ਮਾਲਿਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਨ ਰਣੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯ ਇਵਾਧਿਭਿਃ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ।
ਅਥ ਮੌਰ੍ਵੀਸ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਮਾਲਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ਸਸਰ੍ਜਾਰਿਨਿषੂਦਨਃ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਲੀ ਵੱਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਤੇ ਮਾਲਿਦੇਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਜ੍ਰਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾਃ ਸ਼ਰਾਃ । ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਗਾ ਇਵ ਸੁਧਾਰਸਮ੍ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਮਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਗ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਲਿਨਂ ਵਿਮੁਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਮਾਲਿਮੌਲਿਂ ਧ੍ਵਜਂ ਚਾਪਂ ਵਾਜਿਨਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਕੇ, ਸੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਾਲੀ ਦਾ ਮੋਹਰ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਥਸ੍ਤੁ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਮਾਲੀ ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਆਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਗਿਰ੍ਯਗ੍ਰਾਦਿਵ ਕੇਸਰੀ ।। ੭.੭.
ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਞ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਮਾਲੀ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਂਦੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਗਦਯਾ ਗਰੁਡੇਸ਼ਾਨਮੀਸ਼ਾਨਮਿਵ ਚਾਨ੍ਤਕਃ । ਲਲਾਟਦੇਸ਼ੇ ऽਭ੍ਯਹਨਦ੍ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ऽਚਲਮ੍ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਗਦਯਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਮਾਲਿਨਾ ਗਰੁਡੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਣਾਤ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੇਦਨਾਤੁਰਃ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ, ਗਰੁੜ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੇ ਕृਤੇ ਦੇਵੇ ਮਾਲਿਨਾ ਗਰੁਡੇਨ ਵੈ । ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਭਿਨਰ੍ਦਤਾਮ੍ ।। ੭.੭.
ਜਦ ਗਰੁੜ ਮਾਲੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਰਵਤਾਂ ਰਾਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰਿਹਯਾਨੁਜਃ ।। ੭.੭.
ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ—
ਤਿਰ੍ਯਗਾਸ੍ਥਾਯ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ । ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ऽਪ੍ਯੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮਾਲੇਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ ।। ੭.੭.
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਰੀ ਨੇ, ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤਿਰਛਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਾਭਾਸਂ ਸ੍ਵਭਾਸਾ ਭਾਸਯਨ੍ਨਭਃ । ਕਾਲਚਕ੍ਰਨਿਭਂ ਚਕ੍ਰਂ ਮਾਲੇਃ ਸ਼ੀਰ੍षਮਪਾਤਯਤ੍ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਚੱਕਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਕਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਲੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਚ੍ਛਿਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਂ ਬਿਭੀषਣਮ੍ । ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰਿ ਪੁਰਾ ਰਾਹੁਸ਼ਿਰੋ ਯਥਾ ।। ੭.੭.
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਢ ਕੇ, ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸਂਸਹृष੍ਟੈਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਸਮੀਰਿਤਃ । ਸਿਂਹਨਾਦਰਵੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਾਧੁ ਦੇਵੇਤਿਵਾਦਿਭਿਃ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, 'ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।
ਮਾਲਿਨਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਾਲੀ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨਪਿ । ਸਬਲੌ ਸ਼ੋਕਸਨ੍ਤਪ੍ਤੌ ਲਙ੍ਕਾਮੇਵ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤੌ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਲਯਵਾਨ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਗਰੁਡਸ੍ਤੁ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਃ ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਯ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਕੋਪਿਤਃ ।। ੭.੭.
ਗਰੁੜ, ਹੋਸਲੇ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਆਇਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰਕृਤ੍ਤਾਸ੍ਯਕਮਲਾ ਗਦਾਸਞ੍ਚੂਰ੍ਣਿਤੋਰਸਃ । ਲਾਙ੍ਗਲਗ੍ਲਪਿਤਗ੍ਰੀਵਾ ਮੁਸਲੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ ।। ੭.੭.
ਕਈਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮੁਹ ਵੱਢੇ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਕੁੱਟੀ, ਕਈਆਂ ਦੀ ਗਲ ਲਾਂਗਲ ਨਾਲ ਥੱਕੀ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਮਸਲੇ ਨਾਲ ਵੱਢੇ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚੈਵਾਸਿਨਾ ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਨਿਪੇਤੁਰਮ੍ਬਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਾਗਰਾਮ੍ਭਸਿ ।। ੭.੭.
ਕਈ ਰਾਖਸਾਂ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢੇ, ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਾਰਾਯਣੋ ਬਾਣਵਰਾਸ਼ਨੀਭਿਰ੍ਵਿਦਾਰਯਾਮਾਸ ਧਨੁਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੈਃ । ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਵਿਧੂਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਯਥਾ ऽਸ਼ਨੀਭਿਃ ਸਤਡਿਨ੍ਮਹਾਭ੍ਰਾਃ ।। ੭.੭.
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਡਕਾ ਵਾਲੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਭਿਨ੍ਨਾਤਪਤ੍ਰਂ ਪਤਮਾਨਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰੈਰਪਧ੍ਵਸ੍ਤਵਿਨੀਤਵੇषਮ੍ । ਵਿਨਿਸ੍ਸृਤਾਨ੍ਤ੍ਰਂ ਭਯਲੋਲਨੇਤ੍ਰਂ ਬਲਂ ਤਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤਤਰਂ ਬਭੂਵ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਤਰੀ ਟੁੱਟੇ, ਹਥਿਆਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਪੜੇ ਉਲਝੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਨਿਕਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਿਂਹਾਰ੍ਦਿਤਾਨਾਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਣਾਂ ਸਹ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਮ੍ । ਰਵਾਸ਼੍ਚ ਵੇਗਾਸ਼੍ਚ ਸਮਂ ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਰਾਣਸਿਂਹੇਨ ਵਿਮਰ੍ਦਿਤਾਨਾਮ੍ ।। ੭.੭.
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਕੁੰਜਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਐਸੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜ ਤੇ ਦੌੜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤੇ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਹਰਿਬਾਣਜਾਲੈਃ ਸਬਾਣਜਾਲਾਨਿ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ਤਃ । ਧਾਵਨ੍ਤਿ ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰਕਾਲਮੇਘਾ ਵਾਯੁਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾ ਇਵ ਕਾਲਮੇਘਾਃ ।। ੭.੭.
ਹਰੀ ਦੇ ਬਾਂਦਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦੇ ਬੱਦਲ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਕਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਏ।
ਚਕ੍ਰਪਹਾਰੈਰ੍ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਃ ਸਞ੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰੈਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਦ੍ਵਿਵਿਧਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਸ਼ੈਲਾ ਇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ।। ੭.੭.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੁਚਲ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਲਮ੍ਬਮਾਨੈਰ੍ਮਣਿਹਾਰਕੁਣ੍ਡਲੈਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਰ੍ਨੀਲਬਲਾਹਕੋਪਮੈਃ । ਨਿਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਨਿਰਨ੍ਤਰਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਰਿਵ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤੈਃ ।। ੭.੭.
ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।