ਸ਼ਙ੍ਖਰਾਜਰਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਾਪਰਸ੍ਵਸ੍ਤਥਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਰਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗ੍ਰਸਤੇ ਵੈष੍ਣਵੋ ਰਵਃ ।। ੭.੭.
ਸ਼ੰਖ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਚੀਖ-ਚਲਾਟ, ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਨ੍ਧੂਤਾਞ੍ਛਰਧ੍ਵਜਧਨੂਂषਿ ਚ । ਰਥਾਨ੍ਪਤਾਕਾਸ੍ਤੂਣੀਰਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਹਰਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ।। ੭.੭.
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਝੰਡੇ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਬੈਨਰ ਤੇ ਤੂਣੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੂਰ੍ਯਾਦਿਵ ਕਰਾ ਘੋਰਾ ਊਰ੍ਮਯਃ ਸਾਗਰਾਦਿਵ । ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਵ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਧਾਰੌਘਾ ਇਵ ਚਾਮ੍ਬੁਦਾਤ੍ ।। ੭.੭.
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ—
ਤਥਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾ ਨਾਰਾਯਣੇਰਿਤਾਃ । ਨਿਰ੍ਧਾਵਨ੍ਤੀषਵਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੭.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀਆਂ।
ਸ਼ਰਭੇਣ ਯਥਾ ਸਿਂਹਾਃ ਸਿਂਹੇਨ ਦ੍ਵਿਰਦਾ ਯਥਾ । ਦ੍ਵਿਰਦੇਨ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵੀਪਿਨੋ ਯਥਾ ।। ੭.੭.
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਭਾ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਹਾਥੀ ਬਾਘਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਬਾਘ ਚੀਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਦ੍ਵੀਪਿਨੇਵ ਯਥਾ ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਸ਼ੁਨਾ ਮਾਰ੍ਜਾਰਕਾ ਯਥਾ । ਮਾਰ੍ਜਾਰੇਣ ਯਥਾ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸਰ੍ਪੇਣ ਚ ਯਥਾ ऽ ऽਖਵਃ ।। ੭.੭.
ਜਿਵੇਂ ਚੀਤਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁੱਤਾ ਬਿਲੀਆਂ ਨੂੰ, ਬਿੱਲੀ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸੱਪ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਥਾ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਦ੍ਰਾਵਿਤਾਸ਼੍ਚਨ੍ਯੇ ਸ਼ਾਯਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਤਲੇ ।। ੭.੭.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ; ਕੁਝ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰੇ ਪਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਵਾਰਿਜਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤੋਯਦਂ ਸੁਰਰਾਡਿਵ ।। ੭.੭.
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਦਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼ਰਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਸੁਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ । ਯਯੌ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਮ੍ ।। ੭.੭.
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲੇ ਨਾਰਾਯਣਸ਼ਰਾਹਤੇ । ਸੁਮਾਲੀ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਨਿਵਵਾਰ ਰਣੇ ਹਰਿਮ੍ ।। ੭.੭.
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਸੁਮਾਲੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ।
ਸ ਤੁ ਤਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਨੀਹਾਰ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪੁਨਰ੍ਧੈਰ੍ਯਂ ਸਮਾਦਧੁਃ ।। ੭.੭.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਢੱਕ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਗਏ।
ਅਥ ਸੋ ऽਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰੋषਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਮਹਾਨਾਦਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਞ੍ਜੀਵਯਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਲਮ੍ਬਾਭਰਣਂ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਕਰਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਃ । ਰਰਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਹਰ੍षਾਤ੍ਸਤਡਿਤ੍ਤੋਯਦੋ ਯਥਾ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਾਂਹ ਉਠਾ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸੁਮਾਲੇਰ੍ਨਰ੍ਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਯਨ੍ਤੁਰਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੭.
ਜਦ ਸੁਮਾਲੀ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾਰੇ ਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਭਟਕ ਗਏ।
ਤੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੈਃ ਸੁਮਾਲੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਵੈਃ ਪਰਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ਧृਤਿਹੀਨੋ ਯਥਾ ਨਰਃ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੁਮਾਲੀ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਬੇਕਾਬੂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਂ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਹृਤੇ ਸੁਮਾਲੇਰਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਰਥੇ ਵਿष੍ਣੁਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਉਤਰੇ, ਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦਾ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਮਾਲੀ ਚਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ । ਮਾਲੇਰ੍ਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ ਬਾਣਾਃ ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ । ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹਰਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਂ ਪਤ੍ਰਰਥਾ ਇਵ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਮਾਲੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਪੰਖੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜੇ।
ਅਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸੋ ऽਥ ਮਾਲਿਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਨ ਰਣੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯ ਇਵਾਧਿਭਿਃ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ।
ਅਥ ਮੌਰ੍ਵੀਸ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਮਾਲਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ਸਸਰ੍ਜਾਰਿਨਿषੂਦਨਃ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਲੀ ਵੱਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਤੇ ਮਾਲਿਦੇਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਜ੍ਰਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾਃ ਸ਼ਰਾਃ । ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਗਾ ਇਵ ਸੁਧਾਰਸਮ੍ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਮਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਗ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਲਿਨਂ ਵਿਮੁਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਮਾਲਿਮੌਲਿਂ ਧ੍ਵਜਂ ਚਾਪਂ ਵਾਜਿਨਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਕੇ, ਸੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਾਲੀ ਦਾ ਮੋਹਰ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਥਸ੍ਤੁ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਮਾਲੀ ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਆਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਗਿਰ੍ਯਗ੍ਰਾਦਿਵ ਕੇਸਰੀ ।। ੭.੭.
ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਞ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਮਾਲੀ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਂਦੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਗਦਯਾ ਗਰੁਡੇਸ਼ਾਨਮੀਸ਼ਾਨਮਿਵ ਚਾਨ੍ਤਕਃ । ਲਲਾਟਦੇਸ਼ੇ ऽਭ੍ਯਹਨਦ੍ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ऽਚਲਮ੍ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਗਦਯਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਮਾਲਿਨਾ ਗਰੁਡੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਣਾਤ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੇਦਨਾਤੁਰਃ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ, ਗਰੁੜ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੇ ਕृਤੇ ਦੇਵੇ ਮਾਲਿਨਾ ਗਰੁਡੇਨ ਵੈ । ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਭਿਨਰ੍ਦਤਾਮ੍ ।। ੭.੭.
ਜਦ ਗਰੁੜ ਮਾਲੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਰਵਤਾਂ ਰਾਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰਿਹਯਾਨੁਜਃ ।। ੭.੭.
ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ—
ਤਿਰ੍ਯਗਾਸ੍ਥਾਯ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ । ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ऽਪ੍ਯੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮਾਲੇਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ ।। ੭.੭.
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਰੀ ਨੇ, ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤਿਰਛਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਾਭਾਸਂ ਸ੍ਵਭਾਸਾ ਭਾਸਯਨ੍ਨਭਃ । ਕਾਲਚਕ੍ਰਨਿਭਂ ਚਕ੍ਰਂ ਮਾਲੇਃ ਸ਼ੀਰ੍षਮਪਾਤਯਤ੍ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਚੱਕਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਕਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਲੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਚ੍ਛਿਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਂ ਬਿਭੀषਣਮ੍ । ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰਿ ਪੁਰਾ ਰਾਹੁਸ਼ਿਰੋ ਯਥਾ ।। ੭.੭.
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਢ ਕੇ, ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸਂਸਹृष੍ਟੈਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਸਮੀਰਿਤਃ । ਸਿਂਹਨਾਦਰਵੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਾਧੁ ਦੇਵੇਤਿਵਾਦਿਭਿਃ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, 'ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।