ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗਿਰਿਨਿਭਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਤੋਮਰੈਃ । ਨਿਰੁਛ੍ਵਾਸਂ ਹਰਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾ ਇਵ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ।। ੭.੭.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਤੀਰ, ਬਰਛੇ, ਜਾਵਲਿਨ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬੇਸੁਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋ ਮੀਨੈਰਿਵ ਮਹੋਦਧਿਃ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਯਮ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯੋ ऽਸृਜਚ੍ਛਰਾਨ੍ ।। ੭.੭.
ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਘੁਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਡੋਲ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸ਼ਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਯਤੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰ੍ਵਜ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਨੋਜਵੈਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੭.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਰ੍षਾ ਵਾਯੁਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੭.੭.
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਂਸ਼ੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯ ਵਜਾਇਆ।
ਸੋ ऽਮ੍ਬੁਜੋ ਹਰਿਣਾ ਧ੍ਮਾਤਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਰਾਟ੍ । ਰਰਾਸ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹਾਦਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਰਾਜਰਵਃ ਸੋ ऽਥ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਮृਗਰਾਜ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਸਮਦਾਨਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਸ਼੍ਵਾਃ ਸਂਸ੍ਥਾਤੁਂ ਵਿਮਦਾਃ ਕੁਞ੍ਜਰਾਭਵਨ੍ । ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਰਾਵਿਤਦੁਰ੍ਬਲਾਃ ।। ੭.੭.
ਘੋੜੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ; ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਯੋਧੇ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਨਨਾਃ ਸ਼ਰਾਃ । ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੁਪੁਙ੍ਖਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍ ।। ੭.੭.
ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਨੁਕਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ।
ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨਾਰਾਯਣਕਰਚ੍ਯੁਤੈਃ । ਨਿਪੇਤੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ੈਲਾ ਵਜ੍ਰਹਤਾ ਇਵ ।। ੭.੭.
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵ੍ਰਣਾਨਿ ਪਰਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰਕृਤਾਨਿ ਵੈ । ਅਸृਕ੍ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਧਾਰਾਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਧਾਰਾ ਇਵਾਚਲਾਃ ।। ੭.੭.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਜਖਮਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਰਾਜਰਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਾਪਰਸ੍ਵਸ੍ਤਥਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਰਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗ੍ਰਸਤੇ ਵੈष੍ਣਵੋ ਰਵਃ ।। ੭.੭.
ਸ਼ੰਖ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਚੀਖ-ਚਲਾਟ, ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਨ੍ਧੂਤਾਞ੍ਛਰਧ੍ਵਜਧਨੂਂषਿ ਚ । ਰਥਾਨ੍ਪਤਾਕਾਸ੍ਤੂਣੀਰਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਹਰਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ।। ੭.੭.
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਝੰਡੇ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਬੈਨਰ ਤੇ ਤੂਣੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੂਰ੍ਯਾਦਿਵ ਕਰਾ ਘੋਰਾ ਊਰ੍ਮਯਃ ਸਾਗਰਾਦਿਵ । ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਵ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਧਾਰੌਘਾ ਇਵ ਚਾਮ੍ਬੁਦਾਤ੍ ।। ੭.੭.
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ—
ਤਥਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾ ਨਾਰਾਯਣੇਰਿਤਾਃ । ਨਿਰ੍ਧਾਵਨ੍ਤੀषਵਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੭.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀਆਂ।
ਸ਼ਰਭੇਣ ਯਥਾ ਸਿਂਹਾਃ ਸਿਂਹੇਨ ਦ੍ਵਿਰਦਾ ਯਥਾ । ਦ੍ਵਿਰਦੇਨ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵੀਪਿਨੋ ਯਥਾ ।। ੭.੭.
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਭਾ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਹਾਥੀ ਬਾਘਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਬਾਘ ਚੀਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਦ੍ਵੀਪਿਨੇਵ ਯਥਾ ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਸ਼ੁਨਾ ਮਾਰ੍ਜਾਰਕਾ ਯਥਾ । ਮਾਰ੍ਜਾਰੇਣ ਯਥਾ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸਰ੍ਪੇਣ ਚ ਯਥਾ ऽ ऽਖਵਃ ।। ੭.੭.
ਜਿਵੇਂ ਚੀਤਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁੱਤਾ ਬਿਲੀਆਂ ਨੂੰ, ਬਿੱਲੀ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸੱਪ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਥਾ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਦ੍ਰਾਵਿਤਾਸ਼੍ਚਨ੍ਯੇ ਸ਼ਾਯਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਤਲੇ ।। ੭.੭.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ; ਕੁਝ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰੇ ਪਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਵਾਰਿਜਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤੋਯਦਂ ਸੁਰਰਾਡਿਵ ।। ੭.੭.
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਦਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼ਰਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਸੁਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ । ਯਯੌ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਮ੍ ।। ੭.੭.
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲੇ ਨਾਰਾਯਣਸ਼ਰਾਹਤੇ । ਸੁਮਾਲੀ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਨਿਵਵਾਰ ਰਣੇ ਹਰਿਮ੍ ।। ੭.੭.
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਸੁਮਾਲੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ।
ਸ ਤੁ ਤਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਨੀਹਾਰ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪੁਨਰ੍ਧੈਰ੍ਯਂ ਸਮਾਦਧੁਃ ।। ੭.੭.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਢੱਕ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਗਏ।
ਅਥ ਸੋ ऽਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰੋषਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਮਹਾਨਾਦਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਞ੍ਜੀਵਯਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਲਮ੍ਬਾਭਰਣਂ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਕਰਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਃ । ਰਰਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਹਰ੍षਾਤ੍ਸਤਡਿਤ੍ਤੋਯਦੋ ਯਥਾ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਾਂਹ ਉਠਾ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸੁਮਾਲੇਰ੍ਨਰ੍ਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਯਨ੍ਤੁਰਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੭.
ਜਦ ਸੁਮਾਲੀ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾਰੇ ਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਭਟਕ ਗਏ।
ਤੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੈਃ ਸੁਮਾਲੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਵੈਃ ਪਰਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ਧृਤਿਹੀਨੋ ਯਥਾ ਨਰਃ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੁਮਾਲੀ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਬੇਕਾਬੂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਂ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਹृਤੇ ਸੁਮਾਲੇਰਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਰਥੇ ਵਿष੍ਣੁਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਉਤਰੇ, ਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦਾ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਮਾਲੀ ਚਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ । ਮਾਲੇਰ੍ਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ ਬਾਣਾਃ ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ । ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹਰਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਂ ਪਤ੍ਰਰਥਾ ਇਵ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਮਾਲੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਪੰਖੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜੇ।
ਅਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸੋ ऽਥ ਮਾਲਿਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਨ ਰਣੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯ ਇਵਾਧਿਭਿਃ ।। ੭.੭.
ਮਾਲੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ।
ਅਥ ਮੌਰ੍ਵੀਸ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਮਾਲਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ਸਸਰ੍ਜਾਰਿਨਿषੂਦਨਃ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਲੀ ਵੱਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਤੇ ਮਾਲਿਦੇਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਜ੍ਰਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾਃ ਸ਼ਰਾਃ । ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਗਾ ਇਵ ਸੁਧਾਰਸਮ੍ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਮਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਗ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।