ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਗਿਰਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਵੈਨਤੇਯਮਥਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਭਾਵਾਯ ਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਤਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੭.੬.
ਗਰੁੜ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਸੁਪਰ੍ਣਪृष੍ਠੇ ਸ ਬਭੌ ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰੋ ਹਰਿਃ । ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸਤਡਿਤ੍ਤੋਯਦੋ ਯਥਾ ।। ੭.੬.
ਹਰੀ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ।
ਸ ਸਿਦ੍ਧਦੇਵਰ੍षਿਮਹੋਰਗੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ੈਰੁਪਗੀਯਮਾਨਃ । ਸਮਾਸਸਾਦਾਸੁਰਸੈਨ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਸਿਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਯੁਧਸ਼ਙ੍ਖਪਾਣਿਃ ।। ੭.੬.
ਸਿੱਧ, ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹਾ-ਨਾਗਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਕਰ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸੁਪਰ੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਨਿਲਨੁਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਪਤਾਕਂ ਪ੍ਰਵਿਕੀਰ੍ਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ । ਚਚਾਲ ਤਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸੈਨ੍ਯਂ ਚਲੋਪਲਂ ਨੀਲ ਇਵਾਚਲੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ।। ੭.੬.
ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਹ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਂਸਰੂषਿਤੈਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਤੁਲ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹੈਃ । ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ ਸਮ੍ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਵਰਾਯੁਧੈਰ੍ਨਿਰ੍ਬਿਭਿਦੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੬.
ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਲਹੂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਾਰਾਯਣਗਿਰਿਂ ਤੇ ਤੁ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ਬੁਦਾਃ । ਵਵਰ੍षੁਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਰ੍षੇਣੇਵਾਦ੍ਰਿਮਮ੍ਬੁਦਾਃ ।। ੭.੭.
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਾਇਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਵਦਾਤਸ੍ਤੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨੀਲੈਰ੍ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਵृਤੋ ऽਞ੍ਜਨਗਿਰੀਵਾਸੀਤ੍ ਵਰ੍षਮਾਣੈਃ ਪਯੋਧਰੈਃ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਮਸੂ ਦੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ ਕੇਦਾਰਂ ਮਸ਼ਕਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਯਥਾਮृਤਘਟਂ ਦਂਸ਼ਾ ਮਕਰਾ ਇਵ ਚਾਰ੍ਣਵਮ੍ ।। ੭.੭.
ਜਿਵੇਂ ਟिड਼ੀਆਂ ਖੇਤ ਨੂੰ, ਮੱਛਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਮੱਖੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਘੜੇ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਮਗਰਮੱਛ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਤਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਜ੍ਰਾਨਿਲਮਨੋਜਵਾਃ । ਹਰਿਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ਼ਰਾ ਲੋਕਾ ਇਵ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ ।। ੭.੭.
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੇਲੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਗਤਾ ਗਜੈਸ਼੍ਚ ਗਜਪृष੍ਠਗਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਰੋਹਾਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੭.੭.
ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ—ਰਥ ਸਵਾਰ, ਹਾਥੀ ਸਵਾਰ, ਘੋੜੇ ਸਵਾਰ ਅਤੇ ਪੈਦਲ—ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗਿਰਿਨਿਭਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਤੋਮਰੈਃ । ਨਿਰੁਛ੍ਵਾਸਂ ਹਰਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾ ਇਵ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ।। ੭.੭.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਤੀਰ, ਬਰਛੇ, ਜਾਵਲਿਨ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬੇਸੁਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋ ਮੀਨੈਰਿਵ ਮਹੋਦਧਿਃ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਯਮ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯੋ ऽਸृਜਚ੍ਛਰਾਨ੍ ।। ੭.੭.
ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਘੁਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਡੋਲ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸ਼ਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਯਤੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰ੍ਵਜ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਨੋਜਵੈਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੭.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਰ੍षਾ ਵਾਯੁਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੭.੭.
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਂਸ਼ੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯ ਵਜਾਇਆ।
ਸੋ ऽਮ੍ਬੁਜੋ ਹਰਿਣਾ ਧ੍ਮਾਤਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਰਾਟ੍ । ਰਰਾਸ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹਾਦਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੭.
ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਰਾਜਰਵਃ ਸੋ ऽਥ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਮृਗਰਾਜ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਸਮਦਾਨਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ ।। ੭.੭.
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਸ਼੍ਵਾਃ ਸਂਸ੍ਥਾਤੁਂ ਵਿਮਦਾਃ ਕੁਞ੍ਜਰਾਭਵਨ੍ । ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਰਾਵਿਤਦੁਰ੍ਬਲਾਃ ।। ੭.੭.
ਘੋੜੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ; ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਯੋਧੇ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਨਨਾਃ ਸ਼ਰਾਃ । ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੁਪੁਙ੍ਖਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍ ।। ੭.੭.
ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਨੁਕਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ।
ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨਾਰਾਯਣਕਰਚ੍ਯੁਤੈਃ । ਨਿਪੇਤੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ੈਲਾ ਵਜ੍ਰਹਤਾ ਇਵ ।। ੭.੭.
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵ੍ਰਣਾਨਿ ਪਰਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰਕृਤਾਨਿ ਵੈ । ਅਸृਕ੍ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਧਾਰਾਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਧਾਰਾ ਇਵਾਚਲਾਃ ।। ੭.੭.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਜਖਮਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਰਾਜਰਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਾਪਰਸ੍ਵਸ੍ਤਥਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਰਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗ੍ਰਸਤੇ ਵੈष੍ਣਵੋ ਰਵਃ ।। ੭.੭.
ਸ਼ੰਖ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਚੀਖ-ਚਲਾਟ, ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਨ੍ਧੂਤਾਞ੍ਛਰਧ੍ਵਜਧਨੂਂषਿ ਚ । ਰਥਾਨ੍ਪਤਾਕਾਸ੍ਤੂਣੀਰਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਹਰਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ।। ੭.੭.
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਝੰਡੇ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਬੈਨਰ ਤੇ ਤੂਣੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੂਰ੍ਯਾਦਿਵ ਕਰਾ ਘੋਰਾ ਊਰ੍ਮਯਃ ਸਾਗਰਾਦਿਵ । ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਵ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਧਾਰੌਘਾ ਇਵ ਚਾਮ੍ਬੁਦਾਤ੍ ।। ੭.੭.
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ—
ਤਥਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾ ਨਾਰਾਯਣੇਰਿਤਾਃ । ਨਿਰ੍ਧਾਵਨ੍ਤੀषਵਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੭.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀਆਂ।
ਸ਼ਰਭੇਣ ਯਥਾ ਸਿਂਹਾਃ ਸਿਂਹੇਨ ਦ੍ਵਿਰਦਾ ਯਥਾ । ਦ੍ਵਿਰਦੇਨ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵੀਪਿਨੋ ਯਥਾ ।। ੭.੭.
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਭਾ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਹਾਥੀ ਬਾਘਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਬਾਘ ਚੀਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਦ੍ਵੀਪਿਨੇਵ ਯਥਾ ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਸ਼ੁਨਾ ਮਾਰ੍ਜਾਰਕਾ ਯਥਾ । ਮਾਰ੍ਜਾਰੇਣ ਯਥਾ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸਰ੍ਪੇਣ ਚ ਯਥਾ ऽ ऽਖਵਃ ।। ੭.੭.
ਜਿਵੇਂ ਚੀਤਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁੱਤਾ ਬਿਲੀਆਂ ਨੂੰ, ਬਿੱਲੀ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸੱਪ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਥਾ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਦ੍ਰਾਵਿਤਾਸ਼੍ਚਨ੍ਯੇ ਸ਼ਾਯਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਤਲੇ ।। ੭.੭.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ; ਕੁਝ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰੇ ਪਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਵਾਰਿਜਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤੋਯਦਂ ਸੁਰਰਾਡਿਵ ।। ੭.੭.
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਦਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼ਰਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਸੁਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ । ਯਯੌ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਮ੍ ।। ੭.੭.
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲੇ ਨਾਰਾਯਣਸ਼ਰਾਹਤੇ । ਸੁਮਾਲੀ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਨਿਵਵਾਰ ਰਣੇ ਹਰਿਮ੍ ।। ੭.੭.
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਸੁਮਾਲੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ।