ਸੁਕੇਸ਼ਤਨਯਾ ਦੇਵ ਵਰਦਾਨਬਲੋਦ੍ਧਤਾਃ । ਬਾਧਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਦृਪ੍ਤਾ ਘੋਰਰੂਪਾਃ ਪਦੇ ਪਦੇ ।। ੭.੬.
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਭਿਭੂਤਾਃ ਸ੍ਮ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ । ਸ੍ਵੇषੁ ਸਦ੍ਮਸੁ ਸਂਸ੍ਥਾਤੁਂ ਭਯਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੭.੬.
ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਹਿ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਹੁਙ੍ਕृਤੇਨੈਵ ਦਹ ਪ੍ਰਦਹਤਾਂ ਵਰ ।। ੭.੬.
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਨੈਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੂੰਕਾਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ; ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੋ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਨ੍ਧਕਸੂਦਨਃ । ਸ਼ਿਰਃ ਕਰਂ ਚ ਧੁਨ੍ਵਾਨ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਵਧ੍ਯਾ ਮਮ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸੁਕੇਸ਼ਤਨਯਾ ਰਣੇ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਵੈ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੬.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਵਧ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪੱਕੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਯੋ ऽਸੌ ਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼ਰਣਂ ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਥ ।। ੭.੬.
ਜੋ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ, ਹਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਵੋ।
ਹਰਾਦਵਾਪ੍ਯ ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਮਾਰਿਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ । ਨਾਰਾਯਣਾਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ।। ੭.੬.
ਹਰਾ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਘਰ ਗਏ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣੇਨੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸੁਰਾਰੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾ ਭਵਤ ਵਿਜ੍ਵਰਾਃ ।। ੭.੬.
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਓ।'
ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਯਭੀਤਾਨਾਂ ਹਰਿਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭੌ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੋ ਵਧੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਯਦਿਹ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ ।। ੭.੬.
ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਸੋਚੋ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੀ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ । ਨਮੁਚਿਃ ਕਾਲਨੇਮਿਸ਼੍ਚ ਸਂਹ੍ਰਾਦੋ ਵੀਰਸਤ੍ਤਮਃ ।। ੭.੬.
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਮੌਤ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ—ਨਮੁਚੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਸੰਹਰਾਦ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ—
ਰਾਧੇਯੋ ਬਹੁਮਾਯੀ ਚ ਲੋਕਪਾਲੋ ऽਥ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਕਃ ।। ੭.੬.
ਰਾਧੇਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਰਮਕ ਰਖਵਾਲਾ, ਯਮਲ-ਅਰਜੁਨ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੀ—
ਅਸੁਰਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ऽਪਰਾਜਿਤਾਃ ।। ੭.੬.
ਇਹ ਅਸੁਰ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਸਭ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਜੇਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਸਰ੍ਵੈਃ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਾਵਿਦਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਯਙ੍ਕਰਾਃ ।। ੭.੬.
ਸਭ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਸਭ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਥ ।। ੭.੬.
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲਈ ਠੀਕ ਜੋ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਮਾਲੀ ਮਾਲੀ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਵਤੋ ਵਚਃ । ਊਚਤੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭਗਾਂਸ਼ਾਵਿਵ ਵਾਸਵਮ੍ ।। ੭.੬.
ਫਿਰ ਸੁਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਲੀ ਨੇ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਭਾਗ ਤੇ ਆਂਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਧੀਤਂ ਦਤ੍ਤਮਿष੍ਟਂ ਚਾਪ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪਰਿਪਾਲਿਤਮ੍ । ਆਯੁਰ੍ਨਿਰਾਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੁਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਾਪਿਤਃ ਪਥਿ ।। ੭.੬.
ਅਸੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਸਿਹਤਮੰਦ ਉਮਰ ਪਾਈ ਤੇ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਲਈ ਸੁਧਰਮ ਮਿਲੀ।
ਦੇਵਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਮਵਗਾਹ੍ਯ ਚ । ਜਿਤਾ ਦ੍ਵਿषੋ ਹ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਾਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਕृਤਂ ਭਯਮ੍ ।। ੭.੬.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਹੁਣ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਮਸ੍ਤਥਾ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸਰ੍ਵੇ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ।। ੭.੬.
ਨਾਰਾਇਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਯਮ—ਇਹ ਸਭ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਕਾਰਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ । ਦੇਵਾਨਾਮੇਵ ਦੋषੇਣ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤਂ ਮਨਃ ।। ੭.੬.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਕੋਈ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਾਃ । ਦੇਵਾਨੇਵ ਜਿਘਾਂਸਾਮ ਏਭ੍ਯੋ ਦੋषਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੬.
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ; ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਬਲਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਾਃ । ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਘੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਨੈਰ੍ऋਤਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ੭.੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ।
ਇਤਿ ਤੇ ਰਾਮ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ।। ੭.੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਰ੍ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਹਯੈਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਖਰੈਰ੍ਗੋਭੀ ਰਥੋष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਂਸ਼ੁਮਾਰੈਰ੍ਭੁਜਙ੍ਗਮੈਃ ।। ੭.੬.
ਉਹ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਘੋੜਿਆਂ, ਖੋਤਿਆਂ, ਬਲਾਂ, ਜੰਗੀ ਉਠਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲੇ।
ਮਕਰੈਃ ਕਚ੍ਛਪੈਰ੍ਮੀਨੈਰ੍ਵਿਹਙ੍ਗੈਰ੍ਗਰੁਡੋਪਮੈਃ । ਸਿਂਹੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਸृਮਰੈਸ਼੍ਚਮਰੈਰਪਿ ।। ੭.੬.
ਮਕਰ, ਕਛੂਏ, ਮੱਛੀਆਂ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਪੰਛੀਆਂ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਸੂਅਰ, ਨੀਲਗਾਂ ਤੇ ਯਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਦੇਵਲੋਕਾਯ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦੈਵਤਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ।। ੭.੬.
ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਲੋਕ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਲਙ੍ਕਾਵਿਪਰ੍ਯਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਨਿ ਲਙ੍ਕਾਲਯਾਨ੍ਯਥ । ਭੂਤਾਨਿ ਭਯਦਰ੍ਸ਼ੀਨਿ ਵਿਮਨਸ੍ਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੭.੬.
ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਗਏ।
ਰਥੋਤ੍ਤਮੈਰੁਹ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੬.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੇਵਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮੇਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਪਚਕ੍ਰਮੁਃ ।। ੭.੬.
ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਭੌਮਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਕਾਲਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਭਯਾਵਹਾਃ । ਉਤ੍ਪਾਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਭਾਵਾਯ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੭.੬.
ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉਠੇ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਏ।
ਅਸ੍ਥੀਨਿ ਮੇਘਾ ਵਵृषੁਰੁष੍ਣਂ ਸ਼ੋਣਿਤਮੇਵ ਚ । ਵੇਲਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚੇਲੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਥ ਭੂਧਰਾਃ ।। ੭.੬.
ਬੱਦਲ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਗਰਮ ਲਹੂ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।