ਸਂਹ੍ਰਾਦਿਃ ਪ੍ਰਘਸਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਸਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਰਾਕਾ ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਟਾ ਚੈਵ ਕੈਕਸੀ ਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ ੭.੫.
ਸੰਹਰਾਦਿ, ਪ੍ਰਘਾਸਾ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਾਸਕਰਨ; ਅਤੇ ਰਾਕਾ, ਪੁਸ਼ਪਉਤਕਟਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਕੈਕਸੀ।
ਮਾਲੇਸ੍ਤੁ ਵਸੁਧਾ ਨਾਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਭਾਰ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ੀ ਯਕ੍ਸ਼ੀਵਰੋਪਮਾ ।। ੭.੫.
ਮਾਲੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਸੁਧਾ ਨਾਮ ਦੀ ਗੰਧਰਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਤੇ ਯਕਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ।
ਸੁਮਾਲੇਰਨੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਪਤ੍ਯਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਘਵ ।। ੭.੫.
ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਅਨਿਲਸ਼੍ਚਾਨਲਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰਃ ਸਮ੍ਪਾਤਿਰੇਵ ਚ । ਏਤੇ ਵਿਭੀषਣਾਮਾਤ੍ਯਾ ਮਾਲੇਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ।। ੭.੫.
ਅਨਿਲ, ਅਨਲ, ਹਰਾ ਤੇ ਸੰਪਾਤੀ — ਇਹ ਮਾਲੇਯ ਰਾਖਸ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਾਃ । ਸੁਰਾਨ੍ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨृषਿਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਬਬਾਧਿਰੇ ਤਾਨ੍ਬਹੁਵੀਰ੍ਯਦਰ੍ਪਿਤਾਃ ।। ੭.੫.
ਫਿਰ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਨੇਕਾਂ ਰਾਖਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੋ ऽਨਿਲਵਦ੍ਦੁਰਾਸਦਾ ਰਣੇषੁ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਤਿਮਾਨਤੇਜਸਃ । ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਦਤਿਗਰ੍ਵਿਤਾ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰਤੁਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਙ੍ਕਰਾਃ ਸਦਾ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਲੋਕ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਫਿਰਦੇ, ਜੰਗ 'ਚ ਅਜਿਹੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੭.੬.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ — ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ — ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟ੍ਯਨ੍ਤਕਰ੍ਤਾਰਮਜਮਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪਿਣਮ੍ । ਆਧਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮਾਰਾਧ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗੁਰੁਮ੍ ।। ੭.੬.
ਉਹ ਲੋਕ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਜਨਮਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੁ ਕਾਮਾਰਿਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ । ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਦੇਵਾ ਭਯਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣਃ ।। ੭.੬.
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ।
ਸੁਕੇਸ਼ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਭਗਵਨ੍ਪਿਤਾਮਹਵਰੋਦ੍ਧਤੈਃ । ਪ੍ਰਜਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਿਪੁਬਾਧਨੈਃ ।। ੭.੬.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਵੈਰ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਸ਼ਰਣ੍ਯਾਨਿ ਹ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਕृਤਾਨਿ ਨਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਾਵ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਦੇਵਵਤ੍ ।। ੭.੬.
ਸਾਡੀਆਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਸਨ, ਹੁਣ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਹਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਂ ਦੇਵਰਾਡਹਮ੍ । ਅਹਂ ਯਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਹਂ ਰਵਿਰਪ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੬.
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵੀ ਹਾਂ।'
ਇਤਿ ਮਾਲੀ ਸੁਮਾਲੀ ਚ ਮਾਲ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਸਮਰੋਦ੍ਧਰ੍षਾ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਃਸਰਾਃ । ਤਨ੍ਨੋ ਦੇਵ ਭਯਾਰ੍ਤਾਨਾਮਭਯਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੭.੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਲੀ, ਸੁਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਲਯਵਾਨ ਰਾਖਸ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਾਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਅਮਨ ਦੇ।
ਅਸ਼ਿਵਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਜਹਿ ਵੈ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਾਨ੍ ।। ੭.੬.
ਅਸੁਭ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਲੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਧਨ੍ਤੇ ਸਮਰੋਦ੍ਧਰ੍षਾ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਃਸਰਾਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਪਰ੍ਦੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ । ਸੁਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਪੇਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੭.੬.
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਨ, ਉਹ — ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਤਾਨ੍ਨ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਯਾਵਧ੍ਯਾ ਹਿ ਤੇ ਸੁਰਾਃ । ਕਿਂ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਵੈ ਤਾਨ੍ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੬.
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਏਤਮੇਵ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਸ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੭.੬.
ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਜਾਓ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੀਪਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ।। ੭.੬.
ਫਿਰ, ਜੈਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਧਰਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਬਹੁਮਾਨ੍ਯ ਚ । ਊਚੁਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਕੇਸ਼ਤਨਯਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੬.
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ 'ਚ, ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸੁਕੇਸ਼ਤਨਯੈਰ੍ਦੇਵ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਰਦਾਨੇਨ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯਪਹृਤਾਨਿ ਨਃ ।। ੭.੬.
ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਿਆ ਹੈ।
ਲਙ੍ਕਾ ਨਾਮ ਪੁਰੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ਼ਿਖਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਬਾਧਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰਾਃ ।। ੭.੬.
ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਲੰਕਾ ਨਾਂ ਦੀ ਕਿਲਾ-ਨੁਮਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਹਿ ਤਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨ । ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗਤਿਰ੍ਭਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੭.੬.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਮਧੁਸੂਦਨ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ—ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਡਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣੋ।
ਚਕ੍ਰਕृਤ੍ਤਾਸ੍ਯਕਮਲਾਨ੍ਨਿਵੇਦਯ ਯਮਾਯ ਵੈ । ਭਯੇष੍ਵਭਯਦੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਨਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਭਵਤਾ ਵਿਨਾ ।। ੭.੬.
ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰੋ। ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਮਰੇ ਦੁष੍ਟਾਨ੍ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾਨ੍ਮਦੋਦ੍ਧਤਾਨ੍ । ਨੁਦਂ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਭਯਂ ਦੇਵ ਨੀਹਾਰਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ।। ੭.੬.
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੁਰੇ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਧੁੰਦ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਦੈਵਤੈਰੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਅਭਯਂ ਭਯਦੋ ऽਰੀਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸੁਕੇਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਜਾਨੇ ਈਸ਼ਾਨਵਰਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤਨਯਾਞ੍ਜਾਨੇ ਯੇषਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ ।। ੭.੬.
ਮੈਂ ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਈਸ਼ਾਨਾ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਹੈ।
ਤਾਨਹਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਰ੍ਯਾਦਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਾਨ੍ । ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਰਾ ਭਵਤ ਵਿਜ੍ਵਰਾਃ ।। ੭.੬.
ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਰਯਾਦਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਯਥਾਵਾਸਂ ਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ।। ੭.੬.
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਿਬੁਧਾਨਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਮਾਲ੍ਯਵਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਵੀਰਾਵਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੬.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਵੀਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਮਰਾ ऋषਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਕਿਲ ਸ਼ਕਰਮ੍ । ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਧਂ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੬.
ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਨਾਸ਼ਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।