ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਥਾਕਾਮਂ ਚ ਰਾਘਵ । ਨਰ੍ਮਦਾ ਨਾਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਬਭੂਵ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ।। ੭.੫.
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਘਵ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਰਮਦਾ ਨਾਮ ਦੀ ਗੰਧਰਵੀ ਜਨਮ ਲੈਈ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਨ੍ਯਾਤ੍ਰਯਂ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਧੀਸ਼੍ਰੀਕਿਰ੍ਤਿਸਮਦ੍ਯੁਤਿ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਕ੍ਰਮੇਣ ਸਾ ਤੇषਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ।। ੭.੫.
ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਬੁਧੀ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਬਣੀ।
ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਹृष੍ਟਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਿਸ੍ਰੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਕਾਃ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੰਧਰਵ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਮਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤਿੰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਤ੍ਤਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਭਗਦੈਵਤੇ । ਕੁਤਦਾਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਮ ਸੁਕੇਸ਼ਤਨਯਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੫.
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧੀਆਂ ਸੁਕੇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ, ਰਾਮਾ।
ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਰਪ੍ਸਰੋਭਿਰਿਵਾਮਰਾਃ । ਤਤੋ ਮਾਲ੍ਯਵਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਨਾਮ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਖੇਡਦੇ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਫਿਰ ਮਾਲਯਵਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁੰਦਰਿ ਨਾਮ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਦਪਤ੍ਯਂ ਨਿਬੋਧ ਤਤ੍ । ਵਜ੍ਰਮੁष੍ਟਿਰ੍ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਦਿੱਤੀ—ਸੁਣੋ: ਵਜ੍ਰਮੁਸ਼ਟੀ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਰਮੁਖ।
ਸੁਪ੍ਤਘ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਕੋਪਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਤੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ । ਅਨਲਾ ਚਾਭਵਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਾਂ ਰਾਮ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ।। ੭.੫.
ਸੁਪਤਘਨ, ਯਜਨਕੋਪ, ਤੇ ਮਸਤ ਤੇ ਪਾਗਲ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਿ ਤੋਂ ਇਕ ਧੀ ਅਨਲਾ ਜਨਮ ਲੈਈ, ਰਾਮਾ।
ਸੁਮਾਲਿਨੋ ऽਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਣਚਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੇਤੁਮਤੀ ਰਾਮ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀ ।। ੭.੫.
ਸੁਮਾਲੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੇਤੁਮਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਮਾ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਸੁਮਾਲੀ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਦਪਤ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਕੇਤੁਮਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧਾਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੭.੫.
ਸੁਮਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਕੇਤੁਮਤੀ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਦਿੱਤੀ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ऽਕਮ੍ਪਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਕਟਃ ਕਾਲਕਾਰ੍ਮੁਖਃ । ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਦਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੭.੫.
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਅਕੰਪਨ, ਵਿਕਟ, ਕਾਲਕਰਮੁਖ, ਧੂਮਰਾਖਸ਼, ਦੰਡ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ।
ਸਂਹ੍ਰਾਦਿਃ ਪ੍ਰਘਸਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਸਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਰਾਕਾ ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਟਾ ਚੈਵ ਕੈਕਸੀ ਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ ੭.੫.
ਸੰਹਰਾਦਿ, ਪ੍ਰਘਾਸਾ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਾਸਕਰਨ; ਅਤੇ ਰਾਕਾ, ਪੁਸ਼ਪਉਤਕਟਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਕੈਕਸੀ।
ਮਾਲੇਸ੍ਤੁ ਵਸੁਧਾ ਨਾਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਭਾਰ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ੀ ਯਕ੍ਸ਼ੀਵਰੋਪਮਾ ।। ੭.੫.
ਮਾਲੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਸੁਧਾ ਨਾਮ ਦੀ ਗੰਧਰਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਤੇ ਯਕਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ।
ਸੁਮਾਲੇਰਨੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਪਤ੍ਯਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਘਵ ।। ੭.੫.
ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਅਨਿਲਸ਼੍ਚਾਨਲਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰਃ ਸਮ੍ਪਾਤਿਰੇਵ ਚ । ਏਤੇ ਵਿਭੀषਣਾਮਾਤ੍ਯਾ ਮਾਲੇਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ।। ੭.੫.
ਅਨਿਲ, ਅਨਲ, ਹਰਾ ਤੇ ਸੰਪਾਤੀ — ਇਹ ਮਾਲੇਯ ਰਾਖਸ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਾਃ । ਸੁਰਾਨ੍ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨृषਿਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਬਬਾਧਿਰੇ ਤਾਨ੍ਬਹੁਵੀਰ੍ਯਦਰ੍ਪਿਤਾਃ ।। ੭.੫.
ਫਿਰ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਨੇਕਾਂ ਰਾਖਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੋ ऽਨਿਲਵਦ੍ਦੁਰਾਸਦਾ ਰਣੇषੁ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਤਿਮਾਨਤੇਜਸਃ । ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਦਤਿਗਰ੍ਵਿਤਾ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰਤੁਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਙ੍ਕਰਾਃ ਸਦਾ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਲੋਕ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਫਿਰਦੇ, ਜੰਗ 'ਚ ਅਜਿਹੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੭.੬.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ — ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ — ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟ੍ਯਨ੍ਤਕਰ੍ਤਾਰਮਜਮਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪਿਣਮ੍ । ਆਧਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮਾਰਾਧ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗੁਰੁਮ੍ ।। ੭.੬.
ਉਹ ਲੋਕ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਜਨਮਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੁ ਕਾਮਾਰਿਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ । ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਦੇਵਾ ਭਯਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣਃ ।। ੭.੬.
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ।
ਸੁਕੇਸ਼ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਭਗਵਨ੍ਪਿਤਾਮਹਵਰੋਦ੍ਧਤੈਃ । ਪ੍ਰਜਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਿਪੁਬਾਧਨੈਃ ।। ੭.੬.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਵੈਰ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਸ਼ਰਣ੍ਯਾਨਿ ਹ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਕृਤਾਨਿ ਨਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਾਵ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਦੇਵਵਤ੍ ।। ੭.੬.
ਸਾਡੀਆਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਸਨ, ਹੁਣ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਹਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਂ ਦੇਵਰਾਡਹਮ੍ । ਅਹਂ ਯਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਹਂ ਰਵਿਰਪ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੬.
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵੀ ਹਾਂ।'
ਇਤਿ ਮਾਲੀ ਸੁਮਾਲੀ ਚ ਮਾਲ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਸਮਰੋਦ੍ਧਰ੍षਾ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਃਸਰਾਃ । ਤਨ੍ਨੋ ਦੇਵ ਭਯਾਰ੍ਤਾਨਾਮਭਯਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੭.੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਲੀ, ਸੁਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਲਯਵਾਨ ਰਾਖਸ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਾਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਅਮਨ ਦੇ।
ਅਸ਼ਿਵਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਜਹਿ ਵੈ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਾਨ੍ ।। ੭.੬.
ਅਸੁਭ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਲੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਧਨ੍ਤੇ ਸਮਰੋਦ੍ਧਰ੍षਾ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਃਸਰਾਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਪਰ੍ਦੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ । ਸੁਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਪੇਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੭.੬.
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਨ, ਉਹ — ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਤਾਨ੍ਨ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਯਾਵਧ੍ਯਾ ਹਿ ਤੇ ਸੁਰਾਃ । ਕਿਂ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਵੈ ਤਾਨ੍ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੬.
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਏਤਮੇਵ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਸ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੭.੬.
ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਜਾਓ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੀਪਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ।। ੭.੬.
ਫਿਰ, ਜੈਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਧਰਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਬਹੁਮਾਨ੍ਯ ਚ । ਊਚੁਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਕੇਸ਼ਤਨਯਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੬.
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ 'ਚ, ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸੁਕੇਸ਼ਤਨਯੈਰ੍ਦੇਵ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਰਦਾਨੇਨ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯਪਹृਤਾਨਿ ਨਃ ।। ੭.੬.
ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਿਆ ਹੈ।