ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਨਿਵਾਸਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੭.੫.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਇਕ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯੋਦਧੇਸ੍ਤੀਰੇ ਤ੍ਰਿਕੂਟੋ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਸੁਵੇਲ ਇਤਿ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਤਮਾਃ ।। ੭.੫.
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਨਾਮ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਸੁਵੇਲ ਨਾਮ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜੀਵ।
ਸ਼ਿਖਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਮੇ ऽਮ੍ਬੁਦਸਨ੍ਨਿਭੇ । ਸ਼ਕੁਨੈਰਪਿ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪੇ ਟਙ੍ਕਚ੍ਛਿਨ੍ਨਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਿ ।। ੭.੫.
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮੱਧਲੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖੀ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ—
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਕ੍ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਵੀਤਾ ਹੇਮਤੋਰਣਸਂਵृਤਾ ।। ੭.੫.
ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਯਾ ਲਙ੍ਕੇਤਿ ਨਗਰੀ ਸ਼ਕ੍ਰਾਜ੍ਞਪ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਸਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਯੂਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ।। ੭.੫.
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ ਗਈ; ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਅਮਰਾਵਤੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਇਵ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਲਙ੍ਕਾਦੁਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਾਃ ।। ੭.੫.
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਾ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਵੱਸੋ।
ਭਵਿष੍ਯਥ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨਾਃ ।। ੭.੫.
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਹਸ੍ਰਾਨੁਚਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਮਵਸਨ੍ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੭.੫.
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦृਢਪ੍ਰਾਕਾਰਪਰਿਖਾਂ ਹੈਮੈਰ੍ਗृਹਸ਼ਤੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍ । ਲਙ੍ਕਾਮਵਾਪ੍ਯ ਤੇ ਹृष੍ਟਾ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਰਜਨੀਚਰਾਃ ।। ੭.੫.
ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਖਾਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਥਾਕਾਮਂ ਚ ਰਾਘਵ । ਨਰ੍ਮਦਾ ਨਾਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਬਭੂਵ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ।। ੭.੫.
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਘਵ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਰਮਦਾ ਨਾਮ ਦੀ ਗੰਧਰਵੀ ਜਨਮ ਲੈਈ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਨ੍ਯਾਤ੍ਰਯਂ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਧੀਸ਼੍ਰੀਕਿਰ੍ਤਿਸਮਦ੍ਯੁਤਿ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਕ੍ਰਮੇਣ ਸਾ ਤੇषਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ।। ੭.੫.
ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਬੁਧੀ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਬਣੀ।
ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਹृष੍ਟਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਿਸ੍ਰੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਕਾਃ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੰਧਰਵ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਮਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤਿੰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਤ੍ਤਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਭਗਦੈਵਤੇ । ਕੁਤਦਾਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਮ ਸੁਕੇਸ਼ਤਨਯਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੫.
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧੀਆਂ ਸੁਕੇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ, ਰਾਮਾ।
ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਰਪ੍ਸਰੋਭਿਰਿਵਾਮਰਾਃ । ਤਤੋ ਮਾਲ੍ਯਵਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਨਾਮ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਖੇਡਦੇ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਫਿਰ ਮਾਲਯਵਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁੰਦਰਿ ਨਾਮ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਦਪਤ੍ਯਂ ਨਿਬੋਧ ਤਤ੍ । ਵਜ੍ਰਮੁष੍ਟਿਰ੍ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਦਿੱਤੀ—ਸੁਣੋ: ਵਜ੍ਰਮੁਸ਼ਟੀ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਰਮੁਖ।
ਸੁਪ੍ਤਘ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਕੋਪਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਤੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ । ਅਨਲਾ ਚਾਭਵਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਾਂ ਰਾਮ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ।। ੭.੫.
ਸੁਪਤਘਨ, ਯਜਨਕੋਪ, ਤੇ ਮਸਤ ਤੇ ਪਾਗਲ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਿ ਤੋਂ ਇਕ ਧੀ ਅਨਲਾ ਜਨਮ ਲੈਈ, ਰਾਮਾ।
ਸੁਮਾਲਿਨੋ ऽਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਣਚਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੇਤੁਮਤੀ ਰਾਮ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀ ।। ੭.੫.
ਸੁਮਾਲੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੇਤੁਮਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਮਾ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਸੁਮਾਲੀ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਦਪਤ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਕੇਤੁਮਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧਾਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੭.੫.
ਸੁਮਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਕੇਤੁਮਤੀ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਦਿੱਤੀ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ऽਕਮ੍ਪਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਕਟਃ ਕਾਲਕਾਰ੍ਮੁਖਃ । ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਦਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੭.੫.
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਅਕੰਪਨ, ਵਿਕਟ, ਕਾਲਕਰਮੁਖ, ਧੂਮਰਾਖਸ਼, ਦੰਡ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ।
ਸਂਹ੍ਰਾਦਿਃ ਪ੍ਰਘਸਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਸਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਰਾਕਾ ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਟਾ ਚੈਵ ਕੈਕਸੀ ਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ ੭.੫.
ਸੰਹਰਾਦਿ, ਪ੍ਰਘਾਸਾ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਾਸਕਰਨ; ਅਤੇ ਰਾਕਾ, ਪੁਸ਼ਪਉਤਕਟਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਕੈਕਸੀ।
ਮਾਲੇਸ੍ਤੁ ਵਸੁਧਾ ਨਾਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਭਾਰ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ੀ ਯਕ੍ਸ਼ੀਵਰੋਪਮਾ ।। ੭.੫.
ਮਾਲੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਸੁਧਾ ਨਾਮ ਦੀ ਗੰਧਰਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਤੇ ਯਕਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ।
ਸੁਮਾਲੇਰਨੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਪਤ੍ਯਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਘਵ ।। ੭.੫.
ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਅਨਿਲਸ਼੍ਚਾਨਲਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰਃ ਸਮ੍ਪਾਤਿਰੇਵ ਚ । ਏਤੇ ਵਿਭੀषਣਾਮਾਤ੍ਯਾ ਮਾਲੇਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ।। ੭.੫.
ਅਨਿਲ, ਅਨਲ, ਹਰਾ ਤੇ ਸੰਪਾਤੀ — ਇਹ ਮਾਲੇਯ ਰਾਖਸ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਾਃ । ਸੁਰਾਨ੍ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨृषਿਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਬਬਾਧਿਰੇ ਤਾਨ੍ਬਹੁਵੀਰ੍ਯਦਰ੍ਪਿਤਾਃ ।। ੭.੫.
ਫਿਰ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਨੇਕਾਂ ਰਾਖਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੋ ऽਨਿਲਵਦ੍ਦੁਰਾਸਦਾ ਰਣੇषੁ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਤਿਮਾਨਤੇਜਸਃ । ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਦਤਿਗਰ੍ਵਿਤਾ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰਤੁਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਙ੍ਕਰਾਃ ਸਦਾ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਲੋਕ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਫਿਰਦੇ, ਜੰਗ 'ਚ ਅਜਿਹੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੭.੬.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ — ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ — ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟ੍ਯਨ੍ਤਕਰ੍ਤਾਰਮਜਮਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪਿਣਮ੍ । ਆਧਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮਾਰਾਧ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗੁਰੁਮ੍ ।। ੭.੬.
ਉਹ ਲੋਕ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਜਨਮਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੁ ਕਾਮਾਰਿਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ । ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਦੇਵਾ ਭਯਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣਃ ।। ੭.੬.
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ।
ਸੁਕੇਸ਼ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਭਗਵਨ੍ਪਿਤਾਮਹਵਰੋਦ੍ਧਤੈਃ । ਪ੍ਰਜਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਿਪੁਬਾਧਨੈਃ ।। ੭.੬.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਵੈਰ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਸ਼ਰਣ੍ਯਾਨਿ ਹ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਕृਤਾਨਿ ਨਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਾਵ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਦੇਵਵਤ੍ ।। ੭.੬.
ਸਾਡੀਆਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਸਨ, ਹੁਣ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।