ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਸ਼ਮੋਪੇਤੈਸ੍ਤਪੋਭਿਰਤਿਦੁष੍ਕਰੈਃ । ਸਨ੍ਤਾਪਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰੀਲ੍ਲੋਁਕਾਨ੍ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਨ੍ ।। ੭.੫.
ਸੱਚ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਜਗਤ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਤੰਗ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਿਭੁਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਸੁਕੇਸ਼ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਰਦੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯਭਾषਤ ।। ੭.੫.
ਫਿਰ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੁਕੇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਰਦਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍ । ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਪਮਾਨਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਸਭ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਝੂਲਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ।
ਤਪਸਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵ ਯਦਿ ਨੋ ਦਿਸ਼ਸੇ ਵਰਮ੍ । ਅਜੇਯਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ਤਾਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋਇਆ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਅਜੇਹਾ ਬਣਾ ਦਿਓ ਕਿ ਅਜੇਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।'
ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣ੍ਵੋ ਭਵਾਮੇਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ ।। ੭.੫.
'ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿਓ।'
ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਕੇਸ਼ਤਨਯਾਨ੍ਵਿਭੁਃ । ਸ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਤ੍ਸਲਃ ।। ੭.੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ' ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁਕੇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮ ਰਾਤ੍ਰਿਞ੍ਚਰਾਸ੍ਤਦਾ । ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਬਾਧਨ੍ਤੇ ਵਰਦਾਨਸੁਨਿਰ੍ਭਯਾਃ ।। ੭.੫.
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘਾਃ ਸਚਾਰਣਾਃ । ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਰਯਸ੍ਥਾ ਯਥਾ ਨਰਾਃ ।। ੭.੫.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਥ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾਂ ਵਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਊਚੁਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਘੁਸਤ੍ਤਮ ।। ੭.੫.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਓਜਸ੍ਤੇਜੋਬਲਵਤਾਂ ਮਹਤਾਮਾਤ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਗृਹਕਰ੍ਤਾ ਭਵਾਨੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹृਦਯੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ।। ੭.੫.
ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗृਹਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ । ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਮੇਵ ਵਾ । ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਗृਹਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਗृਹਂ ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਹਤ੍ ।। ੭.੫.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ, ਹਿਮਾਵਤ ਜਾਂ ਮੇਰੂ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮਹਲ ਬਣਾਓ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਨਿਵਾਸਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੭.੫.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਇਕ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯੋਦਧੇਸ੍ਤੀਰੇ ਤ੍ਰਿਕੂਟੋ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਸੁਵੇਲ ਇਤਿ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਤਮਾਃ ।। ੭.੫.
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਨਾਮ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਸੁਵੇਲ ਨਾਮ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜੀਵ।
ਸ਼ਿਖਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਮੇ ऽਮ੍ਬੁਦਸਨ੍ਨਿਭੇ । ਸ਼ਕੁਨੈਰਪਿ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪੇ ਟਙ੍ਕਚ੍ਛਿਨ੍ਨਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਿ ।। ੭.੫.
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮੱਧਲੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖੀ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ—
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਕ੍ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਵੀਤਾ ਹੇਮਤੋਰਣਸਂਵृਤਾ ।। ੭.੫.
ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਯਾ ਲਙ੍ਕੇਤਿ ਨਗਰੀ ਸ਼ਕ੍ਰਾਜ੍ਞਪ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਸਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਯੂਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ।। ੭.੫.
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ ਗਈ; ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਅਮਰਾਵਤੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਇਵ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਲਙ੍ਕਾਦੁਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਾਃ ।। ੭.੫.
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਾ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਵੱਸੋ।
ਭਵਿष੍ਯਥ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨਾਃ ।। ੭.੫.
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਹਸ੍ਰਾਨੁਚਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਮਵਸਨ੍ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੭.੫.
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦृਢਪ੍ਰਾਕਾਰਪਰਿਖਾਂ ਹੈਮੈਰ੍ਗृਹਸ਼ਤੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍ । ਲਙ੍ਕਾਮਵਾਪ੍ਯ ਤੇ ਹृष੍ਟਾ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਰਜਨੀਚਰਾਃ ।। ੭.੫.
ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਖਾਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਥਾਕਾਮਂ ਚ ਰਾਘਵ । ਨਰ੍ਮਦਾ ਨਾਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਬਭੂਵ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ।। ੭.੫.
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਘਵ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਰਮਦਾ ਨਾਮ ਦੀ ਗੰਧਰਵੀ ਜਨਮ ਲੈਈ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਨ੍ਯਾਤ੍ਰਯਂ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਧੀਸ਼੍ਰੀਕਿਰ੍ਤਿਸਮਦ੍ਯੁਤਿ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਕ੍ਰਮੇਣ ਸਾ ਤੇषਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ।। ੭.੫.
ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਬੁਧੀ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਬਣੀ।
ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਹृष੍ਟਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਿਸ੍ਰੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਕਾਃ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੰਧਰਵ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਮਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤਿੰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਤ੍ਤਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਭਗਦੈਵਤੇ । ਕੁਤਦਾਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਮ ਸੁਕੇਸ਼ਤਨਯਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੫.
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧੀਆਂ ਸੁਕੇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ, ਰਾਮਾ।
ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਰਪ੍ਸਰੋਭਿਰਿਵਾਮਰਾਃ । ਤਤੋ ਮਾਲ੍ਯਵਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਨਾਮ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਖੇਡਦੇ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਫਿਰ ਮਾਲਯਵਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁੰਦਰਿ ਨਾਮ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਦਪਤ੍ਯਂ ਨਿਬੋਧ ਤਤ੍ । ਵਜ੍ਰਮੁष੍ਟਿਰ੍ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਦਿੱਤੀ—ਸੁਣੋ: ਵਜ੍ਰਮੁਸ਼ਟੀ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਰਮੁਖ।
ਸੁਪ੍ਤਘ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਕੋਪਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਤੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ । ਅਨਲਾ ਚਾਭਵਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਾਂ ਰਾਮ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ।। ੭.੫.
ਸੁਪਤਘਨ, ਯਜਨਕੋਪ, ਤੇ ਮਸਤ ਤੇ ਪਾਗਲ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਿ ਤੋਂ ਇਕ ਧੀ ਅਨਲਾ ਜਨਮ ਲੈਈ, ਰਾਮਾ।
ਸੁਮਾਲਿਨੋ ऽਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਣਚਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੇਤੁਮਤੀ ਰਾਮ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀ ।। ੭.੫.
ਸੁਮਾਲੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੇਤੁਮਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਮਾ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਸੁਮਾਲੀ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਦਪਤ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਕੇਤੁਮਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧਾਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੭.੫.
ਸੁਮਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਕੇਤੁਮਤੀ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਦਿੱਤੀ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ऽਕਮ੍ਪਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਕਟਃ ਕਾਲਕਾਰ੍ਮੁਖਃ । ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਦਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੭.੫.
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਅਕੰਪਨ, ਵਿਕਟ, ਕਾਲਕਰਮੁਖ, ਧੂਮਰਾਖਸ਼, ਦੰਡ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ।