ਕੇਨਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲੇਨ ਰਾਮ ਸਾਲਕਟਙ੍ਕਟਾ । ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੇਸ਼ਾਦ੍ਗਰ੍ਭਮਾਪ ਘਨਰਾਜਿਰਿਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ ।। ੭.੪.
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਮ, ਸਾਲਕਟੰਕਟਾ ਨੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤਕੇਸ਼ ਤੋਂ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਗਰ੍ਭਂ ਘਨਗਰ੍ਭਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਮਨ੍ਦਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾ ਗਰ੍ਭਮਿਵਾਗ੍ਨਿਜਮ੍ ।। ੭.੪.
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ ਸੀ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਈ ਤੇ ਉਥੇ ਬੱਚਾ ਜਨਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਜਨਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤੁ ਸਾ ਗਰ੍ਭਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੇਸ਼ਰਤਾਰ੍ਥਿਨੀ । ਰੇਮੇ ਤੁ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਤਿਨਾ ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸੁਤਮਾਤ੍ਮਜਮ੍ ।। ੭.੪.
ਵਿਦ੍ਯੁਤਕੇਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਈ।
ਉਤ੍ਸृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਗਰ੍ਭੋ ਘਨਸ਼ਬ੍ਦਸਮਸ੍ਵਨਃ । ਤਯੋਤ੍ਸृष੍ਟਃ ਸ ਤੁ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ਰਦਰ੍ਕਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਨਿਧਾਯਾਸ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਂ ਮੁष੍ਟਿਂ ਰੁਰੋਦ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੪.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ, ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮੁੱਠ ਪਾ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੋਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਵृषਭਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗੇਣ ਗਚ੍ਛਨ੍ਵੈ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰੁਦਿਤਸ੍ਵਨਮ੍ ।। ੭.੪.
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦੁਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਕਾਰੁਣ੍ਯਭਾਵਾਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਭਵਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਸੂਦਨਃ ।। ੭.੪.
ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਦਾ ਵੇਖਿਆ; ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਵ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਾ ਮਨ ਪਿਘਲ ਗਿਆ।
ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਮਜਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਾਤੁਰੇਵ ਵਯਃਸਮਮ੍ । ਅਮਰਂ ਚੈਵ ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਕ੍ਸ਼ਰੋ ऽਵ੍ਯਯਃ ।। ੭.੪.
ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਉਮਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਰਮਾਕਾਸ਼ਗਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਉਮਯਾਪਿ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ ।। ੭.੪.
ਪਾਰਵਤੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਉਮਾ ਨੇ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਸਦ੍ਯੋਪਲਬ੍ਧਿਰ੍ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੂਤਿਃ ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਚ । ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਵਯਃਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਮਾਤੁਰੇਵ ਵਯਸ੍ਸਮਮ੍ ।। ੭.੪.
ਉਹ ਬੱਚਾ ਤੁਰੰਤ ਜਨਮ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਉਮਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਕੇਸ਼ੋ ਵਰਦਾਨਗਰ੍ਵਿਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਭੋਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ । ਚਚਾਰ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਹਾਨ੍ਮਹਾਮਤਿਃ ਖਗਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰਨ੍ਦਰੋ ਯਥਾ ।। ੭.੪.
ਫਿਰ ਸੁਕੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਗਰਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਚਮਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
ਸੁਕੇਸ਼ਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਲਬ੍ਧਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਗ੍ਰਾਮਣੀਰ੍ਨਾਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸਮਪ੍ਰਭਃ ।। ੭.੫.
ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਜੋ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਵਤੀ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਤ੍ਮਜਾ । ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਤਾਂ ਸੁਕੇਸ਼ਾਯ ਧਰ੍ਮੇਣ ਦਦੌ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸ਼੍ਰਿਯਂ ਯਥਾ ।। ੭.੫.
ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਰਦਾਨਕृਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਆਸੀਦ੍ਦੇਵਵਤੀ ਤੁष੍ਟਾ ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਵ ਨਿਰ੍ਧਨਃ ।। ੭.੫.
ਵਰ ਦੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵਵਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਯਾ ਸਹ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰਰਾਜ ਰਜਨੀਚਰਃ । ਅਞ੍ਜਨਾਦਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕਰੇਣ੍ਵੇਵ ਮਹਾਗਜਃ ।। ੭.੫.
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਕਾਲੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਵਤ੍ਯਾਂ ਸੁਕੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਜਨਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵ ।। ੭.੫.
ਦੇਵਵਤੀ ਤੋਂ ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਤ੍ਰੀਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਜਨਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਿਸਮਵਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ । ਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਸੁਮਾਲਿਂ ਚ ਮਾਲਿਂ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ ।। ੭.੫.
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਦੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ: ਮਾਲ੍ਯਵਤ, ਸੁਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਲੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ ਸਨ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ।
ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਇਵਾਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ । ਤ੍ਰਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਇਵਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਘੋਰਾ ਇਵਾਮਯਾਃ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ, ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਯਃ ਸੁਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਃ । ਵਿਵृਦ੍ਧਿਮਗਮਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਾਧਯੋਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਇਵ ।। ੭.੫.
ਸੁਕੇਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਡਿੱਠੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਤਪੋਬਲਾਤ੍ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਗਤਾ ਮੇਰੁਂ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ ।। ੭.੫.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਵਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਨਿਯਮਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਵਿਚੇਰੁਸ੍ਤੇ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਾਵਹਮ੍ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਠੋਰ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਸ਼ਮੋਪੇਤੈਸ੍ਤਪੋਭਿਰਤਿਦੁष੍ਕਰੈਃ । ਸਨ੍ਤਾਪਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰੀਲ੍ਲੋਁਕਾਨ੍ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਨ੍ ।। ੭.੫.
ਸੱਚ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਜਗਤ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਤੰਗ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਿਭੁਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਸੁਕੇਸ਼ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਰਦੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯਭਾषਤ ।। ੭.੫.
ਫਿਰ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੁਕੇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਰਦਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍ । ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਪਮਾਨਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਸਭ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਝੂਲਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ।
ਤਪਸਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵ ਯਦਿ ਨੋ ਦਿਸ਼ਸੇ ਵਰਮ੍ । ਅਜੇਯਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ਤਾਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ ।। ੭.੫.
ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋਇਆ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਅਜੇਹਾ ਬਣਾ ਦਿਓ ਕਿ ਅਜੇਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।'
ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣ੍ਵੋ ਭਵਾਮੇਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ ।। ੭.੫.
'ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿਓ।'
ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਕੇਸ਼ਤਨਯਾਨ੍ਵਿਭੁਃ । ਸ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਤ੍ਸਲਃ ।। ੭.੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ' ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁਕੇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮ ਰਾਤ੍ਰਿਞ੍ਚਰਾਸ੍ਤਦਾ । ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਬਾਧਨ੍ਤੇ ਵਰਦਾਨਸੁਨਿਰ੍ਭਯਾਃ ।। ੭.੫.
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘਾਃ ਸਚਾਰਣਾਃ । ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਰਯਸ੍ਥਾ ਯਥਾ ਨਰਾਃ ।। ੭.੫.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਥ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾਂ ਵਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਊਚੁਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਘੁਸਤ੍ਤਮ ।। ੭.੫.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਓਜਸ੍ਤੇਜੋਬਲਵਤਾਂ ਮਹਤਾਮਾਤ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਗृਹਕਰ੍ਤਾ ਭਵਾਨੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹृਦਯੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ।। ੭.੫.
ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਹਨ।