ਏਤਚ੍ਚ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਾਮ ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਯਾਨਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਮਤਾਂ ਵ੍ਰਜ ।। ੭.੩.
ਇਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨਾਮ ਦਾ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਵਾਰੀ ਲਈ ਲੈ ਲੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਯਥਾਗਤਮ੍ । ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਵਯਂ ਤਾਤ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਵ ਵਰਦ੍ਵਯਮ੍ ।। ੭.੩.
ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਪੁੱਤ, ਦੋ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹ ।। ੭.੩.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੂਰ੍ਵੇषੁ ਦੇਵੇष੍ਵਥ ਨਭਸ੍ਥਲਮ੍ । ਵਨੇ ਸ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਨਿਵਾਸਨਂ ਨ ਮੇ ਦੇਵੋ ਵਿਦਧੇ ਸ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ।। ੭.੩.
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਜਾ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।'
ਭਗਵਁਲ੍ਲਬ੍ਧਵਾਨਸ੍ਮਿ ਵਰਮਿष੍ਟਂ ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍ । ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਕਞ੍ਚਿਨ੍ਨਿਵਾਸਂ ਸਾਧੁ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੭.੩.
'ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਪਿਤਾਮਾ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਵਰ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਥਾਂ ਵਿਖਾ ਦਿਓ।'
ਨ ਚ ਪੀਡਾ ਭਵੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ ।। ੭.੩.
'ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।' ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ,
ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਤਿ ਸਤ੍ਤਮਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯੋਦਧੇਸ੍ਤੀਰੇ ਤ੍ਰਿਕੂਟੋ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ ।। ੭.੩.
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣੋ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਨਾਮ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਸਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰੀ ਯਥਾ । ਲਙ੍ਕਾ ਨਾਮ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ।। ੭.੩.
'ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਰਗੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਨਿਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀ । ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਵਸ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੩.
'ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਉਹ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਮਰਾਵਤੀ। ਤੂੰ ਉਥੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਹੇਮਪ੍ਰਾਕਾਰਪਰਿਘਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਵृਤਾ । ਰਮਣੀਯਾ ਪੁਰੀ ਸਾ ਹਿ ਰੁਕ੍ਮਵੈਡੂਰ੍ਯਤੋਰਣਾ ।। ੭.੩.
'ਉਹ ਸੁਹਣੀ ਨਗਰੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਪੀਲੂ ਪਥਰ ਦੇ ਹਨ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਪੁਰਾ ਵਿष੍ਣੁਭਯਾਰ੍ਦਿਤੈਃ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈ ਰਸਾਤਲਤਲਂ ਗਤੈਃ ।। ੭.੩.
'ਉਹ ਨਗਰੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ; ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਥੇ ਨੀਚਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਨਗਰੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।'
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਲਙ੍ਕਾ ਸਾ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਾਸਾਯ ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ।। ੭.੩.
'ਹੁਣ ਲੰਕਾ ਸੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸ।'
ਨਿਰ੍ਦੋषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾਸੋ ਨ ਬਾਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਏਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਵਚਨਂ ਪਿਤੁਃ ।। ੭.੩.
'ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਵੱਸਣਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਧਰਮਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਕ ਆਤਮਾ...'
ਨਿਵਾਸਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪਰ੍ਵਤਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਨੈਰ੍ऋਤਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਹृष੍ਟੈਃ ਪ੍ਰਮੁਦੁਤੈਃ ਸਹ ।। ੭.੩.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਸਾਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਲਾਸ਼ਿਤ ਨੈਰਿਤ ਜਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ।। ੭.੩.
ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਥੋੜੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨਗਰੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਈ।
ਸ ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਵਸਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨੈਰ੍ऋਤਰ੍षਭਃ । ਸਮੁਦ੍ਰਪਰਿਘਾਯਾਂ ਤੁ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਤ੍ਮਜਃ ।। ੭.੩.
ਉਹ ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮਕ ਤੇ ਨੈਰਿਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਦ੍ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚ ਹਿ ।। ੭.੩.
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਧਰਮਕ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣੈਰਭਿष੍ਟੁਤਸ੍ਤਥਾਪ੍ਸਰੋਨृਤ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਾਲਯਃ । ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਵਭਾਸਯਨ੍ਪਿਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ ਵਿਤ੍ਤਪਃ ।। ੭.੩.
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਸਦਾ ਘਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਨੱਚ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਗਸ੍ਤ੍ਯੇਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ । ਕਥਮਾਸੀਤ੍ਤੁ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਸਮ੍ਭਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪੁਰਾ ।। ੭.੪.
ਅਗਸਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ?'
ਤਤਃ ਸ਼ਿਰਃ ਕਮ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਿਸਮਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਤਮਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਮੁਹੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋ ऽਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੭.੪.
ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਅਗਸਤ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਤ੍ਰੇਤਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਪੂਰ੍ਵਮਪ੍ਯੇषਾ ਲਙ੍ਕਾਸੀਤ੍ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਦਂ ਭਗਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਾਤੋ ਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਪਰਃ ।। ੭.੪.
ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਲੰਕਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਵਂਸ਼ਾਦੁਦ੍ਭੂਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਇਦਾਨੀਮਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮ੍ਭਵਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ।। ੭.੪.
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੁਲਸਤਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਮੂਲ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਰਾਵਣਾਤ੍ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਕਟਾਦਪਿ । ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਕਿਂ ਨੁ ਤੇ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ ।। ੭.੪.
ਕੀ ਉਹ ਰਾਵਣ, ਕੁੰਭਕਰਨ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਵਿਕਟ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ?
ਕ ਏषਾਂ ਪੂਰ੍ਵਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਨ੍ਨਾਮਾ ਚ ਬਲੋਤ੍ਕਟਃ । ਅਪਰਾਧਂ ਚ ਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦ੍ਰਾਵਿਤਾਃ ਕਥਮ੍ ।। ੭.੪.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁਰਖ ਕੌਣ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤਵਰ ਕੌਣ ਸੀ? ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਭਜਾਇਆ?
ਏਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਨਘ । ਕੁਤੂਹਲਮਿਦਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨੁਦ ਭਾਨੁਰ੍ਯਥਾ ਤਮਃ ।। ੭.੪.
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਨਿਰਮਲ ਜੀ। ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਿਟਾ ਦਿਓ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਲਙ੍ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਈषਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਨਸ੍ਤਮਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਘਵਮ੍ ।। ੭.੪.
ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਧਰਤ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪੁਰਾ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਪਃ ਸਲਿਲਸਮ੍ਭਵਃ । ਤਾਸਾਂ ਗੋਪਾਯਨੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਸृਜਤ੍ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਭਵਃ ।। ੭.੪.
ਕਈ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਜਲ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ।
ਤੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਕਰ੍ਤਾਰਂ ਵਿਨੀਤਵਦੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮ ਇਤਿ ਭਾषਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ।। ੭.੪.
ਉਹ ਜੀਵ ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਯਾਹ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਆਭਾष੍ਯ ਵਾਚਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਮਿਤਿ ਮਾਨਦਃ ।। ੭.੪.
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ', ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਮੇਤਿ ਚ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯੇ ਜਕ੍ਸ਼ਾਮ ਇਤਿ ਚਾਪਰੇ । ਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੈਰੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਨਾਹ ਭੂਤਕृਤ੍ ।। ੭.੪.
ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ', ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਖਾਈਏ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਕੁਝ ਨੇ ਖਾਇਆ ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।