ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵੈਦੇਹੀ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਾਯੁਸੂਨਵੇ। ਅਵਮੁਚ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਕਣ੍ਠਾਦ੍ਧਾਰਂ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ, ਦੇਖਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਗਲ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਹਰੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਤਾਮਿਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਭਾषੇ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ; ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਦੇਹਿ ਸੁਭਗੇ ਹਾਰਂ ਯਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਅਥ ਸਾ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤਂ ਹਾਰਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
"ਸੁਭਾਗੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਾਲਾ ਦੇ," ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਜੋ ਧृਤਿਰ੍ਯਸ਼ੋ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਨਯੋ ਨਯਃ। ਪੌਰੁषਂ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੇਤਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕ, ਹੌਸਲਾ, ਨਾਮ, ਹੁਨਰ, ਯੋਗਤਾ, ਨਮਰਤਾ, ਚਲਾਕੀ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਮਝ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੇਨ ਹਾਰੇਣ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਚਯਗੌਰੇਣ ਸ਼੍ਵੇਤਾਭ੍ਰੇਣ ਯਥਾਚਲਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੀ ਚਿੱਟੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਨਾਲ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਵਾਸੋਭਿਰ੍ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਸੀ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਭੀषਣੋऽਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਹਨੂਮਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਸੁਗਰੀਵ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁੱਧ ਸਨ, ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ।
ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮੈ ਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਲੈਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰੇਵ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਸਭ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ; ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦਮੈਨ੍ਦਾਭ੍ਯਾਂ ਨੀਲਾਯ ਚ ਪਰਂਤਪਃ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਗੁਣਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਦਿਵਿਦ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਨੀਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦਿੱਤੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਵਿਸृष੍ਟਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਸਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਮੇਣ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਪੁਰੀਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਵਿਭੀषਣੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਹ ਤੈਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤਰ੍षਭੈਃ। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਕੁਲਧਨਂ ਰਾਜਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਵਿਰਾਸਤੀ ਧਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਰਾਜ੍ਯਮਖਿਲਂ ਸ਼ਾਸਨ੍ਨਿਹਤਾਰਿਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਰਾਘਵਃ ਪਰਮੋਦਾਰਃ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ
ਰਾਘਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਦਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਆਤਿष੍ਠ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮਯਾ ਸਹੇਮਾਂ ਗਾਂ ਪੂਰ੍ਵਰਾਜਾਧ੍ਯੁषਿਤਾਂ ਬਲੇਨ। ਤੁਲ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਧृਤਾ ਯਾ ਤਾਂ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇ ਧੁਰਮੁਦ੍ਵਹਸ੍ਵ
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਾਓ; ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪਰ੍ਯਨੁਨੀਯਮਾਨੋ ਯਦਾ ਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰੁਪੈਤਿ ਯੋਗਮ੍। ਨਿਯੁਜ੍ਯਮਾਨੋ ਭੁਵਿ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇ ਤਤੋऽਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਦ੍ ਭਰਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਯੁਵਰਾਜ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਲਈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਭਰਤ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਪੌਣ੍ਡਰੀਕਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਜਪੇਯੇਨ ਚਾਸਕृਤ੍। ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰਯਜਤ੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੌੰਡਰੀਕ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਅਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਹੋਰ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵੀ ਕਰਵਾਏ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਘਵਃ। ਸ਼ਤਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਜਹ੍ਰੇ ਸਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦਾਨ-ਦਾਤ ਦੇ ਕੇ।
ਆਜਾਨੁਲਮ੍ਬਿਬਾਹੁਃ ਸ ਮਹਾਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਨੁਚਰੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਘੁਟਣਾਂ ਤੱਕ ਲੰਬੀਆਂ, ਚੌੜਾ ਸੀਨਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਰਾਘਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਈਜੇ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਸਸੁਹृਜ੍ਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਨ ਪਰ੍ਯਦੇਵਨ੍ ਵਿਧਵਾ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਲਕृਤਂ ਭਯਮ੍। ਨ ਵ੍ਯਾਧਿਜਂ ਭਯਂ ਚਾਸੀਦ੍ ਰਾਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ ਰੋਈ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਭੈ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਦਸ੍ਯੁਰਭਵਲ੍ਲੋਕੋ ਨਾਨਰ੍ਥਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍। ਨ ਚ ਸ੍ਮ ਵृਦ੍ਧਾ ਬਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਛੋਟਿਆਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਂ ਮੁਦਿਤਮੇਵਾਸੀਤ੍ ਸਰ੍ਵੋ ਧਰ੍ਮਪਰੋऽਭਵਤ੍। ਰਾਮਮੇਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਨਾਭ੍ਯਹਿਂਸਨ੍ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸਭ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਆਸਨ੍ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਿਣਃ। ਨਿਰਾਮਯਾ ਵਿਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ਚ ਰਾਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਦ ਰਾਮ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਰਾਮੋ ਰਾਮੋ ਰਾਮ ਇਤਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਭਵਨ੍ ਕਥਾਃ। ਰਾਮਭੂਤਂ ਜਗਦਭੂਦ੍ ਰਾਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
‘ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਰਾਮ’—ਇਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ; ਜਦ ਰਾਮ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਦੁਨੀਆ ਰਾਮ ਦੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਮੂਲਾ ਨਿਤ੍ਯਫਲਾਸ੍ਤਰਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ। ਕਾਮਵਰ੍षੀ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੜਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ; ਬਦਲ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰਸਦੇ, ਤੇ ਹਵਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਲੋਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵੈਰੇਵ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਆਸਨ੍ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮਪਰਾ ਰਾਮੇ ਸ਼ਾਸਤਿ ਨਾਨृਤਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦ ਰਾਮ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਸੱਚੇ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਮੋ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਵਿਜਯਾਵਹਮ੍। ਆਦਿਕਾਵ੍ਯਮਿਦਂ ਚਾਰ੍षਂ ਪੁਰਾ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਨਾ ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਾਵਿ, ਜੋ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਧਰਮਕ, ਯਸ਼ ਦਿੰਦਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੂਲ ਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਦਾ ਲੋਕੇ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਵੈ ਧਨਕਾਮੋ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ।