ਤਤਃ ਸ ਪ੍ਰਯਤੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ। ਰਾਮਂ ਰਤ੍ਨਮਯੇ ਪੀਠੇ ਸਸੀਤਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਜਾਬਾਲਿਰਥ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ। ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਃ ਸੁਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਗੌਤਮੋ ਵਿਜਯਸ੍ਤਥਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਜਾਬਾਲੀ, ਕਾਸ਼ਯਪ, ਕਾਟਿਆਯਨ, ਸੁਯਜ्ञ, ਗੌਤਮ ਤੇ ਵਿਜਯਾ—
ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ। ਸਲਿਲੇਨ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਸਵੋ ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੁ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਯੋਧੈਸ਼੍ਚੈਵਾਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਸ੍ਤੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਃ ਸਨੈਗਮੈਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਯਜਮਾਨਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵੌषਧਿਰਸੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੈਵਤੈਰ੍ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤੈਃ। ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸਂਗਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਜੜੀਆਂ ਦੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਰੀਟਂ ਰਤ੍ਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਅਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਯੇਨ ਮਨੁਸ੍ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਪੱਗ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਮਨੂ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ—
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਵਾਯੇ ਰਾਜਾਨਃ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਯੇਨਾਭਿषੇਚਿਤਾਃ। ਸਭਾਯਾਂ ਹੇਮਕ੍ਲृਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸ਼ੋਭਿਤਾਯਾਂ ਮਹਾਧਨੈਃ
ਉਸ ਪੱਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਲੜੀਵਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿਚ।
ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ਼੍ਚੈਵ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਯਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ। ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯੇ ਪੀਠੇ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਕਿਰੀਟੇਨ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪੱਗ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਘਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਛਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਚ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਚਿੱਟਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਛਤਰਾ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਚਮਚਾ ਫੜਿਆ।
ਅਪਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਮਾਲਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਵਪੁषਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਸ਼ਤਪੁष੍ਕਰਾਮ੍
ਰਾਖਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ, ਸੌ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਰ ਮਾਲਾ ਫੜੀ।
ਰਾਘਵਾਯ ਦਦੌ ਵਾਯੁਰ੍ਵਾਸਵੇਨ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਮਣਿਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵਾਯੂ ਦੇਵ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਪਹਿਰਾਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ। ਪ੍ਰਜਗੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ।
ਅਭਿषੇਕੇ ਤਦਰ੍ਹਸ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਭੂਮਿਃ ਸਸ੍ਯਵਤੀ ਚੈਵ ਫਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪਾਃ
ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਯੋਗ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਰੁੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦ ਗਏ।
ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਬਭੂਵੂ ਰਾਘਵੋਤ੍ਸਵੇ। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਧੇਨੂਨਾਂ ਚ ਗਵਾਂ ਤਥਾ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਉਤਸਵ ਤੇ ਫੁੱਲ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋ ਗਈ।
ਦਦੌ ਸ਼ਤਵृषਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਮਨੁਜਰ੍षਭਃ। ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟੀਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਪੁਨਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸੌ ਬਲਦ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਨਾਭਰਣਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਚ ਰਾਘਵਃ। ਅਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਮਣਿਵਿਗ੍ਰਹਾਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜੋ ਮਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਦਿੱਤੀ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਸ੍ਰਜਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਨ੍ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ। ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਯਚਿਤ੍ਰੇ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਵਿਭੂषਿਤੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਚਿਤਰੇ ਹੋਏ ਵਿਦੂਰਿਆਂ ਦੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦਿਵਯ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਾਯ ਧृਤਿਮਾਨਙ੍ਗਦਾਯਾਙ੍ਗਦੇ ਦਦੌ। ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਜੁष੍ਟਂ ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੀਤਾਯੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਰਾਮਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਅਰਜੇ ਵਾਸਸੀ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਚੰਦਨੀ ਵਰਗੇ ਕੱਪੜੇ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਦਿੱਤੇ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵੈਦੇਹੀ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਾਯੁਸੂਨਵੇ। ਅਵਮੁਚ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਕਣ੍ਠਾਦ੍ਧਾਰਂ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ, ਦੇਖਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਗਲ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਹਰੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਤਾਮਿਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਭਾषੇ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ; ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਦੇਹਿ ਸੁਭਗੇ ਹਾਰਂ ਯਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਅਥ ਸਾ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤਂ ਹਾਰਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
"ਸੁਭਾਗੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਾਲਾ ਦੇ," ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਜੋ ਧृਤਿਰ੍ਯਸ਼ੋ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਨਯੋ ਨਯਃ। ਪੌਰੁषਂ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੇਤਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕ, ਹੌਸਲਾ, ਨਾਮ, ਹੁਨਰ, ਯੋਗਤਾ, ਨਮਰਤਾ, ਚਲਾਕੀ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਮਝ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੇਨ ਹਾਰੇਣ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਚਯਗੌਰੇਣ ਸ਼੍ਵੇਤਾਭ੍ਰੇਣ ਯਥਾਚਲਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੀ ਚਿੱਟੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਨਾਲ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਵਾਸੋਭਿਰ੍ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਸੀ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਭੀषਣੋऽਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਹਨੂਮਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਸੁਗਰੀਵ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁੱਧ ਸਨ, ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ।
ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮੈ ਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਲੈਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰੇਵ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਸਭ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ; ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦਮੈਨ੍ਦਾਭ੍ਯਾਂ ਨੀਲਾਯ ਚ ਪਰਂਤਪਃ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਗੁਣਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਦਿਵਿਦ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਨੀਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦਿੱਤੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਵਿਸृष੍ਟਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਸਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।