ਤਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵਚਨਾਤ੍ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨਾਮ ਸਾਰਥਿਃ। ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਰਥਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨਾਂ ਦੇ ਰਥੀ ਨੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਲਿਆਇਆ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਾਮਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਹਨੁਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤੀ। ਸ੍ਨਾਤੌ ਦਿਵ੍ਯਨਿਭੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ਼ੁਭਕੁਣ੍ਡਲੌ
ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਜੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਯਯੁਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੁਭਕੁਣ੍ਡਲਾਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਸੀਤਾ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨਗਰਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸੀਤਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਚ ਸਚਿਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ। ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰਰ੍ਥਵਤ੍
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼ੋਕੋ ਵਿਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ ਰਾਮਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ
ਅਸ਼ੋਕ, ਵਿਜਯ ਅਤੇ ਸਿਧਾਰਥ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਈ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਂ ਜਯਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਰਾਮਸ੍ਯ ਯਦ੍ ਯਨ੍ਮਙ੍ਗਲਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਨਗਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਹਰਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਨਘਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਮੋ ਨਗਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਰਤੋ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਛਤ੍ਰਮਾਦਦੇ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵ੍ਯਜਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਵੀਜਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਭਰਤ ਨੇ ਰਥ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਫੜੀਆਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਛਤਰੀ ਫੜੀ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਖਾ ਹਲਾਇਆ।
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਚ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨਂ ਜਗृਹੇ ਪਰਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਪਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਨਜ਼ਦੀਕ ਖੜ੍ਹਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਫੈਦ ਪੱਖਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ऋषਿਸਙ੍ਘੈਸ੍ਤਦਾऽऽਕਾਸ਼ੇ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਮਧੁਰਧ੍ਵਨਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਞ੍ਜਯਂ ਨਾਮ ਕੁਞ੍ਜਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ 'ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯ' 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਨਵ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਯੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਵਾਨਰਾਃ। ਮਾਨੁषਂ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਪ੍ਰਣਾਦੈਸ਼੍ਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਹਰ੍ਮ੍ਯਮਾਲਿਨੀਮ੍
ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਡੁੰਬੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮ ਉਸ ਮਹਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਰਾਘਵਂ ਸਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਵਿਰਾਜਮਾਨਂ ਵਪੁषਾ ਰਥੇਨਾਤਿਰਥਂ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਰਾਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਾਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ।
ਅਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਿਰੁਰੁਚੇ ਰਾਮੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਮੰਤਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਵਿਚ ਚੰਦ।
ਸ ਪੁਰੋਗਾਮਿਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਯੈਸ੍ਤਾਲਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਪਾਣਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਵ੍ਯਾਹਰਦ੍ਭਿਰ੍ਮੁਦਿਤੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਵृਤੋ ਯਯੌ
ਸੰਗੀਤਕ ਯੰਤਰਾਂ, ਝੰਜ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਥੀਂ ਫੜ ਕੇ, ਮੰਗਲ ਵਚਨ ਉਚਾਰਦੇ ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ਤਂ ਜਾਤਰੂਪਂ ਚ ਗਾਵਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਸਹਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਨਰਾ ਮੋਦਕਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਯਯੁਃ
ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਰਾਮ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲੇ।
ਸਖ੍ਯਂ ਚ ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚਾਨਿਲਾਤ੍ਮਜੇ। ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਹ੍ਯਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤੀ, ਅਨਿਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰਯੋਧ੍ਯਾਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਸਂਯੋਗਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਸਾਂਝ ਵੀ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨੇਤਦਾਖ੍ਯਾਯ ਰਾਮੋ ਵਾਨਰਸਂਯੁਤਃ। ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਃ
ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਰਾਮ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਹ੍ਯਭ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਯਨ੍ ਪੌਰਾਃ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਗृਹੇ ਗृਹੇ। ਐਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕਾਧ੍ਯੁषਿਤਂ ਰਮ੍ਯਮਾਸਸਾਦ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਰ ਘਰ 'ਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਵਸੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਭਰਤਂ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਵਰਮ੍। ਅਰ੍ਥੋਪਹਿਤਯਾ ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਿਤੁਰ੍ਭਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕੈਕੇਯੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੌਸ਼ਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਚ੍ਚ ਮਦ੍ਭਵਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਾਸ਼ੋਕਵਨਿਕਂ ਮਹਤ੍। ਮੁਕ੍ਤਾਵੈਦੂਰ੍ਯਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਨਿਵੇਦਯ
ਮੇਰਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘਰ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਬਿਲੌਰੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ — ਇਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰਤਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਮਾਲਯਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੈਲਪ੍ਰਦੀਪਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਾਸ੍ਤਰਣਾਨਿ ਚ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਤੇਲ ਦੇ ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਰਾਘਵਾਨੁਜਃ। ਅਭਿषੇਕਾਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੂਤਾਨਾਜ੍ਞਾਪਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਮਹਾਨ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਲਈ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਮਾਲਕ।'