ਪੁਰੋਹਿਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਖਸ੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਮਰਾਧਿਪਃ। ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਪਾਦੌ ਪृਥਗਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸਹੈਵ ਤੇਨੋਪਵਿਵੇਸ਼ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਘਵ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰ ਦਬਾ ਕੇ, ਵੱਖਰੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
thumb|ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center thumb|ਮਙ੍ਗਲਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਈਂ ਸੁਰਗ, ਮੰਗਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਸੁਣੋ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਬਭਾषੇ ਭਰਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਰਾਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪੂਜਿਤਾ ਮਾਮਿਕਾ ਮਾਤਾ ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਦਂ ਮਮ। ਤਦ੍ ਦਦਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਦਦਾ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਧੁਰਮੇਕਾਕਿਨਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਵृषਭੇਣ ਬਲੀਯਸਾ। ਕਿਸ਼ੋਰਵਦ੍ ਗੁਰੁਂ ਭਾਰਂ ਨ ਵੋਢੁਮਹਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਲਦ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਜੂਆ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਵਾਰਿਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਭਿਨ੍ਨਃ ਸੇਤੁਰਿਵ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍। ਦੁਰ੍ਬਨ੍ਧਨਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਸਂਵृਤਮ੍
ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬੰਨ੍ਹ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਰਾਰਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ।
ਗਤਿਂ ਖਰ ਇਵਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਂਸਸ੍ਯੇਵ ਚ ਵਾਯਸਃ। ਨਾਨ੍ਵੇਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ਵੀਰ ਤਵ ਮਾਰ੍ਗਮਰਿਂਦਮ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਹੰਸ ਦੇ ਰਾਹੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ।
ਯਥਾ ਚਾਰੋਪਿਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਜਾਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਮਹਾਨਪਿ ਦੁਰਾਰੋਹੋ ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਮੋਟੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ੀਰ੍ਯੇਤ ਪੁष੍ਪਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਫਲਾਨਿ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਾਨੁਭਵੇਦਰ੍ਥਂ ਯਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਸ ਰੋਪਿਤਃ
ਪਰ ਉਹ ਫੁੱਲ ਲਾ ਕੇ ਵੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ; ਜਿਸ ਨੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਏषੋਪਮਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਮਰ੍ਥਂ ਵੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਭਰ੍ਤਾ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਸ਼ਾਧਿ ਹਿ
ਇਹੀ ਉਪਮਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਰਖ।
ਜਗਦਦ੍ਯਾਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤੁ ਰਾਘਵ। ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍
ਅੱਜ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਘਵ, ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ, ਦਪਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖੇ।
ਤੂਰ੍ਯਸਂਘਾਤਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਕਾਞ੍ਚੀਨੂਪੁਰਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਮਧੁਰੈਰ੍ਗੀਤਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸ਼ੇष੍ਵ ਚ
ਡੋਲ-ਤਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੈਜਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ।
ਯਾਵਦਾਵਰ੍ਤਤੇ ਚਕ੍ਰਂ ਯਾਵਤੀ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਤਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਮਿਹ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਵਮਨੁਵਰ੍ਤਯ
ਜਦ ਤੱਕ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ।
ਭਰਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਭਰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵਚਨਾਨ੍ਨਿਪੁਣਾਃ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਵਰ੍ਧਨਾਃ। ਸੁਖਹਸ੍ਤਾਃ ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮਾਹਰ, ਹਲਕੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨਾਈਆਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਭਰਤੇ ਸ੍ਨਾਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਚ ਮਹਾਬਲੇ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਭੀषਣੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਰਤ, ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ—
ਵਿਸ਼ੋਧਿਤਜਟਃ ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਵਸਨੋਪੇਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਮਹਿੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਲੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਵਾਈ, ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮ ਚ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਆਤ੍ਮਨੈਵ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਨਸ੍ਵਿਨ੍ਯੋ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਆਪ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੂਪਵਤੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਾਨਰਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੇਵ ਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਚਕਾਰ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾ
ਫਿਰ, ਕੌਸਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਤੇ ਖੁਸ਼, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਨਿਖਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵਚਨਾਤ੍ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨਾਮ ਸਾਰਥਿਃ। ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਰਥਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨਾਂ ਦੇ ਰਥੀ ਨੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਲਿਆਇਆ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਾਮਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਹਨੁਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤੀ। ਸ੍ਨਾਤੌ ਦਿਵ੍ਯਨਿਭੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ਼ੁਭਕੁਣ੍ਡਲੌ
ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਜੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਯਯੁਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੁਭਕੁਣ੍ਡਲਾਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਸੀਤਾ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨਗਰਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸੀਤਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਚ ਸਚਿਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ। ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰਰ੍ਥਵਤ੍
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼ੋਕੋ ਵਿਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ ਰਾਮਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ
ਅਸ਼ੋਕ, ਵਿਜਯ ਅਤੇ ਸਿਧਾਰਥ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਈ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਂ ਜਯਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਰਾਮਸ੍ਯ ਯਦ੍ ਯਨ੍ਮਙ੍ਗਲਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਨਗਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਹਰਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਨਘਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਮੋ ਨਗਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਰਤੋ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਛਤ੍ਰਮਾਦਦੇ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵ੍ਯਜਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਵੀਜਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਭਰਤ ਨੇ ਰਥ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਫੜੀਆਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਛਤਰੀ ਫੜੀ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਖਾ ਹਲਾਇਆ।