ਪਾਦੁਕੇ ਤੇ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਰਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਭਰਤ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਪਉੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਦ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਭਰਤਃ ਸ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸਕਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਸਂ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤਂ ਮਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਰਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"
ਅਦ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਸਂਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਥਃ। ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਨੋਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਕੋਸ਼ਂ ਕੋष੍ਠਾਗਾਰਂ ਗृਹਂ ਬਲਮ੍। ਭਵਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਮਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਖਜਾਨਾ, ਭੰਡਾਰ, ਮਹਲ ਤੇ ਫੌਜ ਵੇਖੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਭਰਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਮ੍। ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਬਾष੍ਪਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਭਰਤ ਨੂੰ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਵੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਾਦ੍ ਭਰਤਮਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਯਯੌ ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਭਰਤਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁਕਿਆ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਸ ਉੱਡਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਭਰਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਭਰਤਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਰਾਘਵਸ੍ਤਦਾ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰਾਦਵਤਸ੍ਥੇ ਮਹੀਤਲੇ
ਰਾਘਵ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਭਰਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਹ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਦੇਵਮਨੁਜਾਨਾਮਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਉੱਡਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਤਤੋ ਰਾਮਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਗਾਮ ਧਨਦਾਲਯਮ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਉੱਡਦਾ ਰਥ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ।
ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਂਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਅਗਮਦ੍ ਧਨਦਂ ਵੇਗਾਦ੍ ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਹਥਿਆ ਲਿਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਖਸ੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਮਰਾਧਿਪਃ। ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਪਾਦੌ ਪृਥਗਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸਹੈਵ ਤੇਨੋਪਵਿਵੇਸ਼ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਘਵ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰ ਦਬਾ ਕੇ, ਵੱਖਰੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
thumb|ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center thumb|ਮਙ੍ਗਲਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਈਂ ਸੁਰਗ, ਮੰਗਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਸੁਣੋ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਬਭਾषੇ ਭਰਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਰਾਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪੂਜਿਤਾ ਮਾਮਿਕਾ ਮਾਤਾ ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਦਂ ਮਮ। ਤਦ੍ ਦਦਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਦਦਾ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਧੁਰਮੇਕਾਕਿਨਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਵृषਭੇਣ ਬਲੀਯਸਾ। ਕਿਸ਼ੋਰਵਦ੍ ਗੁਰੁਂ ਭਾਰਂ ਨ ਵੋਢੁਮਹਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਲਦ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਜੂਆ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਵਾਰਿਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਭਿਨ੍ਨਃ ਸੇਤੁਰਿਵ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍। ਦੁਰ੍ਬਨ੍ਧਨਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਸਂਵृਤਮ੍
ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬੰਨ੍ਹ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਰਾਰਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ।
ਗਤਿਂ ਖਰ ਇਵਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਂਸਸ੍ਯੇਵ ਚ ਵਾਯਸਃ। ਨਾਨ੍ਵੇਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ਵੀਰ ਤਵ ਮਾਰ੍ਗਮਰਿਂਦਮ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਹੰਸ ਦੇ ਰਾਹੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ।
ਯਥਾ ਚਾਰੋਪਿਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਜਾਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਮਹਾਨਪਿ ਦੁਰਾਰੋਹੋ ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਮੋਟੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ੀਰ੍ਯੇਤ ਪੁष੍ਪਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਫਲਾਨਿ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਾਨੁਭਵੇਦਰ੍ਥਂ ਯਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਸ ਰੋਪਿਤਃ
ਪਰ ਉਹ ਫੁੱਲ ਲਾ ਕੇ ਵੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ; ਜਿਸ ਨੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਏषੋਪਮਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਮਰ੍ਥਂ ਵੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਭਰ੍ਤਾ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਸ਼ਾਧਿ ਹਿ
ਇਹੀ ਉਪਮਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਰਖ।
ਜਗਦਦ੍ਯਾਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤੁ ਰਾਘਵ। ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍
ਅੱਜ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਘਵ, ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ, ਦਪਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖੇ।
ਤੂਰ੍ਯਸਂਘਾਤਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਕਾਞ੍ਚੀਨੂਪੁਰਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਮਧੁਰੈਰ੍ਗੀਤਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸ਼ੇष੍ਵ ਚ
ਡੋਲ-ਤਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੈਜਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ।
ਯਾਵਦਾਵਰ੍ਤਤੇ ਚਕ੍ਰਂ ਯਾਵਤੀ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਤਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਮਿਹ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਵਮਨੁਵਰ੍ਤਯ
ਜਦ ਤੱਕ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ।
ਭਰਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਭਰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵਚਨਾਨ੍ਨਿਪੁਣਾਃ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਵਰ੍ਧਨਾਃ। ਸੁਖਹਸ੍ਤਾਃ ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮਾਹਰ, ਹਲਕੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨਾਈਆਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਭਰਤੇ ਸ੍ਨਾਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਚ ਮਹਾਬਲੇ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਭੀषਣੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਰਤ, ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ—
ਵਿਸ਼ੋਧਿਤਜਟਃ ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਵਸਨੋਪੇਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਮਹਿੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਲੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਵਾਈ, ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮ ਚ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਆਤ੍ਮਨੈਵ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਨਸ੍ਵਿਨ੍ਯੋ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਆਪ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੂਪਵਤੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਾਨਰਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੇਵ ਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਚਕਾਰ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾ
ਫਿਰ, ਕੌਸਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਤੇ ਖੁਸ਼, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਨਿਖਾਰਿਆ।