ਸੁषੇਣਂ ਚ ਨਲਂ ਚੈਵ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਸ਼ਰਭਂ ਪਨਸਂ ਚੈਵ ਪਰਿਤਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਨਲ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਸ਼ਰਭ ਤੇ ਪਨਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਵਾਨਰਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਂਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਭਰਤਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਤ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਰਤੋ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਰਤ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਪਞ੍ਚਮਃ। ਸੌਹृਦਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਮਿਤ੍ਰਮਪਕਾਰੋऽਰਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਵਾਂ ਭਰਾ ਹੈਂ; ਦੋਸਤੀ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਧੋਖਾ ਵੈਰੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਵਿਭੀषਣਂ ਚ ਭਰਤਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹਾਯੇਨ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਭਰਤ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: 'ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਮਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਸੀਤਾਯਾਸ਼੍ਚਰਣੌ ਵੀਰੋ ਵਿਨਯਾਦਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮੋ ਮਾਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਣਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਾਦੌ ਮਨੋ ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਪੀਲੀ ਪਈ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕੈਕੇਯੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਸ ਮਾਤॄਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕੇਕਈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪਰੋਹਿਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਗਰਾ ਰਾਮਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਭ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ!"
ਤਾਨ੍ਯਞ੍ਜਲਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਨਿ ਨਾਗਰੈਃ। ਵ੍ਯਾਕੋਸ਼ਾਨੀਵ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰਤਾਗ੍ਰਜਃ
ਭਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਪਾਦੁਕੇ ਤੇ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਰਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਭਰਤ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਪਉੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਦ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਭਰਤਃ ਸ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸਕਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਸਂ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤਂ ਮਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਰਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"
ਅਦ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਸਂਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਥਃ। ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਨੋਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਕੋਸ਼ਂ ਕੋष੍ਠਾਗਾਰਂ ਗृਹਂ ਬਲਮ੍। ਭਵਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਮਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਖਜਾਨਾ, ਭੰਡਾਰ, ਮਹਲ ਤੇ ਫੌਜ ਵੇਖੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਭਰਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਮ੍। ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਬਾष੍ਪਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਭਰਤ ਨੂੰ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਵੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਾਦ੍ ਭਰਤਮਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਯਯੌ ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਭਰਤਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁਕਿਆ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਸ ਉੱਡਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਭਰਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਭਰਤਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਰਾਘਵਸ੍ਤਦਾ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰਾਦਵਤਸ੍ਥੇ ਮਹੀਤਲੇ
ਰਾਘਵ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਭਰਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਹ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਦੇਵਮਨੁਜਾਨਾਮਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਉੱਡਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਤਤੋ ਰਾਮਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਗਾਮ ਧਨਦਾਲਯਮ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਉੱਡਦਾ ਰਥ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ।
ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਂਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਅਗਮਦ੍ ਧਨਦਂ ਵੇਗਾਦ੍ ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਹਥਿਆ ਲਿਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਖਸ੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਮਰਾਧਿਪਃ। ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਪਾਦੌ ਪृਥਗਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸਹੈਵ ਤੇਨੋਪਵਿਵੇਸ਼ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਘਵ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰ ਦਬਾ ਕੇ, ਵੱਖਰੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
thumb|ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center thumb|ਮਙ੍ਗਲਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਈਂ ਸੁਰਗ, ਮੰਗਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਸੁਣੋ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਬਭਾषੇ ਭਰਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਰਾਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪੂਜਿਤਾ ਮਾਮਿਕਾ ਮਾਤਾ ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਦਂ ਮਮ। ਤਦ੍ ਦਦਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਦਦਾ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਧੁਰਮੇਕਾਕਿਨਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਵृषਭੇਣ ਬਲੀਯਸਾ। ਕਿਸ਼ੋਰਵਦ੍ ਗੁਰੁਂ ਭਾਰਂ ਨ ਵੋਢੁਮਹਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਲਦ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਜੂਆ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਵਾਰਿਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਭਿਨ੍ਨਃ ਸੇਤੁਰਿਵ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍। ਦੁਰ੍ਬਨ੍ਧਨਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਸਂਵृਤਮ੍
ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬੰਨ੍ਹ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਰਾਰਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ।
ਗਤਿਂ ਖਰ ਇਵਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਂਸਸ੍ਯੇਵ ਚ ਵਾਯਸਃ। ਨਾਨ੍ਵੇਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ਵੀਰ ਤਵ ਮਾਰ੍ਗਮਰਿਂਦਮ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਹੰਸ ਦੇ ਰਾਹੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ।
ਯਥਾ ਚਾਰੋਪਿਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਜਾਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਮਹਾਨਪਿ ਦੁਰਾਰੋਹੋ ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਮੋਟੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ੀਰ੍ਯੇਤ ਪੁष੍ਪਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਫਲਾਨਿ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਾਨੁਭਵੇਦਰ੍ਥਂ ਯਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਸ ਰੋਪਿਤਃ
ਪਰ ਉਹ ਫੁੱਲ ਲਾ ਕੇ ਵੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ; ਜਿਸ ਨੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਏषੋਪਮਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਮਰ੍ਥਂ ਵੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਭਰ੍ਤਾ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਸ਼ਾਧਿ ਹਿ
ਇਹੀ ਉਪਮਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਰਖ।