ਤਤੋ ਹਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਨਿਃਸ੍ਵਨੋ ਦਿਵਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਯੁਵਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਰਾਮੋऽਯਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤੇ
ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚੇ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਰਾਮ ਹੈ!'
ਰਥਕੁਞ੍ਜਰਵਾਜਿਭ੍ਯਸ੍ਤੇऽਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹੀਂ ਗਤਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਂ ਨਰਾਃ ਸੋਮਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਲੋਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੰਦ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭਰਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਰਾਘਵੋਨ੍ਮੁਖਃ। ਯਥਾਰ੍ਥੇਨਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮਮਪੂਜਯਤ੍
ਭਰਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਨਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸृष੍ਟੇ ਵਿਮਾਨੇ ਭਰਤਾਗ੍ਰਜਃ। ਰਰਾਜ ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਮਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ, ਭਰਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਦਯੁਤ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰਗਤਂ ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਦਾ। ਵਵਨ੍ਦੇ ਪ੍ਰਣਤੋ ਰਾਮਂ ਮੇਰੁਸ੍ਥਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਭਰਤ ਨੇ ਵਿਮਾਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੈਠੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਰਾਮਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਮਾਨ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਆਰੋਪਿਤੋ ਵਿਮਾਨਂ ਤਦ੍ ਭਰਤਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਦਿਤਃ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਭਰਤ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ਼੍ਚਿਰਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਥਂ ਗਤਮ੍। ਅਙ੍ਕੇ ਭਰਤਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮੁਦਿਤਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਰਾਮ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਭਰਤ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਚ ਪਰਂਤਪਃ। ਅਥਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਰਤੋ ਨਾਮ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਹਿਸਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ 'ਭਰਤ' ਨਾਮ ਲਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਕੇਕਯੀਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਮਥਾਙ੍ਗਦਮ੍। ਮੈਨ੍ਦਂ ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਨੀਲਮृषਭਂ ਚੈਵ ਸਸ੍ਵਜੇ
ਕੇਕਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਜਾਮਬਵੰਤ, ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਮੈੰਦ, ਦਿਵਿਦ, ਨੀਲ ਤੇ ਰਿਸ਼ਭ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸੁषੇਣਂ ਚ ਨਲਂ ਚੈਵ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਸ਼ਰਭਂ ਪਨਸਂ ਚੈਵ ਪਰਿਤਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਨਲ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਸ਼ਰਭ ਤੇ ਪਨਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਵਾਨਰਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਂਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਭਰਤਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਤ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਰਤੋ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਰਤ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਪਞ੍ਚਮਃ। ਸੌਹृਦਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਮਿਤ੍ਰਮਪਕਾਰੋऽਰਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਵਾਂ ਭਰਾ ਹੈਂ; ਦੋਸਤੀ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਧੋਖਾ ਵੈਰੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਵਿਭੀषਣਂ ਚ ਭਰਤਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹਾਯੇਨ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਭਰਤ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: 'ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਮਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਸੀਤਾਯਾਸ਼੍ਚਰਣੌ ਵੀਰੋ ਵਿਨਯਾਦਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮੋ ਮਾਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਣਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਾਦੌ ਮਨੋ ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਪੀਲੀ ਪਈ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕੈਕੇਯੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਸ ਮਾਤॄਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕੇਕਈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪਰੋਹਿਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਗਰਾ ਰਾਮਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਭ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ!"
ਤਾਨ੍ਯਞ੍ਜਲਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਨਿ ਨਾਗਰੈਃ। ਵ੍ਯਾਕੋਸ਼ਾਨੀਵ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰਤਾਗ੍ਰਜਃ
ਭਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਪਾਦੁਕੇ ਤੇ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਰਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਭਰਤ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਪਉੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਦ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਭਰਤਃ ਸ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸਕਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਸਂ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤਂ ਮਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਰਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"
ਅਦ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਸਂਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਥਃ। ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਨੋਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਕੋਸ਼ਂ ਕੋष੍ਠਾਗਾਰਂ ਗृਹਂ ਬਲਮ੍। ਭਵਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਮਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਖਜਾਨਾ, ਭੰਡਾਰ, ਮਹਲ ਤੇ ਫੌਜ ਵੇਖੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਭਰਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਮ੍। ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਬਾष੍ਪਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਭਰਤ ਨੂੰ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਵੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਾਦ੍ ਭਰਤਮਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਯਯੌ ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਭਰਤਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁਕਿਆ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਸ ਉੱਡਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਭਰਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਭਰਤਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਰਾਘਵਸ੍ਤਦਾ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰਾਦਵਤਸ੍ਥੇ ਮਹੀਤਲੇ
ਰਾਘਵ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਭਰਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਹ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਦੇਵਮਨੁਜਾਨਾਮਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਉੱਡਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਤਤੋ ਰਾਮਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਗਾਮ ਧਨਦਾਲਯਮ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਉੱਡਦਾ ਰਥ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ।
ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਂਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਅਗਮਦ੍ ਧਨਦਂ ਵੇਗਾਦ੍ ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਹਥਿਆ ਲਿਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।