ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਖਲੁ ਕਾਪੇਯੀ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਚਲਚਿਤ੍ਤਤਾ। ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਰਾਮਮਾਰ੍ਯਂ ਪਰਂਤਪਮ੍
"ਕਪੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਕਿਤੇ ਤੂੰ ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਆਦਰਨੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ।"
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਾਨੁਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਪਯਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਅਥੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਹਨੂਮਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
"ਕਿਤੇ ਉਹ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਹੇ;" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਅਰ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਨੇਵ ਭਰਤਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਦਾਫਲਾਨ੍ ਕੁਸੁਮਿਤਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਧੁਸ੍ਰਵਾਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਸਚੇ ਸ਼ੂਰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਹਾ: "ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਮਧੂ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ—"
ਭਰਦ੍ਵਾਜਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਰਨਾਦਿਤਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਚੈਵ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਵਾਸਵੇਨ ਪਰਂਤਪ
ਭਰਦਵਾਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ—
ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦਾਤਿਥ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੇ ਵਾਨਰਸੇਨਾ ਸਾ ਨਦੀਂ ਤਰਤਿ ਗੋਮਤੀਮ੍। ਰਜੋਵਰ੍षਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਾਲਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਗੋਮਤੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਵੇਖ, ਸਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਧੂੜ ਦਾ ਬੱਦਲ ਉਠ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੇ ਸਾਲਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਲੋਲਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਤਦੇਤਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੂਰਾਦ੍ ਵਿਮਾਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਭਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਨਰ ਸਾਲ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਥੇ, ਦੂਰੋਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਵਾਈ ਰਥ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਰਾਵਣਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਹਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹਵਾਈ ਰਥ, ਪੁਸ਼ਪਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨੋਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਾਨਂ ਰਾਮਵਾਹਨਮ੍। ਧਨਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦਿਵ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਨੋਜਵਮ੍
ਉਹ ਹਵਾਈ ਰਥ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਵੀਰੌ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਹ ਰਾਘਵੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਇਸ ਵਿਚ, ਦੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਘਵ, ਵੈਦੇਹੀ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤਤੋ ਹਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਨਿਃਸ੍ਵਨੋ ਦਿਵਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਯੁਵਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਰਾਮੋऽਯਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤੇ
ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚੇ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਰਾਮ ਹੈ!'
ਰਥਕੁਞ੍ਜਰਵਾਜਿਭ੍ਯਸ੍ਤੇऽਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹੀਂ ਗਤਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਂ ਨਰਾਃ ਸੋਮਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਲੋਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੰਦ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭਰਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਰਾਘਵੋਨ੍ਮੁਖਃ। ਯਥਾਰ੍ਥੇਨਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮਮਪੂਜਯਤ੍
ਭਰਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਨਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸृष੍ਟੇ ਵਿਮਾਨੇ ਭਰਤਾਗ੍ਰਜਃ। ਰਰਾਜ ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਮਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ, ਭਰਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਦਯੁਤ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰਗਤਂ ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਦਾ। ਵਵਨ੍ਦੇ ਪ੍ਰਣਤੋ ਰਾਮਂ ਮੇਰੁਸ੍ਥਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਭਰਤ ਨੇ ਵਿਮਾਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੈਠੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਰਾਮਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਮਾਨ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਆਰੋਪਿਤੋ ਵਿਮਾਨਂ ਤਦ੍ ਭਰਤਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਦਿਤਃ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਭਰਤ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ਼੍ਚਿਰਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਥਂ ਗਤਮ੍। ਅਙ੍ਕੇ ਭਰਤਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮੁਦਿਤਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਰਾਮ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਭਰਤ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਚ ਪਰਂਤਪਃ। ਅਥਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਰਤੋ ਨਾਮ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਹਿਸਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ 'ਭਰਤ' ਨਾਮ ਲਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਕੇਕਯੀਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਮਥਾਙ੍ਗਦਮ੍। ਮੈਨ੍ਦਂ ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਨੀਲਮृषਭਂ ਚੈਵ ਸਸ੍ਵਜੇ
ਕੇਕਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਜਾਮਬਵੰਤ, ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਮੈੰਦ, ਦਿਵਿਦ, ਨੀਲ ਤੇ ਰਿਸ਼ਭ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸੁषੇਣਂ ਚ ਨਲਂ ਚੈਵ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਸ਼ਰਭਂ ਪਨਸਂ ਚੈਵ ਪਰਿਤਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਨਲ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਸ਼ਰਭ ਤੇ ਪਨਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਵਾਨਰਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਂਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਭਰਤਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਤ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਰਤੋ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਰਤ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਪਞ੍ਚਮਃ। ਸੌਹृਦਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਮਿਤ੍ਰਮਪਕਾਰੋऽਰਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਵਾਂ ਭਰਾ ਹੈਂ; ਦੋਸਤੀ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਧੋਖਾ ਵੈਰੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਵਿਭੀषਣਂ ਚ ਭਰਤਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹਾਯੇਨ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਭਰਤ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: 'ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਮਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਸੀਤਾਯਾਸ਼੍ਚਰਣੌ ਵੀਰੋ ਵਿਨਯਾਦਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮੋ ਮਾਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਣਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਾਦੌ ਮਨੋ ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਪੀਲੀ ਪਈ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕੈਕੇਯੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਸ ਮਾਤॄਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕੇਕਈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪਰੋਹਿਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਗਰਾ ਰਾਮਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਭ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ!"
ਤਾਨ੍ਯਞ੍ਜਲਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਨਿ ਨਾਗਰੈਃ। ਵ੍ਯਾਕੋਸ਼ਾਨੀਵ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰਤਾਗ੍ਰਜਃ
ਭਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।