ਤੁਰਗਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯਤਰਾਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਯਯੁਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਦਲ ਫੌਜੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਘਿਰ ਕੇ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਯਾਨਾਨ੍ਯੁਪਾਰੂਢਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਵੀ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਿਗ੍ਰਾਮਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਸਭ ਲੋਕ ਕੈਕੇਈ ਸਮੇਤ ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੇਣੀਮੁਖ੍ਯੈਃ ਸਨੈਗਮੈਃ। ਮਾਲ੍ਯਮੋਦਕਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਰਤੋ ਵृਤਃ
ਭਰਤ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਆਗੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਕਵਾਨ ਸੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਆਰ੍ਯਪਾਦੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਃ
ਸੰਖ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਅਤੇ ਭਟਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਹ-ਵਾਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਤ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਈ। ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਦਰਨੀ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਛਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਚ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨੇ ਰਾਜਾਰ੍ਹੇ ਹੇਮਭੂषਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੱਖੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਪਵਾਸਕृਸ਼ੋ ਦੀਨਸ਼੍ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰਃ। ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਰ੍षਮਾਗਤਃ
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਉਦਾਸ, ਛਾਲਾ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਭਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਮਦ ਸੁਣ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਯਦਾ ਰਾਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਖੁਰਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਰਥਨੇਮਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਭਰਤ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚਲਿਆ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦੇਨ ਸਂਚਚਾਲੇਵ ਮੇਦਿਨੀ। ਗਜਾਨਾਂ ਬृਂਹਿਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਸੰਖ ਤੇ ਡੂੰਡੂਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਜਾਪੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਖ-ਡੂੰਡੂਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤੁ ਨਗਰਂ ਤਤ੍ ਤੁ ਨਨ੍ਦਿਗ੍ਰਾਮਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਰਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਭਰਤ ਨੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਖਲੁ ਕਾਪੇਯੀ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਚਲਚਿਤ੍ਤਤਾ। ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਰਾਮਮਾਰ੍ਯਂ ਪਰਂਤਪਮ੍
"ਕਪੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਕਿਤੇ ਤੂੰ ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਆਦਰਨੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ।"
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਾਨੁਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਪਯਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਅਥੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਹਨੂਮਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
"ਕਿਤੇ ਉਹ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਹੇ;" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਅਰ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਨੇਵ ਭਰਤਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਦਾਫਲਾਨ੍ ਕੁਸੁਮਿਤਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਧੁਸ੍ਰਵਾਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਸਚੇ ਸ਼ੂਰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਹਾ: "ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਮਧੂ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ—"
ਭਰਦ੍ਵਾਜਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਰਨਾਦਿਤਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਚੈਵ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਵਾਸਵੇਨ ਪਰਂਤਪ
ਭਰਦਵਾਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ—
ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦਾਤਿਥ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੇ ਵਾਨਰਸੇਨਾ ਸਾ ਨਦੀਂ ਤਰਤਿ ਗੋਮਤੀਮ੍। ਰਜੋਵਰ੍षਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਾਲਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਗੋਮਤੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਵੇਖ, ਸਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਧੂੜ ਦਾ ਬੱਦਲ ਉਠ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੇ ਸਾਲਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਲੋਲਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਤਦੇਤਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੂਰਾਦ੍ ਵਿਮਾਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਭਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਨਰ ਸਾਲ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਥੇ, ਦੂਰੋਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਵਾਈ ਰਥ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਰਾਵਣਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਹਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹਵਾਈ ਰਥ, ਪੁਸ਼ਪਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨੋਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਾਨਂ ਰਾਮਵਾਹਨਮ੍। ਧਨਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦਿਵ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਨੋਜਵਮ੍
ਉਹ ਹਵਾਈ ਰਥ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਵੀਰੌ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਹ ਰਾਘਵੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਇਸ ਵਿਚ, ਦੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਘਵ, ਵੈਦੇਹੀ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤਤੋ ਹਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਨਿਃਸ੍ਵਨੋ ਦਿਵਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਯੁਵਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਰਾਮੋऽਯਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤੇ
ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚੇ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਰਾਮ ਹੈ!'
ਰਥਕੁਞ੍ਜਰਵਾਜਿਭ੍ਯਸ੍ਤੇऽਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹੀਂ ਗਤਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਂ ਨਰਾਃ ਸੋਮਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਲੋਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੰਦ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭਰਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਰਾਘਵੋਨ੍ਮੁਖਃ। ਯਥਾਰ੍ਥੇਨਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮਮਪੂਜਯਤ੍
ਭਰਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਨਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸृष੍ਟੇ ਵਿਮਾਨੇ ਭਰਤਾਗ੍ਰਜਃ। ਰਰਾਜ ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਮਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ, ਭਰਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਦਯੁਤ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰਗਤਂ ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਦਾ। ਵਵਨ੍ਦੇ ਪ੍ਰਣਤੋ ਰਾਮਂ ਮੇਰੁਸ੍ਥਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਭਰਤ ਨੇ ਵਿਮਾਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੈਠੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਰਾਮਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਮਾਨ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਆਰੋਪਿਤੋ ਵਿਮਾਨਂ ਤਦ੍ ਭਰਤਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਦਿਤਃ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਭਰਤ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ਼੍ਚਿਰਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਥਂ ਗਤਮ੍। ਅਙ੍ਕੇ ਭਰਤਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮੁਦਿਤਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਰਾਮ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਭਰਤ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਚ ਪਰਂਤਪਃ। ਅਥਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਰਤੋ ਨਾਮ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਹਿਸਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ 'ਭਰਤ' ਨਾਮ ਲਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਕੇਕਯੀਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਮਥਾਙ੍ਗਦਮ੍। ਮੈਨ੍ਦਂ ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਨੀਲਮृषਭਂ ਚੈਵ ਸਸ੍ਵਜੇ
ਕੇਕਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਜਾਮਬਵੰਤ, ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਮੈੰਦ, ਦਿਵਿਦ, ਨੀਲ ਤੇ ਰਿਸ਼ਭ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।