ਆਦਿष੍ਟਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਦਸ਼ ਕੋਟ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਵਾਨਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੇਜੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਨੋ ਵਿਪ੍ਰਕृष੍ਟਾਨਾਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ। ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਨ੍ ਕਾਲੋऽਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਤੁ ਗृਧ੍ਰਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਵਸਤੀਂ ਸੀਤਾਂ ਰਾਵਣਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੀਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੰਪਾਤੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਦੁਃਖਪਰੀਤਾਨਾਂ ਦੁਃਖਂ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤਿਨਾਂ ਨੁਦਨ੍। ਆਤ੍ਮਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪ੍ਲੁਤਃ। ਤਤ੍ਰਾਹਮੇਕਾਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾਮ੍
ਮੈਂ, ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਕੌਸ਼ੇਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਮਲਿਨਾਂ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਂ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਤਯਾ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਮੈਲੀ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ।
ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਮਨਾਮਾਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮ੍। ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਣਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਰਿਤਾਰ੍ਥੋऽਹਮਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ ਅੰਗੂਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਰਤਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਚ ਪੁਨਰਾਗਮ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ ਸ ਮਹਾਮਣਿਃ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਡਾ ਰਤਨ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਸਦਾ ਨਿਰਲੇਪ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ਸ਼ਂਸੇ ਚ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੀਤ੍ਵਾਮृਤਮਿਵਾਤੁਰਃ
ਮੈਥਿਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੀਊਣ ਦੀ ਆਸ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੀਮਾਰ ਮਨੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯੋਜਯਿष੍ਯਨ੍ਨੁਦ੍ਯੋਗਂ ਦਧ੍ਰੇ ਲਙ੍ਕਾਵਧੇ ਮਨਃ। ਜਿਘਾਂਸੁਰਿਵ ਲੋਕਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲੰਕਾ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਲਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਲਂ ਸੇਤੁਮਕਾਰਯਤ੍। ਅਤਰਤ੍ ਕਪਿਵੀਰਾਣਾਂ ਵਾਹਿਨੀ ਤੇਨ ਸੇਤੁਨਾ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਲ ਨੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਪੁਲ ਰਾਹੀਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਈ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਮਵਧੀਨ੍ਨੀਲਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਤੁ ਰਾਘਵਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਵਣਸੁਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣਮ੍
ਨੀਲ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਮੇਨ ਵਰੁਣੇਨ ਚ। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਵਯਂਭੂਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਦਸ਼ਰਥੇਨ ਚ
ਉਹ ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਮਹਾਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਤੈਸ਼੍ਚ ਦਤ੍ਤਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨृषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤੈਃ। ਸੁਰਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਵਰਾਁਲ੍ਲੇਭੇ ਪਰਂਤਪਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇਆਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲੇ। ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਕਕੁਤਥ ਨੇ ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਸ ਤੁ ਦਤ੍ਤਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਾਨਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤੈਃ। ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਮਾਨੇਨ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਮਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪੁਨਰਾਸਾਦ੍ਯ ਵਸਨ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸਂਨਿਧੌ। ਅਵਿਘ੍ਨਂ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਨ ਸ਼੍ਵੋ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਪੂਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਤਤਃ ਸ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਮਧੁਰੈਰ੍ਹਨੂਮਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹृष੍ਟੋ ਭਰਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਉਵਾਚ ਵਾਣੀਂ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਣੀਂ ਚਿਰਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਃ ਖਲੁ ਮੇ ਮਨੋਰਥਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਾਤ ਆਖੀ: 'ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹਤ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।'
thumb|ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਾਈ (੧੨੭) ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਭਰਤਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਹृष੍ਟਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਭਰਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਵਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚੈਤ੍ਯਾਨਿ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ। ਸੁਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰਰ੍ਚਨ੍ਤੁ ਸ਼ੁਚਯੋ ਨਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਨ।
ਸੂਤਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਤਾਲਿਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਦਿਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾ ਗਣਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਭਟ, ਜਿਹੜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਵੈਤਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗਣਿਕਾਵਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਰਾਜਦਾਰਾਸ੍ਤਥਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਸੈਨ੍ਯਾਃ ਸੇਨਾਙ੍ਗਨਾਗਣਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸਰਾਜਨ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੇਣੀਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਗਣਾਃ
ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਮੰਤਰੀ, ਫੌਜੀ, ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਪੁਤ, ਵਪਾਰੀ ਮੁਖੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜਥੇ, ਬਾਹਰ ਜਾਣ।
ਅਭਿਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਂ ਮੁਖਮ੍। ਭਰਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਨਿਕਲਣ; ਭਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਟੀਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੀਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਭਾਗਸ਼ਃ। ਸਮੀਕੁਰੁਤ ਨਿਮ੍ਨਾਨਿ ਵਿषਮਾਣਿ ਸਮਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਭੇਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਥੱਲੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਚ ਨਿਰਸ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਨਨ੍ਦਿਗ੍ਰਾਮਾਦਿਤਃ ਪਰਮ੍। ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਹਿਮਸ਼ੀਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ
ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ; ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਵਕਿਰਨ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਲਾਜੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਪਤਾਕਾਸ੍ਤੁ ਰਥ੍ਯਾਃ ਪੁਰਵਰੋਤ੍ਤਮੇ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੁੰਨੇ ਚਾਵਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਛਿੜਕਣ; ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਗਲੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਜਾਣ।
ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੁ ਚ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਸੁਵਰ੍ਣੈਃ ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣਕੈਃ
ਘਰਾਂ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਾਸੇ, ਹਾਰ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਕਿਰਨ੍ਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨਰਾਃ। ਤਤਸ੍ਤਚ੍ਛਾਸਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਛਿੜਕਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਬਣਾਉਣ; ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਧृष੍ਟਿਰ੍ਜਯਨ੍ਤੋ ਵਿਜਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ। ਅਸ਼ੋਕੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਾਲਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜਯੰਤ, ਵਿਜਯ, ਸਿਧਾਰਥ, ਅਰਥਸਾਧਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਮੰਤਰਪਾਲ ਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਨਾਗਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਧ੍ਵਜੈਃ ਸੁਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਅਪਰੇ ਹੇਮਕਕ੍ਸ਼ਾਭਿਃ ਸਗਜਾਭਿਃ ਕਰੇਣੁਭਿਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ, ਗਜਣੀਆਂ ਤੇ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੁਰਗਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਰਥੈਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਰਥਾਃ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਨਾਂ ਸਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਪਤਾਕਿਨਾਮ੍
ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਮਹਾਰਥੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ — ਭਾਲੇ, ਜਵਲਿਨ, ਫੰਨੇ, ਝੰਡੀਆਂ — ਨਾਲ, ਨਿਕਲ ਪਏ।