ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਾਂ ਸੁਵਰ੍ਣਪਰਿष੍ਕਾਰੇ ਸ਼ੁਭੇ ਮਹਤਿ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਂ ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਃ। ਤृਣਵਦ੍ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਚ ਨੈਰ੍ऋਤਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤਿਨਕਾ ਸਮਝਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਵੈਦੇਹੀ ਹ੍ਯਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾ। ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਮृਗਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਨੇ
ਵੈਦੇਹੀ, ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਥੇ ਰਾਮ, ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਧ੍ਰਂ ਸ ਵਿਵ੍ਯਥੇ। ਗृਧ੍ਰਂ ਹਤਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਪਿਤੁਃ
ਜਦ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਗਿੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖ ਗਿਆ; ਮਰੇ ਹੋਏ ਗਿੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਾ।
ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ੍ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਘਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਗੋਦਾਵਰੀਮਨੁਚਰਨ੍ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਆਸੇਦਤੁਰ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਕਬਨ੍ਧਂ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਤਤਃ ਕਬਨ੍ਧਵਚਨਾਦ੍ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਬੰਧ ਨਾਮ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਫਿਰ, ਕਬੰਧ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ऋष੍ਯਮੂਕਗਿਰਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸਮਾਗਤਃ। ਤਯੋਃ ਸਮਾਗਮਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਹਾਰ੍ਦੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਹ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਾਪ ਦਿਲੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰਸ੍ਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਲਿਨਾ ਪੁਰਾ। ਇਤਰੇਤਰਸਂਵਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਗਾਢਃ ਪ੍ਰਣਯਸ੍ਤਯੋਃ
ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਦੋਸਤੀ ਬਣ ਗਈ।
ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍। ਵਾਲਿਨਂ ਸਮਰੇ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਕਾਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰੈਃ। ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਤੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਾਰ੍ਗਣਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਆਦਿष੍ਟਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਦਸ਼ ਕੋਟ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਵਾਨਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੇਜੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਨੋ ਵਿਪ੍ਰਕृष੍ਟਾਨਾਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ। ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਨ੍ ਕਾਲੋऽਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਤੁ ਗृਧ੍ਰਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਵਸਤੀਂ ਸੀਤਾਂ ਰਾਵਣਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੀਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੰਪਾਤੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਦੁਃਖਪਰੀਤਾਨਾਂ ਦੁਃਖਂ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤਿਨਾਂ ਨੁਦਨ੍। ਆਤ੍ਮਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪ੍ਲੁਤਃ। ਤਤ੍ਰਾਹਮੇਕਾਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾਮ੍
ਮੈਂ, ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਕੌਸ਼ੇਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਮਲਿਨਾਂ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਂ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਤਯਾ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਮੈਲੀ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ।
ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਮਨਾਮਾਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮ੍। ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਣਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਰਿਤਾਰ੍ਥੋऽਹਮਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ ਅੰਗੂਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਰਤਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਚ ਪੁਨਰਾਗਮ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ ਸ ਮਹਾਮਣਿਃ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਡਾ ਰਤਨ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਸਦਾ ਨਿਰਲੇਪ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ਸ਼ਂਸੇ ਚ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੀਤ੍ਵਾਮृਤਮਿਵਾਤੁਰਃ
ਮੈਥਿਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੀਊਣ ਦੀ ਆਸ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੀਮਾਰ ਮਨੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯੋਜਯਿष੍ਯਨ੍ਨੁਦ੍ਯੋਗਂ ਦਧ੍ਰੇ ਲਙ੍ਕਾਵਧੇ ਮਨਃ। ਜਿਘਾਂਸੁਰਿਵ ਲੋਕਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲੰਕਾ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਲਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਲਂ ਸੇਤੁਮਕਾਰਯਤ੍। ਅਤਰਤ੍ ਕਪਿਵੀਰਾਣਾਂ ਵਾਹਿਨੀ ਤੇਨ ਸੇਤੁਨਾ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਲ ਨੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਪੁਲ ਰਾਹੀਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਈ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਮਵਧੀਨ੍ਨੀਲਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਤੁ ਰਾਘਵਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਵਣਸੁਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣਮ੍
ਨੀਲ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਮੇਨ ਵਰੁਣੇਨ ਚ। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਵਯਂਭੂਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਦਸ਼ਰਥੇਨ ਚ
ਉਹ ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਮਹਾਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਤੈਸ਼੍ਚ ਦਤ੍ਤਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨृषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤੈਃ। ਸੁਰਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਵਰਾਁਲ੍ਲੇਭੇ ਪਰਂਤਪਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇਆਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲੇ। ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਕਕੁਤਥ ਨੇ ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਸ ਤੁ ਦਤ੍ਤਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਾਨਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤੈਃ। ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਮਾਨੇਨ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਮਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪੁਨਰਾਸਾਦ੍ਯ ਵਸਨ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸਂਨਿਧੌ। ਅਵਿਘ੍ਨਂ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਨ ਸ਼੍ਵੋ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਪੂਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਤਤਃ ਸ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਮਧੁਰੈਰ੍ਹਨੂਮਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹृष੍ਟੋ ਭਰਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਉਵਾਚ ਵਾਣੀਂ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਣੀਂ ਚਿਰਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਃ ਖਲੁ ਮੇ ਮਨੋਰਥਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਾਤ ਆਖੀ: 'ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹਤ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।'
thumb|ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਾਈ (੧੨੭) ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਭਰਤਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਹृष੍ਟਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਭਰਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਵਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚੈਤ੍ਯਾਨਿ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ। ਸੁਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰਰ੍ਚਨ੍ਤੁ ਸ਼ੁਚਯੋ ਨਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਨ।
ਸੂਤਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਤਾਲਿਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਦਿਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾ ਗਣਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਭਟ, ਜਿਹੜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਵੈਤਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗਣਿਕਾਵਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।