thumb|षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਇਕ ਸੌ ਛੱਬੀ ਸਿਰਗ ਦਾ ਪਾਠ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਬਹੂਨਿ ਨਾਮ ਵਰ੍षਾਣਿ ਗਤਸ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਵਨਮ੍। ਸ਼ृਣੋਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਮਮ ਨਾਥਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਰਸਦੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਬਤ ਗਾਥੇਯਂ ਲੌਕਿਕੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮਾਮ੍। ਏਤਿ ਜੀਵਨ੍ਤਮਾਨਨ੍ਦੋ ਨਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਦਪਿ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਵਤ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿ, 'ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਜਿਉਂਦਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ।'
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਹਰੀਣਾਂ ਚ ਕਥਮਾਸੀਤ੍ ਸਮਾਗਮਃ। ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਸ਼ੇ ਕਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ? ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।
ਸ ਪृष੍ਟੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਬृਸ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪਵੇਸ਼ਿਤਃ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਵਨੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੁਣਾਏ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਰਾਮੋ ਮਾਤੁਰ੍ਦਤ੍ਤੌ ਵਰੌ ਤਵ। ਯਥਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਮृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਗੇ ਦੋ ਵਰਾਂ ਕਰਕੇ ਵਨਵਾਸ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤ ਦੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਦੂਤੈਸ੍ਤ੍ਵਮਾਨੀਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਜਗृਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ। ਤ੍ਵਯਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਆਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਕੂਟਗਿਰਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯੇਨਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਰ੍ਮਮਾਚਰਤਾ ਸਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਲੈਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਥਿਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਨੇ ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਆਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਦੁਕੇ ਗृਹ੍ਯ ਯਥਾਸਿ ਪੁਨਰਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੂੰ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਿਦਿਤਂ ਤਵ। ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਯਾਤੇ ਤੁ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ ਕਿ ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਹੋਇਆ।
ਅਪਯਾਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਤਦਾ ਸਮੁਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਮਿਵਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਵਨਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਧਸ੍ਤਿਮृਦਿਤਂ ਘੋਰਂ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮृਗਾਕੁਲਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਵਿਜਨਂ ਸ ਮਹਦ੍ ਦਣ੍ਡਕਾਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਸਿੰਘ, ਚੀਤੇ ਤੇ ਹਿਰਣ ਸੀ, ਉਹਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਵਿਨਦਨ੍ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਵਿਰਾਧਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਜਦ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਵਿਰਾਧ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਹਾਨਾਦਮੂਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਮਧੋਮੁਖਮ੍। ਨਿਖਾਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਨਦਨ੍ਤਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਗੱਜਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਸ੍ਯ ਰਮ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਮੀਯਤੁਃ
ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਭਰਾ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੇ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਨਸ੍ਥਾਨਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਸ਼ਰਭੰਗ ਜੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੱਚੇ ਤੇ ਬਹਾਦੁਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛੂਰ੍ਪਣਖਾ ਨਾਮ ਰਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਤਾ। ਤਤੋ ਰਾਮੇਣ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਨਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਖਡ੍ਗਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਰ੍ਣਨਾਸਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੇ ਕੰਨ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ—
ਹਤਾਨਿ ਵਸਤਾ ਤਤ੍ਰ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਏਕੇਨ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਹ੍ਨਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਭਾਗੇਨ ਨਿਃਸ਼ੇषਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕृਤਾਃ। ਮਹਾਬਲਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਸ੍ਤਪਸੋ ਵਿਘ੍ਨਕਾਰਿਣਃ
ਸਿਰਫ਼ ਦਿਨ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਨਿਹਤਾ ਰਾਘਵੇਣਾਜੌ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਟਾਃ ਖਰਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੋ ਰਣੇ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਖਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਦੂषਣਂ ਚਾਗ੍ਰਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਰ੍ਦਿਤਾ ਬਾਲਾ ਰਾਵਣਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾ
ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਲੋਕ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰਾਵਣਾਨੁਚਰੋ ਘੋਰੋ ਮਾਰੀਚੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਲੋਭਯਾਮਾਸ ਵੈਦੇਹੀਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਮਯੋ ਮृਗਃ
ਰਾਵਣ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸਾਥੀ ਮਾਰੀਚ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲਲਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਰਾਮਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਦੇਹੀ ਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਅਯਂ ਮਨੋਹਰਃ ਕਾਨ੍ਤ ਆਸ਼੍ਰਮੋ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਜਾਨਵਰ ਫੜ ਲਵੋ; ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੋਹਣਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ।'
ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਮृਗਂ ਤਮਨੁਧਾਵਤਿ। ਸ ਤਂ ਜਘਾਨ ਧਾਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ; ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਸੌਮ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮृਗਂ ਯਾਤਿ ਤੁ ਰਾਘਵੇ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਚਾਪਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਪਿਆਰੇ, ਜਦ ਹਿਰਣ ਰਾਘਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਰਸਾ ਸੀਤਾਂ ਗ੍ਰਹਃ ਖੇ ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ। ਤ੍ਰਾਤੁਕਾਮਂ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤ੍ਵਾ ਗृਧ੍ਰਂ ਜਟਾਯੁषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਗ੍ਰਹਿ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ, ਜਟਾਯੂ ਗਿੱਧ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸੀਤਾਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭੁਤਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਰ੍ਵਤਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ; ਫਿਰ, ਅਜੀਬ ਜਿਹੇ ਜੀਵ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਵਾਨਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕਾਰਾ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਂ ਮਨੋਜਵਮ੍। ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਕਂ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਰਾਵਣ ਵੈਦੇਹੀ ਸਮੇਤ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।