ਤਲੈਃ ਸ੍ਫਟਿਕਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੈਰ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਰਾਸਨੈਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਸ੍ਤਰਣੋਪੇਤੈਰੁਪਪਨ੍ਨਂ ਮਹਾਧਨੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਫਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਨਕਸ਼ਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਵਧੀਆ ਵੈਦੂਰਿਆ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸਨੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ। ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਂ ਮਨੋਜਵਮ੍। ਨਿਵੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਯ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਹ ਅਜਿੱਤ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਰਥ ਆਉਣ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ ਪੁष੍ਪਕਂ ਕਾਮਗਮਂ ਵਿਮਾਨ- ਮੁਪਸ੍ਥਿਤਂ ਭੂਧਰਸਂਨਿਕਾਸ਼ਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਜਗਾਮ ਰਾਮਃ ਸਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰੁਦਾਰਸਤ੍ਤ੍ਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਈਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਕਂ ਪੁष੍ਪਭੂषਿਤਮ੍। ਅਵਿਦੂਰੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਮਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ ਤੁ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਵਿਨੀਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤ੍ਵਰਯੋਪੇਤਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯੋਪਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ। ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਨੇਹਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕृਤਪ੍ਰਯਤ੍ਨਕਰ੍ਮਾਣਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਨੌਕਸਃ। ਰਤ੍ਨੈਰਰ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵਿਭੀषਣ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਨੇhn, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰੋ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ।
ਸਹਾਮੀਭਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਲਙ੍ਕਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਹृष੍ਟੈਃ ਪ੍ਰਾਣਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਭਿਃ
ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੰਕਾ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ।
ਤ ਇਮੇ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਨੌਕਸਃ। ਧਨਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮੈषਾਂ ਸਫਲਂ ਕੁਰੁ
ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਇਨਾਮ ਨਾਲ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਓ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਮਾਨਿਤਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਨਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕृਤਜ੍ਞੇਨ ਨਿਰ੍ਵृਤਾ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਜਦ ਇਹ ਹਰੀ ਯੂਥਪ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਆਭਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਗੇ।
ਤ੍ਯਾਗਿਨਂ ਸਂਗ੍ਰਹੀਤਾਰਂ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮਭਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਤਃ ਸਮ੍ਬੋਧਯਾਮਿ ਤੇ
ਤੂੰ ਦਾਨੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਹੀਨਂ ਰਤਿਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਭਿਹਨ੍ਤਾਰਮਾਹਵੇ। ਸੇਨਾ ਤ੍ਯਜਤਿ ਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਨृਪਤਿਂ ਤਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਵਾਨਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਭੀषਣਃ। ਰਤ੍ਨਾਰ੍ਥਸਂਵਿਭਾਗੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਭ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵੰਡ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਪੂਜਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਾਰ੍ਥੈਰ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰੀ ਯੂਥਪਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤਮ ਵਿਹਾਜਾ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਲਜ੍ਜਮਾਨਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਧਨੁष੍ਮਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਲਜਜਾ ਵਾਲੀ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਃ ਪੂਜਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸਵਿਭੀषਣਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਮਿਦਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਯਤ੍ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਯਸ੍ਯੇਨ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਨ ਚ ਹਿਤੇਨ ਚ। ਕृਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਾਧਰ੍ਮਭੀਰੁਣਾ
ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਭਲੇ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਧਰਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਾਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨਾਭਿਸਂਵृਤਃ। ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ਵਸ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਵਿਭੀषਣ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਅਪਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਧਾਨੀਂ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਿ ਵਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈਣਾ ਤੇ ਸਲਾਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਹਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਹਰਯਸ੍ਤਥਾ। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਯਤੁ ਨੋ ਭਵਾਨ੍। ਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਮੋ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਅਸੀਂ ਅਯੋਧਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲੋ। ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਾਂਗੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਭਿषੇਕਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਅਚਿਰਾਦਾਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਭਿੱਜਿਆ ਵੇਖਾਂਗੇ ਤੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਾਨਰੈਃ ਸਵਿਭੀषਣੈਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਵਿਭੀषਣਾਨ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਲਬ੍ਧਂ ਯਦਹਂ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਃ। ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯੇ ਪੁਰੀਂ ਗਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲੀ ਹੈ: ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰੋਹ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਿਮਾਨਂ ਸਹ ਵਾਨਰੈਃ। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਾਰੋਹ ਸਾਮਾਤ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਭੀषਣ
ਸੁਗਰੀਵ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ।
ਤਤਃ ਸ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹ ਵਾਨਰੈਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਵਿਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤੇष੍ਵਾਰੂਢੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕੌਬੇਰਂ ਪਰਮਾਸਨਮ੍। ਰਾਘਵੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਵਿਹਾਯਸਮ੍
ਜਦ ਸਾਰੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਕੂਬੇਰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਆਸਨ, ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਖਗਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤੀਤਸ਼੍ਚ ਬਭੌ ਰਾਮਃ ਕੁਬੇਰਵਤ੍
ਚਮਕਦਾਰ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੂਬੇਰ ਵਰਗੇ ਲੱਗੇ।