ਨ ਖਲ੍ਵੇਤਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਤੇ ਵਚਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਤਂ ਤੁ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਭਰਤਂ ਤ੍ਵਰਤੇ ਮਨਃ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅਣਸੁਣੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਰਤ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਯੋऽਸੌ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟਮੁਪਾਗਤਃ। ਸ਼ਿਰਸਾ ਯਾਚਤੋ ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਨ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਉਹ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਚਿਤਰਕੂਟ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ—
ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕੈਕੇਯੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਗੁਹਂ ਚ ਸੁਹृਦਂ ਚੈਵ ਪੌਰਾਞ੍ਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ
ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੈਕੇਈ, ਗੁਹਾ ਦੋਸਤ, ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ—
ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਸੌਮ੍ਯ ਪੂਜਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਭੀषਣ। ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਖਲੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਖੇ ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਨੁਮਾਨਯੇ
ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਦੋਸਤ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾ ਰੱਖੀਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਪਸ੍ਥਾਪਯ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਮਾਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਕृਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਵਾਸਃ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦਿਹ ਸਮ੍ਮਤਃ
ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਵਾਈ ਰਥ ਤੁਰੰਤ ਪੇਸ਼ ਕਰ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਮਾਜੁਹਾਵ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਵਾਈ ਰਥ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਣਿਵੇਦਿਕਮ੍। ਕੂਟਾਗਾਰੈਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਜਤਪ੍ਰਭਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ, ਵਿਦੂਰੀ ਰਤਨ ਦੀ ਚੌਕੀ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ—
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍। ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਹਰ੍ਮ੍ਯੈਰ੍ਹੇਮਪਦ੍ਮਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਚਿੱਟੇ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਧਵਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਹੇਮ ਪਦਮ ਦੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ—
ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਗਵਾਕ੍ਸ਼ਕਮ੍। ਘਣ੍ਟਾਜਾਲੈਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਧੁਰਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਚਮਕਦੇ ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਝੰਕਾਰਦੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਥਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਬृਹਦ੍ਭਿਰ੍ਭੂषਿਤਂ ਹਰ੍ਮ੍ਯੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਰਜਤਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਵੱਡੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਤਲੈਃ ਸ੍ਫਟਿਕਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੈਰ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਰਾਸਨੈਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਸ੍ਤਰਣੋਪੇਤੈਰੁਪਪਨ੍ਨਂ ਮਹਾਧਨੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਫਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਨਕਸ਼ਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਵਧੀਆ ਵੈਦੂਰਿਆ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸਨੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ। ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਂ ਮਨੋਜਵਮ੍। ਨਿਵੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਯ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਹ ਅਜਿੱਤ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਰਥ ਆਉਣ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ ਪੁष੍ਪਕਂ ਕਾਮਗਮਂ ਵਿਮਾਨ- ਮੁਪਸ੍ਥਿਤਂ ਭੂਧਰਸਂਨਿਕਾਸ਼ਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਜਗਾਮ ਰਾਮਃ ਸਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰੁਦਾਰਸਤ੍ਤ੍ਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਈਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਕਂ ਪੁष੍ਪਭੂषਿਤਮ੍। ਅਵਿਦੂਰੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਮਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ ਤੁ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਵਿਨੀਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤ੍ਵਰਯੋਪੇਤਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯੋਪਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ। ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਨੇਹਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕृਤਪ੍ਰਯਤ੍ਨਕਰ੍ਮਾਣਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਨੌਕਸਃ। ਰਤ੍ਨੈਰਰ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵਿਭੀषਣ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਨੇhn, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰੋ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ।
ਸਹਾਮੀਭਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਲਙ੍ਕਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਹृष੍ਟੈਃ ਪ੍ਰਾਣਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਭਿਃ
ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੰਕਾ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ।
ਤ ਇਮੇ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਨੌਕਸਃ। ਧਨਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮੈषਾਂ ਸਫਲਂ ਕੁਰੁ
ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਇਨਾਮ ਨਾਲ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਓ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਮਾਨਿਤਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਨਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕृਤਜ੍ਞੇਨ ਨਿਰ੍ਵृਤਾ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਜਦ ਇਹ ਹਰੀ ਯੂਥਪ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਆਭਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਗੇ।
ਤ੍ਯਾਗਿਨਂ ਸਂਗ੍ਰਹੀਤਾਰਂ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮਭਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਤਃ ਸਮ੍ਬੋਧਯਾਮਿ ਤੇ
ਤੂੰ ਦਾਨੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਹੀਨਂ ਰਤਿਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਭਿਹਨ੍ਤਾਰਮਾਹਵੇ। ਸੇਨਾ ਤ੍ਯਜਤਿ ਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਨृਪਤਿਂ ਤਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਵਾਨਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਭੀषਣਃ। ਰਤ੍ਨਾਰ੍ਥਸਂਵਿਭਾਗੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਭ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵੰਡ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਪੂਜਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਾਰ੍ਥੈਰ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ ਵਿਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰੀ ਯੂਥਪਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤਮ ਵਿਹਾਜਾ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਲਜ੍ਜਮਾਨਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਧਨੁष੍ਮਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਲਜਜਾ ਵਾਲੀ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਃ ਪੂਜਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸਵਿਭੀषਣਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਮਿਦਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਯਤ੍ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਯਸ੍ਯੇਨ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਨ ਚ ਹਿਤੇਨ ਚ। ਕृਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਾਧਰ੍ਮਭੀਰੁਣਾ
ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਭਲੇ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਧਰਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਾਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨਾਭਿਸਂਵृਤਃ। ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ਵਸ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਵਿਭੀषਣ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਅਪਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।