ਨੈਵ ਵਾਚਾ ਨ ਮਨਸਾ ਨੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਸੁਵृਤ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਤਸ਼ੌਟੀਰ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਵਾਮਤ੍ਯਚਰਚ੍ਛੁਭਾ
ਇਹ ਨੈਕ ਨਾਰੀ ਨੇ ਨਾ ਕਦੇ ਬੋਲ ਕੇ, ਨਾ ਮਨ ਵਿਚ, ਨਾ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।
ਰਾਵਣੇਨਾਪਨੀਤੈषਾ ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾ ਦੀਨਾ ਵਿਵਸ਼ਾ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸਤੀ
ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਮਜਬੂਰ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸੱਚੀ ਰਹੀ।
ਰੁਦ੍ਧਾ ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਗੁਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਯਣਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਘੋਰਾਭਿਰ੍ਘੋਰਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕੈਦ ਰਹਿ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ, ਇਹਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਵਿਧਂ ਤਰ੍ਜ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਮੈਥਿਲੀ। ਨਾਚਿਨ੍ਤਯਤ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਲਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਾਂ ਨਿष੍ਪਾਪਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਨ ਕਿਂਚਿਦਭਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਅਹਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਥਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਰਾਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। ਦਧ੍ਯੌ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹਰ੍षਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧृਤਿਮਾਨੁਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਉਵਾਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਧੀਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਲੋਕੇषੁ ਸੀਤਾ ਪਾਵਨਮਰ੍ਹਤਿ। ਦੀਰ੍ਘਕਾਲੋषਿਤਾ ਹੀਯਂ ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੀ।
ਬਾਲਿਸ਼ੋ ਬਤ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਲੋਕੋ ਜਾਨਕੀਮਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਹਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਪਰਖ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾਦਾਨ ਤੇ ਕਾਮੀ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ।
ਅਨਨ੍ਯਹृਦਯਾਂ ਸੀਤਾਂ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍। ਅਹਮਪ੍ਯਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਾਨਕਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਮਾਮਪਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ। ਰਾਵਣੋ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਤ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਇਹ ਵਿਸਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਸਤ੍ਯਸਂਸ਼੍ਰਯਃ। ਉਪੇਕ੍ਸ਼ੇ ਚਾਪਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੱਚ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਯਕੀਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਨਸਾਪਿ ਹਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਿਤੁਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕਦੇ ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਨੇਯਮਰ੍ਹਤਿ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਸਤੀ। ਅਨਨ੍ਯਾ ਹਿ ਮਯਾ ਸੀਤਾ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਇਹ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਸੀਤਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਲਈ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਨ ਵਿਹਾਤੁਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰਾਤ੍ਮਵਤਾ ਯਥਾ
ਮੈਥਲੀ, ਜਾਨਕਾ ਦੀ ਧੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੋ ਵਚੋ ਹਿਤਮ੍। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਨਾਂ ਲੋਕਨਾਥਾਨਾਮੇਵਂ ਚ ਵਦਤਾਂ ਹਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੇ ਹਿਤ ਲਈ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਜਯੀ ਮਹਾਬਲਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸੁਖਂ ਸੁਖਾਰ੍ਹੋऽਨੁਬਭੂਵ ਰਾਘਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਆਪਣੀ ਕਰਨੀ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ, ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਪਾਇਆ।
thumb|ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਉਨੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਘਵੇਣਾਨੁਭਾषਿਤਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀਆਂ ਇਹ ਸੁਭ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਹਾਵਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਂਤਪ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ
ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਲਵਾਨ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧੰਨ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਦਾਰੁਣਂ ਤਮਃ। ਅਪਵृਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਾਮ ਰਾਵਣਜਂ ਭਯਮ੍
ਧੰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਮਾ, ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਡਰ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਰਤਂ ਦੀਨਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਕੈਕੇਯੀਂ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਾਤਰਮ੍
ਭਰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ; ਕੈਕੇਈ ਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਮਾਂ, ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ,
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨਨ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਵਂਸ਼ਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲ
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ; ਮਹਾਂਬਲੀਆਂ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਕਰ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਰਗਮੇਧੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਯਸ਼ਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਘੋੜਾ ਯੱਗ ਕਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏष ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਃ ਪਿਤਾ ਤਵ। ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਗੁਰੁਸ੍ਤਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਹੈ; ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਧਿਆਪਕ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਾਰਿਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਮੇਨਮਭਿਵਾਦਯ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।
ਮਹਾਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਵਿਮਾਨਸ਼ਿਖਰਸ੍ਥਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਤ੍ ਪਿਤੁਃ
ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਰਥ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਰਜੋऽਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰੀਬ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਆਰੋਪ੍ਯਾਙ੍ਕੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਰਾਸਨਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਧੀਆ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।