ਤਦਿਦਂ ਨਃ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ । ਨਿਹਤੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਮ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਦਿਵਮਾਕ੍ਰਮ
ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ; ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚੱਲ।
ਅਮੋਘਂ ਬਲਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ ਅਮੋਘਸ੍ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਅਮੋਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਾਮ ਅਮੋਘਸ੍ਤਵ ਸਂਸ੍ਤਵਃ ॥
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਬਹਾਦਰੀ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇਰੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਅਮੋਘਾਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਨਰਾ ਭੁਵਿ । ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਮ੍ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ॥
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ, ਸੱਚਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਮੰਨ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੋਣਗੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਕਾਮਾਨ੍ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਇਮਮਾਰ੍षਂ ਸ੍ਤਵਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯੇ ਨਰਾਃ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਪਰਾਭਵਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਪੁਰਾਣੇ, ਮਹਾਨ ਸਤਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਪਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸਦਾ ਪਾ ਲੈਣਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ।
thumb|ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਰਵਾਂ ਸਰਗ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਅਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਵੈਦੇਹੀਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਇਹ ਸੁਭ ਅਚਰਣ, ਜੋ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉੱਠਿਆ।
ਵਿਧੂਯਾਥ ਚਿਤਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਾਸ਼ੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਫਿਰ, ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਝਾੜ ਕੇ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉੱਠਿਆ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਮ੍। ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਬਾਲਾਂ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾਂ ਤਥਾਰੂਪਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਵੈਦੇਹੀਮਙ੍ਕੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਉਸਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਏ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸੀ; ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਵਕਃ। ਏषਾ ਤੇ ਰਾਮ ਵੈਦੇਹੀ ਪਾਪਮਸ੍ਯਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਪਾਵਕ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਤੇਰੀ ਵੈਦੇਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।'
ਨੈਵ ਵਾਚਾ ਨ ਮਨਸਾ ਨੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਸੁਵृਤ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਤਸ਼ੌਟੀਰ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਵਾਮਤ੍ਯਚਰਚ੍ਛੁਭਾ
ਇਹ ਨੈਕ ਨਾਰੀ ਨੇ ਨਾ ਕਦੇ ਬੋਲ ਕੇ, ਨਾ ਮਨ ਵਿਚ, ਨਾ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।
ਰਾਵਣੇਨਾਪਨੀਤੈषਾ ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾ ਦੀਨਾ ਵਿਵਸ਼ਾ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸਤੀ
ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਮਜਬੂਰ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸੱਚੀ ਰਹੀ।
ਰੁਦ੍ਧਾ ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਗੁਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਯਣਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਘੋਰਾਭਿਰ੍ਘੋਰਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕੈਦ ਰਹਿ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ, ਇਹਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਵਿਧਂ ਤਰ੍ਜ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਮੈਥਿਲੀ। ਨਾਚਿਨ੍ਤਯਤ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਲਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਾਂ ਨਿष੍ਪਾਪਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਨ ਕਿਂਚਿਦਭਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਅਹਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਥਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਰਾਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। ਦਧ੍ਯੌ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹਰ੍षਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧृਤਿਮਾਨੁਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਉਵਾਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਧੀਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਲੋਕੇषੁ ਸੀਤਾ ਪਾਵਨਮਰ੍ਹਤਿ। ਦੀਰ੍ਘਕਾਲੋषਿਤਾ ਹੀਯਂ ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੀ।
ਬਾਲਿਸ਼ੋ ਬਤ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਲੋਕੋ ਜਾਨਕੀਮਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਹਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਪਰਖ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾਦਾਨ ਤੇ ਕਾਮੀ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ।
ਅਨਨ੍ਯਹृਦਯਾਂ ਸੀਤਾਂ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍। ਅਹਮਪ੍ਯਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਾਨਕਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਮਾਮਪਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ। ਰਾਵਣੋ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਤ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਇਹ ਵਿਸਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਸਤ੍ਯਸਂਸ਼੍ਰਯਃ। ਉਪੇਕ੍ਸ਼ੇ ਚਾਪਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੱਚ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਯਕੀਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਨਸਾਪਿ ਹਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਿਤੁਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕਦੇ ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਨੇਯਮਰ੍ਹਤਿ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਸਤੀ। ਅਨਨ੍ਯਾ ਹਿ ਮਯਾ ਸੀਤਾ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਇਹ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਸੀਤਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਲਈ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਨ ਵਿਹਾਤੁਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰਾਤ੍ਮਵਤਾ ਯਥਾ
ਮੈਥਲੀ, ਜਾਨਕਾ ਦੀ ਧੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੋ ਵਚੋ ਹਿਤਮ੍। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਨਾਂ ਲੋਕਨਾਥਾਨਾਮੇਵਂ ਚ ਵਦਤਾਂ ਹਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੇ ਹਿਤ ਲਈ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਜਯੀ ਮਹਾਬਲਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸੁਖਂ ਸੁਖਾਰ੍ਹੋऽਨੁਬਭੂਵ ਰਾਘਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਆਪਣੀ ਕਰਨੀ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ, ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਪਾਇਆ।
thumb|ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਉਨੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਘਵੇਣਾਨੁਭਾषਿਤਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀਆਂ ਇਹ ਸੁਭ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਹਾਵਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਂਤਪ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ
ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਲਵਾਨ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧੰਨ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।