ਪ੍ਰਭਵਂ ਨਿਧਨਂ ਵਾ ਤੇ ਨੋ ਵਿਦੁਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ । ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਗੋषੁ ਚ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਗਗਨੇ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਆਰੰਭ ਜਾਂ ਅੰਤ ਜਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਂ, ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षਃ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍ । ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਸਪਰ੍ਵਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ, ਸੌ ਸਿਰਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨ੍ਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਲਿਲੇ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹੋਰਗਃ । ਤ੍ਰੀਨ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਧਾਰਯਨ੍ ਰਾਮ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਨ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਥਾਮ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਅਹਂ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਰਾਮ ਜਿਹ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਦੇਵਾ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰੋਮਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਿਮੇषਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮृਤਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਉਨ੍ਮੇषਸ੍ਤੇ ਭਵੇਦ੍ਦਿਵਾ । ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਸ੍ਤੇऽਭਵਨ੍ ਵੇਦਾ ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ॥
ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਰਾਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਦਿਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੇਦ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰ ਹਨ—ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਤੇ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਕੋਪਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਤੇ ਸੋਮਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਤੇਰੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪੁਰਾ ਸ੍ਵੈਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਰਾਜਾ ਬਲਿਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਯਤ੍ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਤ੍ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤਮਃ । ਯਤ੍ ਪਰਂ ਪਰਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤਿ ਕਥ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਨੇਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ—ਤੈਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਖ੍ਯਂ ਪਰ ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਿਗੀਯਸੇ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਂ
ਪਰਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੋ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਰਚਨਾ, ਟਿਕਾਅ ਅਤੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਦੇਵਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯੇਹ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਸੀਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਦੇਵਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈਂ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਤਦਿਦਂ ਨਃ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ । ਨਿਹਤੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਮ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਦਿਵਮਾਕ੍ਰਮ
ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ; ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚੱਲ।
ਅਮੋਘਂ ਬਲਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ ਅਮੋਘਸ੍ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਅਮੋਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਾਮ ਅਮੋਘਸ੍ਤਵ ਸਂਸ੍ਤਵਃ ॥
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਬਹਾਦਰੀ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇਰੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਅਮੋਘਾਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਨਰਾ ਭੁਵਿ । ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਮ੍ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ॥
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ, ਸੱਚਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਮੰਨ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੋਣਗੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਕਾਮਾਨ੍ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਇਮਮਾਰ੍षਂ ਸ੍ਤਵਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯੇ ਨਰਾਃ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਪਰਾਭਵਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਪੁਰਾਣੇ, ਮਹਾਨ ਸਤਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਪਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸਦਾ ਪਾ ਲੈਣਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ।
thumb|ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਰਵਾਂ ਸਰਗ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਅਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਵੈਦੇਹੀਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਇਹ ਸੁਭ ਅਚਰਣ, ਜੋ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉੱਠਿਆ।
ਵਿਧੂਯਾਥ ਚਿਤਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਾਸ਼ੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਫਿਰ, ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਝਾੜ ਕੇ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉੱਠਿਆ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਮ੍। ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਬਾਲਾਂ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾਂ ਤਥਾਰੂਪਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਵੈਦੇਹੀਮਙ੍ਕੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਉਸਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਏ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸੀ; ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਵਕਃ। ਏषਾ ਤੇ ਰਾਮ ਵੈਦੇਹੀ ਪਾਪਮਸ੍ਯਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਪਾਵਕ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਤੇਰੀ ਵੈਦੇਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।'
ਨੈਵ ਵਾਚਾ ਨ ਮਨਸਾ ਨੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਸੁਵृਤ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਤਸ਼ੌਟੀਰ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਵਾਮਤ੍ਯਚਰਚ੍ਛੁਭਾ
ਇਹ ਨੈਕ ਨਾਰੀ ਨੇ ਨਾ ਕਦੇ ਬੋਲ ਕੇ, ਨਾ ਮਨ ਵਿਚ, ਨਾ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।
ਰਾਵਣੇਨਾਪਨੀਤੈषਾ ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾ ਦੀਨਾ ਵਿਵਸ਼ਾ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸਤੀ
ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਮਜਬੂਰ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸੱਚੀ ਰਹੀ।
ਰੁਦ੍ਧਾ ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਗੁਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਯਣਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਘੋਰਾਭਿਰ੍ਘੋਰਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕੈਦ ਰਹਿ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ, ਇਹਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਵਿਧਂ ਤਰ੍ਜ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਮੈਥਿਲੀ। ਨਾਚਿਨ੍ਤਯਤ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਲਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਾਂ ਨਿष੍ਪਾਪਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਨ ਕਿਂਚਿਦਭਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਅਹਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਥਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਰਾਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। ਦਧ੍ਯੌ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹਰ੍षਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧृਤਿਮਾਨੁਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਉਵਾਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਧੀਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਲੋਕੇषੁ ਸੀਤਾ ਪਾਵਨਮਰ੍ਹਤਿ। ਦੀਰ੍ਘਕਾਲੋषਿਤਾ ਹੀਯਂ ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੀ।
ਬਾਲਿਸ਼ੋ ਬਤ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਲੋਕੋ ਜਾਨਕੀਮਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਹਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਪਰਖ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾਦਾਨ ਤੇ ਕਾਮੀ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ।
ਅਨਨ੍ਯਹृਦਯਾਂ ਸੀਤਾਂ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍। ਅਹਮਪ੍ਯਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਾਨਕਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।