ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯਥਾ ਨਾਤਿਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਰਾਘਵਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਤਥਾ ਮਾਂ ਪਾਤੁ ਪਾਵਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਵਕ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਯੁਰ੍ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਅਹਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਸਂਧ੍ਯੇ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਤਥਾ। ਯਥਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚਾਰਿਤ੍ਰਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਚੰਦ, ਦਿਨ, ਸੰਧਿਆ, ਰਾਤ ਤੇ ਧਰਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਜਨਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਸਮਾਕੁਲਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੈਥਿਲੀਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਤਪ੍ਤਨਵਹੇਮਾਭਾ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾ। ਪਪਾਤ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ
ਉਹ, ਨਵੇਂ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍। ਸੀਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੂਪਾਣਿ ਰੁਕ੍ਮਵੇਦਿਨਿਭਾਂ ਤਦਾ
ਸਭ ਨੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ऋषਯੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤੀਮਿਵ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ। ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਸੋਰ੍ਧਾਰਾਮਿਵਾਧ੍ਵਰੇ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾ ਹਾ ਕਰਕੇ ਰੋ ਪਈਆਂ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਸ਼ਪ੍ਤਾਂ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਨਿਰਯੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਦ੍ ਦੇਵਤਾਮਿਵ
ਤਿੰਨ ਲੋਕ — ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ — ਨੇ, ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗਿਰਦੀ ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਮਗ੍ਨਿਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਹਾਹੇਤਿ ਵਿਪੁਲਃ ਸ੍ਵਨਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸਮ੍ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤੋਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ 'ਹਾ ਹਾ' ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
thumb|ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਰਾ ਸੌ ਸਤਰਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤੋ ਹਿ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਰਾਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਦਤਾਂ ਗਿਰਃ । ਦਧ੍ਯੌ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬਾष੍ਪਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰੇ ਹੋਏ।
ਤਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰਾਜਾ ਯਮਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ । ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਯਮ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਜਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਏ।
षਡਰ੍ਧਨਯਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ । ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਸੋਹਣੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਆਏ।
ਏਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਆਗਮ੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮ੍ ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੁਜਾਨ੍ । ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼੍ਰੈष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਰਾਘਵਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜ੍ਞਾਨਵਿਦਾਂ ਵਿਭੁਃ । ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕਥਂ ਸੀਤਾਮ੍ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਈ ਕਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਕਥਂ ਦੇਵਗਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ । ऋਤਧਾਮਾ ਵਸੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਵਸੂਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ? ਤੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਸੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁ: । ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮष੍ਟਮੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਮਸਿ ਪਞ੍ਚਮਃ । ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚਾਪਿ ਤੇ ਕਰ੍ਣੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਦਿ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ; ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਠਵਾਂ ਰੁਦਰ, ਸਾਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ; ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤੇ ਚਾਦੌ ਚ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਚ ਵੈਦੇਹੀਮ੍ ਮਾਨੁषਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਯਥਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਪਰ ਤੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ਤੈਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਲੋਕਸ੍ਯ ਰਾਘਵਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਨੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਨੁषਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਯੋऽਹਂ ਯਸ੍ਯ ਯਤਸ਼੍ਚਾਹਮ੍ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੋਂ ਵੀ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛृਣੁ ਮੇ ਰਾਮ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ
ਜਦੋਂ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸੱਚ ਹੈ।'
ਭਵਾਨ੍ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਏਕਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵਰਾਹਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਭੂਤਭਵ੍ਯਸਪਤ੍ਨਜਿਤ੍
ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ, ਦਿਵਤਾ, ਚਕਰਧਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇੱਕ-ਸਿੰਗਾ ਵਰਾਹ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਮਧ੍ਯੇ ਚਾਨ੍ਤੇ ਚ ਰਾਘਵ । ਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ, ਸੱਚ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਘਵ; ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਧਰਮ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਅਜਿਤਃ ਖਡ੍ਗਧृਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚੈਵ ਬृਹਦ੍ਬਲਃ
ਤੂੰ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪੁਰੁਸ਼, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਅਜਿੱਤ, ਖੜਗਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਹੈਂ।
ਸੇਨਾਨੀਰ੍ਗ੍ਰਾਮਣੀਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਮ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਮਃ । ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਤੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਸਮੂਹ ਦਾ ਮੂਖੀ, ਬੁੱਧੀ, ਸਤ, ਧੀਰਜ, ਸੰਜਮ, ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ; ਤੂੰ ਉਪੇਂਦਰ, ਮਧੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਪਦ੍ਮਨਾਭੋ ਰਣਾਨ੍ਤਕृਤ੍ । ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਚ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਆਹੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹੇਂਦਰ, ਪਦਮਨਾਭ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੰਘਾਰਕ; ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵੇਦਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षੋ ਮਹਰ੍षਭਃ । ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਹਿ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਬਲਦ; ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਦਿ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ।
ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮਪਿ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਸ਼੍ਚਾਸਿ ਪੂਰ੍ਵਜਃ । ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟ੍ਕਾਰਃ ਤ੍ਵਮੋਙ੍ਕਾਰਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਤੂੰ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਸਾਧਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਯਜਨ, ਵਸ਼ਟ-ਉਚਾਰ, ਓਂਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ।