ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੀ ਰੁਦਤੀ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ। ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸੀਤਾ ਦੀਨਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਦਿਆਂ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਦਾਸ ਤੇ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਚਿਤਾਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਸਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭੇषਜਮ੍। ਮਿਥ੍ਯਾਪਵਾਦੋਪਹਤਾ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਹੇ ਸੌਮੀਤ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਇਹ ਇਸ ਦੁਖ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ। ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਜੀਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ।
ਅਪ੍ਰੀਤੇਨ ਗੁਣੈਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਯਾ ਜਨਸਂਸਦਿ। ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਮੇ ਗਤਿਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍
ਜਦ ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰਾਘਵਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਨਸ਼੍ਛਨ੍ਦਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕਾਰਸੂਚਿਤਮ੍। ਚਿਤਾਂ ਚਕਾਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਤੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੌਮੀਤ੍ਰ ਦਾ ਬੇਟਾ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਹਿ ਰਾਮਂ ਤਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍। ਅਨੁਨੇਤੁਮਥੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ਕਤ੍ ਸੁਹृਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਨ ਅਣਪਹੁੰਚਾ ਸੀ, ਨਾ ਮਨਾਉਣ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਨ, ਨਾ ਹੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਅਧੋਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਮਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਉਪਾਵਰ੍ਤਤ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੈਵਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੈਥਿਲੀ। ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਚੇਦਮੁਵਾਚਾਗ੍ਨਿਸਮੀਪਤਃ
ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਯਥਾ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਪਸਰ੍ਪਤਿ ਰਾਘਵਾਤ੍। ਤਥਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਤੁ ਪਾਵਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਵਕ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਯਥਾ ਮਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਾਰਿਤ੍ਰਾਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਤਥਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਤੁ ਪਾਵਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਲਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਵਕ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯਥਾ ਨਾਤਿਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਰਾਘਵਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਤਥਾ ਮਾਂ ਪਾਤੁ ਪਾਵਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਵਕ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਯੁਰ੍ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਅਹਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਸਂਧ੍ਯੇ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਤਥਾ। ਯਥਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚਾਰਿਤ੍ਰਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਚੰਦ, ਦਿਨ, ਸੰਧਿਆ, ਰਾਤ ਤੇ ਧਰਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਜਨਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਸਮਾਕੁਲਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੈਥਿਲੀਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਤਪ੍ਤਨਵਹੇਮਾਭਾ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾ। ਪਪਾਤ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ
ਉਹ, ਨਵੇਂ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍। ਸੀਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੂਪਾਣਿ ਰੁਕ੍ਮਵੇਦਿਨਿਭਾਂ ਤਦਾ
ਸਭ ਨੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ऋषਯੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤੀਮਿਵ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ। ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਸੋਰ੍ਧਾਰਾਮਿਵਾਧ੍ਵਰੇ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾ ਹਾ ਕਰਕੇ ਰੋ ਪਈਆਂ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਸ਼ਪ੍ਤਾਂ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਨਿਰਯੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਦ੍ ਦੇਵਤਾਮਿਵ
ਤਿੰਨ ਲੋਕ — ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ — ਨੇ, ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗਿਰਦੀ ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਮਗ੍ਨਿਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਹਾਹੇਤਿ ਵਿਪੁਲਃ ਸ੍ਵਨਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸਮ੍ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤੋਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ 'ਹਾ ਹਾ' ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
thumb|ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਰਾ ਸੌ ਸਤਰਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤੋ ਹਿ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਰਾਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਦਤਾਂ ਗਿਰਃ । ਦਧ੍ਯੌ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬਾष੍ਪਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰੇ ਹੋਏ।
ਤਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰਾਜਾ ਯਮਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ । ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਯਮ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਜਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਏ।
षਡਰ੍ਧਨਯਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ । ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਸੋਹਣੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਆਏ।
ਏਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਆਗਮ੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮ੍ ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੁਜਾਨ੍ । ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼੍ਰੈष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਰਾਘਵਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜ੍ਞਾਨਵਿਦਾਂ ਵਿਭੁਃ । ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕਥਂ ਸੀਤਾਮ੍ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਈ ਕਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਕਥਂ ਦੇਵਗਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ । ऋਤਧਾਮਾ ਵਸੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਵਸੂਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ? ਤੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਸੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁ: । ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮष੍ਟਮੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਮਸਿ ਪਞ੍ਚਮਃ । ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚਾਪਿ ਤੇ ਕਰ੍ਣੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਦਿ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ; ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਠਵਾਂ ਰੁਦਰ, ਸਾਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ; ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤੇ ਚਾਦੌ ਚ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਚ ਵੈਦੇਹੀਮ੍ ਮਾਨੁषਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਯਥਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਪਰ ਤੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।